Η αποκαθήλωση της Μαρίας Καρυστιανού

Αν μέχρι πριν από λίγο καιρό κανείς τολμούσε να κρίνει τη Μαρία την Καρυστιανού, θα έπεφτε θύμα της λύσσας του όχλου που την είχε ανακηρύξει αγία. Όσο προσεκτικός κι αν ήταν στην κριτική του, η αντίδραση θα ήταν οργισμένη. Το «πώς τολμάς να κρίνεις μια μάνα που έχασε το παιδί της;» θα ήταν η πιο ήπια αντίδραση, ακόμα κι όταν η κριτική στρέφονταν στις πολιτικές θέσεις της «Μαρίας των Τεμπών» (της οποίας εδώ και καιρό οι θέσεις είναι μόνο πολιτικές). Όχι μόνο η ίδια η Καρυστιανού, αλλά και κάθε της κουβέντα ήταν ιερή και τελούσε υπό την προστασία της (όχι και τόσο ασυνήθιστης εδώ και πολλά χρόνια) συμμαχίας του «προοδευτικού κόΖμου» και των ψεκασμένων μπαντριωτών. Τα στέλεχη σύσσωμης της αντιπολίτευσης έπιναν νερό στο όνομά της και την υπερασπίζονταν ακόμα κι εκεί που η υπεράσπιση απαιτούσε την κατάργηση της λογικής.

Βλέπετε, η Μαρία Καρυστιανού (πέρα από τις ψυχολογικές ανάγκες του όχλου που αναζητά ήρωες στην προσπάθεια κάλυψης εσωτερικών κενών) εξυπηρετούσε και τις πολιτικές επιδιώξεις της αντιπολίτευσης. Ήταν ένα όπλο το οποίο στρέφονταν εναντίον της κυβέρνησης και απέναντι στο οποίο δεν υπήρχε άμυνα. Πώς να αντιπαρατεθεί μια κυβέρνηση με μια χαροκαμένη μάνα, σε μια κοινωνία που έχει μάθει να αποθεώνει το χωρίς λογική συναίσθημα και να αποστρέφεται τον ορθολογισμό;

Όμως τώρα αυτό το όπλο στρέφεται εναντίον όσων νόμιζαν ότι το κρατούσαν. Η Καρυστιανού δηλώνει ότι θα κάνει κόμμα (διαψεύδοντας τον εαυτό της και δικαιώνοντας όσους τολμούσαν να μιλήσουν δημοσίως για την ολοφάνερη φιλοδοξία της) και σκορπίζει τον τρόμο στους μέχρι χτες προστάτες της, που καταλαβαίνουν ότι οι ψήφοι που θα αναζητήσει είναι δικές τους.

Δεν χρειαζόταν κανείς να δει τις δημοσκοπήσεις για να καταλάβει ότι αυτοί που είναι έτοιμοι να την ψηφίσουν είναι κυρίως οι ψηφοφόροι του Βελόπουλου, της Κωνσταντοπούλου, της Νίκης και των λοιπών δυνάμεων του μεσσιανικού, ψεκασμένου φάσματος της πολιτικής. Δηλαδή οι ψηφοφόροι που έχουν πάρει διαζύγιο με τη λογική και τον ρεαλισμό και περιμένουν τους σωτήρες που θα τους σώσουν από τις συνωμοσίες που εξυφαίνονται σε βάρος τους. Αυτά τα κόμματα (μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος, όμως, πια δεν υφίσταται ως κόμμα αλλά ως αίθουσα αναμονής) είναι που οδήγησαν στην αγιοποίησή της κι αυτά θα υποστούν πρώτα τις συνέπειες από την αγιοποίηση αυτή.

Και φυσικά θα αντεπιτεθούν. Και με δεδομένο ότι μιλάμε για μάχη πολιτικής επιβίωσης, η αντεπίθεση θα είναι σκληρή. Ταυτοχρόνως θα είναι απολαυστική για όσους υπέστησαν τα μύρια όσα επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν τη συσχέτιση του πένθους με την αυθεντία, και προειδοποίησαν για τους κινδύνους μετατροπής μιας μητέρας της οποίας το παιδί σκοτώθηκε σε ένα δυστύχημα σε τιμητή των πάντων. Και μπράβο τους.