ΠΑΣΟΚ: Το στοίχημα της πολιτικής αλλαγής ξεκινά από το ίδιο το κόμμα

Το συνέδριο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. οφείλει να μην είναι άλλη μία κομματική διαδικασία, ούτε μια τυπική συνάντηση λόγων και αποφάσεων. Οφείλει να είναι κάτι πιο ουσιαστικό, μια ευκαιρία να ξανασυστηθεί η πολιτική στους πολίτες. Να ξαναχτιστεί μια σχέση που τα τελευταία χρόνια έχει φθαρεί, όχι από αδιαφορία, αλλά από απογοήτευση.

Διότι ας είμαστε ειλικρινείς, η κρίση εμπιστοσύνης δεν είναι συγκυριακή, οι πολίτες δεν απομακρύνθηκαν τυχαία. Βλέπουν κόμματα συχνά να λειτουργούν ως κλειστοί μηχανισμοί, μακριά από την καθημερινότητά τους. Σε έναν κόσμο που έγινε πιο γρήγορος, πιο ψηφιακός, πιο άμεσος, η πολιτική πολλές φορές έμεινε πίσω. Και εδώ ακριβώς έρχεται η μεγάλη πρόκληση - αλλά και η μεγάλη ευκαιρία.

Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι ο πολιτικός χώρος που οι πολίτες συνεχίζουν να κρίνουν αυστηρά. Όχι από συνήθεια, αλλά από προσδοκία. Γιατί ιστορικά συνδέθηκε με τις μεγάλες αλλαγές. Γιατί όταν μιλά για μεταρρυθμίσεις, ο κόσμος περιμένει να τις δει στην πράξη. Αυτή η αυστηρή κρίση δεν είναι βάρος αλλά η ένδειξη εμπιστοσύνης που δεν έχει χαθεί ολοκληρωτικά.

Σήμερα, αυτή η εμπιστοσύνη πρέπει να κερδηθεί ξανά. Όχι με συνθήματα του παρελθόντος, αλλά με πράξεις που ξεκινούν εκ των έσω. Γιατί όταν οι αναμνήσεις γίνονται περισσότερες από τα όνειρα, τότε το τέλος δεν αργεί να φανεί. Και η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους νοσταλγίας, αλλά οφείλει να παράγει προοπτική. Η πραγματική «πολιτική αλλαγή» δεν επιβάλλεται από πάνω. Χτίζεται από μέσα προς τα έξω. Και αν κάτι καλείται να αποδείξει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε αυτό το συνέδριο, είναι ότι μπορεί πρώτα να αλλάξει το ίδιο. Να γίνει πιο ανοιχτό, πιο συμμετοχικό, πιο ανθρώπινο. Να γίνει ένα κόμμα που δεν μιλά απλώς για την κοινωνία, αλλά λειτουργεί και συν-διαμορφώνει μαζί της.

Αυτό σημαίνει περισσότερη συμμετοχή. Όχι τυπική, αλλά ουσιαστική. Σημαίνει να δοθεί χώρος σε ανθρώπους που σήμερα νιώθουν «εκτός», ιδιαίτερα στους νέους που ζουν και δραστηριοποιούνται σε έναν δικό τους ψηφιακό κόσμο. Αν η κοινωνία έχει γίνει δίκτυο, τότε και η πολιτική οφείλει να την ακολουθήσει. Όχι ως τεχνική προσαρμογή, αλλά ως «αλλαγή νοοτροπίας». Σημαίνει επίσης διαφάνεια. Καθαροί κανόνες, ανοιχτές διαδικασίες, ένα κόμμα που δεν φοβάται να δείξει πώς λειτουργεί. Ένα κόμμα που εμπιστεύεται τα μέλη του και κερδίζει την εμπιστοσύνη τους πίσω. Σημαίνει, διάλογο. Όχι προσχηματικό, αλλά ζωντανό. Όχι μόνο στα μέσα ενημέρωσης και σε κλειστά γραφεία αλλά μέσα στο ίδιο το κόμμα, εκεί όπου οι αποφάσεις πρέπει να αποκτούν περιεχόμενο και βάθος.

Όλα αυτά δεν είναι τεχνικές λεπτομέρειες, αλλά βαθιά πολιτικές επιλογές. Γιατί ένα κόμμα που λειτουργεί δημοκρατικά στο εσωτερικό του, μπορεί να εγγυηθεί μια πιο δημοκρατική κοινωνία συνολικά. Και εδώ βρίσκεται το κρίσιμο σημείο, η χώρα δεν χρειάζεται απλώς μια εναλλαγή προσώπων ή πολιτικών. Χρειάζεται μια διαφορετική κουλτούρα άσκησης πολιτικής. Μια αλλαγή που να αγγίζει τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις, τον τρόπο που συμμετέχουν οι πολίτες, τον τρόπο που χτίζεται η εμπιστοσύνη. Αυτή η αλλαγή δεν μπορεί να έρθει απ’ έξω. Μπορεί όμως να ξεκινήσει από έναν χώρο που έχει αποδείξει ότι, όταν τολμά, μπορεί να μετακινήσει ολόκληρη την κοινωνία.

Το συνέδριο, επομένως, δεν είναι το τέλος μιας διαδικασίας και πόσο δε μίας εσωτερικής κατανομής συσχετισμών. Είναι η απαρχή, το εφαλτήριο. Η στιγμή που το ΠΑΣΟΚ καλείται να κάνει ένα βήμα μπροστά, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για τη χώρα συνολικά. Γιατί τελικά, η πολιτική αλλαγή δεν είναι υπόσχεση. Είναι απόφαση. Αλλά κυρίως, είναι πράξη.