Κυριάκος Μητσοτάκης: Μια αποτίμηση της πορείας του πρωθυπουργού, από τη νίκη στις εσωκομματικές εκλογές της Νέας Δημοκρατίας το 2016 μέχρι σήμερα
Η εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ πριν ακριβώς από μια δεκαετία, στις 10 Ιανουαρίου του 2016, απετέλεσε για το φιλομεταρρυθμιστικό, εκσυγχρονιστικό τμήμα της κοινωνίας μια αναλαμπή αισιοδοξίας. Παρ΄ ότι σήμερα για αρκετούς η δήλωση αυτή ακούγεται παράταιρη, εντούτοις όλα κρίνονται σε σχέση με τα ιστορικά τους συμφραζόμενα.
REWIND: ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2016
Έναν χρόνο πριν την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη την εξουσία της χώρας έχουν αναλάβει οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, που μετά την (πανηγυρική, για αυτούς) επικράτηση του «όχι» στο δημοψήφισμα του Ιουλίου του ’15 (και παρά την κωλοτούμπα Τσίπρα ευθύς μετά) μοιάζουν κραταιοί, έχοντας ανανεώσει τη λαϊκή εντολή στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του ’15, απολαμβάνοντας τη στήριξη μιας σχετικής κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά και της πλειοψηφίας των συστημικών ΜΜΕ της χώρας, που διάκεινται φιλικά απέναντί τους.
Μέσα σε εκείνο το ζοφερό σκηνικό, με τον τόπο να κυβερνάται από πολιτικούς εμφορούμενους από παρωχημένες απόψεις και εμποτισμένους σε ιδεολογική ναφθαλίνη πιασμένους αγκαζέ με τη χειρότερη εκδοχή της λαϊκιστικής, συνωμοσιολόγας, θρησκόληπτης «λαϊκής» δεξιάς, ο Κυριάκος φάνταζε μια όαση!
Επιπλέον, οι επίδοξοι διάδοχοι του- πατριδοκάπηλου και ανέμπνευστου- Αντ. Σαμαρά στην προεδρία του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν παραπλήσιες- του προκατόχου, αλλά και μεταξύ τους- παραλλαγές και εκφάνσεις του παλαιοκομματισμού: ο Β. Μεϊμαράκης, ένας άνθρωπος με αποκλειστικά κομματικές περγαμηνές, ο Απ. Τζιτζικώστας, ένας άχρωμος, άοσμος γιός βουλευτή που ευελπιστούσε να συσπειρώσει το «καραμανλικό» μπλοκ- που με τη σειρά του έβλεπε στο πρόσωπό του τον ιδανικό «μεσεγγυούχο» για να «παρκάρει» το κόμμα μέχρι να προλάβει να ανδρωθεί ο επόμενος (οποιοσδήποτε, κατά προτίμηση βέβαια «Κώστας», όπως εκείνος του Αχιλλέα, που μόλις μια εβδομάδα πριν το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών ντρεπότανε ν’ απαντήσει για θέματα ασφαλείας των τρένων) Καραμανλής και ένα εκ μεταγραφής «αουτσάιντερ», ο Άδωνις, που με τη σειρά του φιλοδοξούσε να εμπνεύσει το ακροδεξιό ακροατήριο.
Μπρος σ’ αυτούς τους αντιπάλους βγαλμένους από το παρελθόν, ο Μητσοτάκης ο νεότερος έκανε τη διαφορά.
Πρώτ’ απ’ όλα διέθετε τα κατάλληλα «οικογενειακά εχέγγυα»: ο - ιδρυτής της δυναστείας - πατέρας Μητσοτάκης υπήρξε ο μόνος μεταπολιτευτικός πρωθυπουργός που με πρωτεργάτες τους Μάνο και Ανδριανόπουλο προσπάθησε κάπως να εξορθολογήσει το αβυσσαλέο ελληνικό δημόσιο και να μεταρρυθμίσει τη χώρα, απαγκιστρώνοντας την κοινωνία από τον ασφυκτικό, υπερτροφικό- από τις «παχιές ευρωπαϊκές αγελάδες» των Μ.Ο.Π και των πακέτων Ντελόρ της δεκαετίας του ’80- κρατισμό. Η (σχετική) αποτυχία του εγχειρήματος δικαιολογείται από το σύντομο της θητείας του, αφού η δημαγωγική (και ανίερη) συμμαχία Παπανδρέου- Σαμαρά, σε συνδυασμό με τον τραμπουκισμό των Κολλάδων κατάφεραν να ρίξουν την κυβέρνηση του πατρός Μητσοτάκη πριν την ολοκλήρωση της πρώτης τετραετίας της.
Πολύ πιστώνουν στον Κυριάκο Μητσοτάκη την πατρότητα του «αντισύριζα» μετώπου, το οποίο εν πολλοίς υπήρξε το όχημα που τον οδήγησε στην εξουσία. Η αλήθεια είναι πως ο Μητσοτάκης απλά επιβιβάσθηκε στο όχημα που εξέφραζε μια υπαρκτή κοινωνική ανάγκη: προκειμένου να καταφέρουν να επιβιώσουν πολιτικά, το 39% των «μενουμευρωπαίων» οδηγήθηκαν στη συσπείρωση γύρω από τον πιο ισχυρό φιλοευρωπαϊκό πόλο, που δεν ήταν άλλος από τη ΝΔ.
Εφαρμόζοντας περισσότερο την (πατροπαράδοτη) τακτική του «ώριμου φρούτου» (που στην περίπτωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν από τα γεννοφάσκια του υπερώριμο, αφού το συγκεκριμένο μόρφωμα ανήλθε στην εξουσία χωρίς καμία προπαρασκευή και εκ τούτου εφήρμοσε πολιτικές που δεν είχαν καμία συνοχή και κανέναν ειρμό, με αλλεπάλληλες παλινωδίες επί παντός επιστητού που νομοτελειακά αργά ή γρήγορα θα οδηγούσαν στην πτώση τους), παρά προτείνοντας λύσεις, ο Κυρ. Μητσοτάκης ανέλαβε τον πρωθυπουργικό θώκο το καλοκαίρι του 2019.
Η ΑΡΧΗ ΤΟ ΉΜΙΣΥ (Ή ΚΑΙ ΤΟ ΑΠΑΝ) ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ
Μετατρέποντας την απειλή (της πανδημίας) σε ευκαιρία (ψηφιοποίησης του Δημοσίου, συνεπικουρούμενος από τον έτερο Κυριάκο της κυβέρνησής του), τα πρώτα δείγματα γραφής του ως πρωθυπουργού ήταν θετικά. Η αποτελεσματική αντιμετώπιση της υβριδικής εισβολής στον Έβρο το ’20 και η (ουσιαστική) θεσμοθέτηση πολιτικής προστασίας- αφού ως τότε ως τέτοια εκλαμβάνονταν οι αυτοσχεδιασμοί της κάθε υπηρεσίας, που μας οδήγησαν στην εκατόμβη νεκρών στο Μάτι- αποτέλεσαν έναν αρχικά θετικό απολογισμό της πρώτης διετίας.
Έκτοτε, το όποιο θετικό αφήγημα αγνοείται…
ΤΕΜΠΗ, ΠΡΟΒΑΤΑ ΚΑΙ ΣΤΑΝΕΣ
Το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών συνέβη 9 χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης που αφορούσε την τηλεδιοίκηση των σιδηροδρόμων (που είχε αρχικό ορίζοντα υλοποίησης τα 2 έτη). Κατά σύμπτωση(;) τα πρώτα τεσσεράμισι εξ αυτών αφορούσαν τη διακυβέρνηση συριζανέλ και τα υπόλοιπα τεσσεράμισι αυτή της ΝΔ, καταδεικνύοντας εμβληματικά αφενός την (ισο-)κατανομή των πολιτικών ευθυνών μεταξύ των δυο κυβερνήσεων για το τραγικό δυστύχημα, αφετέρου όμως και την ομοιότητα στην αποτελεσματικότητά τους.
Αν τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ είναι τα σύμβολα της σημερινής κυβερνητικής αδιαφορίας, αλαζονείας και διαφθοράς, η καθημερινότητα και η φτωχοποίηση μεγάλου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας αποτελούν το επιστέγασμα της αποτυχίας του Κυριάκου Μητσοτάκη ως πρωθυπουργού.
Της αποτυχίας του ελλείψει εσωκομματικού αντιπάλου να τιθασεύσει το κόμμα του προς όφελος της κοινωνίας, αποδεικνύοντας πως «αυτή η στάνη, αυτό το γάλα βγάζει».
Της αποτυχίας του ελλείψει ουσιαστικής αντιπολίτευσης να εξαργυρώσει τη λευκή επιταγή που του εμπιστεύθηκε δις ο ελληνικός λαός προς όφελος αυτού, αντί του στενού κύκλου των ημέτερών του που σκανδαλωδώς ευνοεί.
Και της αποτυχίας του, τέλος, έναντι της Ιστορίας, που θα τον κρίνει ως κάποιον που ενώ διέθετε τη δυνατότητα να διεκδικήσει μια θέση δίπλα στους μεγάλους μας μεταρρυθμιστές, τον Χαρ. Τρικούπη και τον Ελ. Βενιζέλο, αυτός επαναπαύθηκε με μια θεσούλα τόση δα δίπλα σε εκείνους που ενώ επίσης μπορούσαν πολλά, τη δεκαετία του ’80 και του 2000, εκείνοι αρκέστηκαν στα ελάχιστα, ζημιώνοντας τη χώρα: γιατί, Κυριάκο;
9°
