2026: Η έκρυθμη πολιτική κατάσταση και ο προσανατολισμός της χώρας

Tα πράγματα ζορίζουν και οι καιροί είναι δύσκολοι. Το 2026 θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο. Ο διαχρονικός στόχος είναι η φιλελεύθερη δημοκρατία και ο δυτικός προσανατολισμός της χώρας. Και οι επίδοξοι ανατροπείς δεν έχουν ένα χρώμα. Η χρωματική τους παλέτα εκτείνεται από το μαύρο έως το βαθύ κόκκινο.

Στο πλαίσιο αυτό, η Χρυσή Αυγή, δια του εκπροσώπου της κ. Κασιδιάρη, πήγε στα μπλόκα των αγροτών για να ενισχύσει τον αγώνα του ΚΚΕ στην προσπάθεια αποσταθεροποίησης της χώρας. Την ίδια περίοδο ανακοινώθηκε ημιεπίσημα το νέο κόμμα της κ. Καρυστιανού. Η οποία επίσης βρέθηκε στα μπλόκα, ενώ το κίνημα Δημοκρατίας του κ. Κασσελάκη πηγαίνει προς διάλυση και το rebranding του κ. Τσίπρα, μετά από ένα εντυπωσιακό opening, έκατσε και να δούμε πως θα σηκωθεί. Κοινώς «ένα στο χώμα, χιλιάδες στον αγώνα». Και μιλάμε για κόμματα. Αρκεί να βρεθεί αυτό που θα ξεχωρίσει ώστε να ανατρέψει τον τρισκατάρατο αλλά όχι μόνο. Ο μεγάλος στόχος δεν είναι να πέσει η κυβέρνηση αλλά να συρθεί η χώρα σε μια μακρά περίοδο ακυβερνησίας με ότι αυτό συνεπάγεται. Στο βάθος, η αλλαγή του προσανατολισμού της. Θα συνεχίσει να είναι δυτικός ή μήπως και η Ανατολή έχει τα κάλλη της; Μοντέλα όπως αυτό του Ερντογάν και του Πούτιν πάντα συγκινούσαν μια ικανή μερίδα των συμπολιτών μας.

Την ίδια στιγμή η πολιτική, εκεί έξω, επιστρέφει στην αντιμνημονιακή, αντισυστημική εποχή. Τα αντιπολιτικά συνθήματα της άνω πλατείας, αυτά που ήθελαν όλους τους πολιτικούς στη φυλακή, ετοιμάζονται να επανέλθουν ως προμετωπίδα του νέου κόμματος της κβαντικής παιδιάτρου. Διότι, για τα διευθύνοντα κονκλάβια, κάτι πιο ακραίο και πιο δυναμικό ίσως να είναι προτιμότερο από τον «δημοκρατικό καπιταλισμό» του τέως πρωθυπουργού. Ο οποίος μπορεί να ερέθισε τους παιδιόθεν αμετανόητους τέως Δημαρίτες και νυν Πασόκους, αλλά δεν κάνει κλικ στους αγανακτισμένους «ψεκ» που ετοιμάζονται να καταλάβουν και πάλι τις πλατείες. Ζητώντας τι άλλο; Άμεση Δημοκρατία και Δικαιοσύνη, μέσω της αυτοδικίας.

Ο επόμενος μεγάλος σταθμός θα είναι η δίκη των Τεμπών. Βλέπετε, το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν βολικό στο μέτρο που οι απατεώνες ήταν δεξιοί. Φραπέδες, Τζιτζήδες και οι συν αυτώ. Όταν έσκασαν και οι πράσινοι κουμπάροι και μάλιστα με χειροπέδες, το πράγμα χάλασε. Και γι αυτό εξάλλου ξεπήδησαν τα μπλόκα με στόχο την κάμψη της εμπορικής κίνησης των εορτών. Οι κομμουνιστές καταλαβαίνουν από οικονομία. Αλλά δυστυχώς γι αυτούς, βγήκαν στη φόρα και τα άπλυτα ηγετικών μορφών των μπλόκων και το πράγμα τσάκισε και μάλιστα άσχημα. Την αρχική συγκίνηση των αφελών και την ισχυρή αποδοχή των μπλόκων από την κοινή γνώμη, διαδέχθηκαν ο προβληματισμός και η αμφιβολία. Έσκασε και ο Κασιδιάρης ως αρωγός του «δίκαιου» αγώνα των στασιαστών και οι αφελέστεροι των αφελών κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται για αιτήματα αλλά για προσπάθεια μπαχαλοποίησης της χώρας. Και το πράγμα ξεθώριασε για τα καλά.

Στην επικείμενη δίκη των Τεμπών θα στηθεί το επόμενο μετερίζι αποσταθεροποίησης. Παλιοί και νέοι «πραγματογνώμονες» θα παρελάσουν από το βήμα του δικαστηρίου, παλιές και νέες τερατολογίες για ξυλόλια και εξαφανισμένα βαγόνια θα ακουστούν και νέες θεωρίες συνομωσίας θα απογειώσουν το ενδιαφέρον του κοινού. Μόνο εκταφές δεν θα ζητηθούν μιας και το μακάβριο αυτό κόλπο δεν δούλεψε και εγκαταλείφθηκε στην πλατεία του «Αγνώστου Τερατολόγου».

Την ίδια στιγμή παροπλισμένα εθνικά πολιτικά κεφάλαια θα θρηνούν για την χαμένη μας «κυβερνησιμότητα» και ραφτάδες θα ράβουν πρωθυπουργικά κουστούμια κάθε μεγέθους, ικανά να ντύσουν τους επίδοξους πρωθυπουργούς τους οποίους η Ιστορία καλεί να μας κυβερνήσουν και πάλι. Και φυσικά ο Μητσοτάκης και η επάρατος κυβέρνηση του θα πέφτουν κάθε μέρα. Αλλά θα έχουν τον «άπεφτο».

Το αντισυστημικό πανηγύρι φυσικά και δεν αφήνει ασυγκίνητη και τη σοβαρή αντιπολίτευση, τύπου ΠΑΣΟΚ. Του οποίου η ηγεσία αγνοεί την ιστορία του κόμματος ή και την ιστορία γενικώς και ταυτόχρονα δεν αντιλαμβάνεται τι «παίζει» σήμερα στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Και υιοθετεί κάθε αντιπολιτευτικό ανορθολογισμό από τα ξυλόλια και τα χαμένα βαγόνια μέχρι τη συμπαράσταση των μπλόκων, δίπλα στην Καρυστιανού και τον Κασιδιάρη. Με αιχμή φυσικά του δόρατος την καταψήφιση του νομοσχεδίου της ένταξης του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ. Δηλαδή την υποστήριξη της απάτης. Ενώ την ίδια στιγμή η βελόνα των δημοσκοπήσεων κινείται προς τα κάτω και πολλαπλασιάζονται οι φωνές που μιλούν για αλλαγή ηγεσίας εν κινήσει. Ενώ οι προσωπικές στρατηγικές των πρωτοκλασάτων στελεχών ξεδιπλώνονται μπροστά στα μάτια και τα αυτιά της κοινής γνώμης. Ανερυθρίαστα. Διότι σε έκρυθμους και θολούς πολιτικά καιρούς το κάθε φιλόδοξο στέλεχος κάνει το κουμάντο του με το βλέμμα στην επόμενη μέρα.

Το χειρότερο όμως που κάνει το ΠΑΣΟΚ και φυσικά το πληρώνει, είναι ότι σε κάθε ευκαιρία, δηλώνει τη συμπάθεια και συμπόρευση με την απαξιωμένη, σημερινή Αριστερά. Ενώ αρνείται οποιαδήποτε συνεννόηση με το κυβερνών κόμμα και οποιαδήποτε επαφή σε επίπεδο ηγετών. Πράγμα που προϊδεάζει την κοινή γνώμη για αδυναμία κάθε μελλοντικής κυβέρνησης συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Και ως εκ τούτου μπετονάρει τον κεντρώο κόσμο στο μπλοκ του Μητσοτάκη. Ο οποίος προωθώντας τον Κυριάκο Πιερρακάκη στην προεδρία του Εurogroup, του έδωσε κατά κάποιον τρόπο, προβάδισμα στον αγώνα διαδοχής, στέλνοντας το κατάλληλο μήνυμα στις αριστερές παρυφές του Κέντρου. Στους λεγόμενους και ακροκεντρώους. Οι οποίοι είναι δυσαρεστημένοι με την πάρτη του από την καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων στο κράτος. Αλλά καταλαβαίνουν ότι δεν θα έχουν δεύτερη επιλογή όταν θα έρθει εκείνη η ώρα. Η δύσκολη.

Και στο βάθος ξεπροβάλει η συνταγματική αναθεώρηση που μπορεί να αλλάξει αν όχι να αναμορφώσει το πολιτικό μας σύστημα και να ανοίξει νέες προοπτικές στη διακυβέρνηση της χώρας. Να διαμορφώσει δηλαδή έναν νέο συνεργατικό μπλοκ εξουσίας, εφόσον φυσικά αλλάξουν δραστικά και οι κυρίαρχες αντιλήψεις στην αξιωματική αντιπολίτευση. Ωστόσο η Ελλάδα δεν είναι η χώρα των κυβερνήσεων συνεργασίας. Η Ιστορία πέφτει πολύ βαριά στις πλάτες των κομμάτων και η κοινή γνώμη βλέπει πίσω από κάθε συνεργασία, διαπλοκή και σκοτεινά σχέδια. Και γι αυτό αν υπάρξει θα είναι βραχύβια. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις του ανορθολογισμού, του αντιευρωπαϊσμού και της ρωσολατρείας συσπειρώνονται και απειλούν την κανονικότητα.

Συνεπώς, η έκβαση της μάχης φαντάζει ολοένα και πιο αμφίρροπη. Ελπίζουμε οι δυνάμεις του πατριωτικού ορθολογισμού να επικρατήσουν. Στις εκλογές του 2027, τα διλήμματα της προηγούμενης δεκαετίας, δυστυχώς, θα γίνουν και πάλι επίκαιρα. Ο ανορθολογισμός είναι γονιδιακή ασθένεια της χώρας και θα αναζητηθούν και πάλι αντισώματα. Εδώ θα είμαστε να τα συζητάμε. Εύχομαι καλή χρονιά με υγεία σε όλους.