Γιατί δεν μπορούμε να βάψουμε ούτε διαβάσεις πεζών στους δρόμους;

Το κυκλοφοριακό τείνει να γίνει το δεύτερο σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας μετά την ακρίβεια. Ποιος είναι ο υπεύθυνος Υπουργός Κυκλοφοριακού και Οδικής Ασφάλειας; Θεωρητικά ο σημερινός Αν. Υπουργός Μεταφορών. Μόνο που στην πραγματικότητα δεν είναι. Και δεν φταίει που δεν είναι, αλλά ότι η κυβέρνηση, όπως και όλες οι κυβερνήσεις, είχαν τραγικό κενό πολιτικής στα θέματα της Βιώσιμης Κινητικότητας - Κυκλοφοριακού - Οδικής Ασφάλειας. Ακόμη μια παθογένεια του παρελθόντος που δεν βρίσκει λύση μέχρι σήμερα. Απέναντι σε ένα πρόβλημα που λαμβάνει δυναμικά στον χρόνο ολοένα και διαφορετική μορφή, εξελίσσεται, δυσκολεύει, διογκώνεται και θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται με αντίστοιχες διοικητικές - κυβερνητικές και προσαρμοζόμενες δομές, εμείς απαντούμε με την απαρχαιωμένη κυβερνητική διάρθρωση της δεκαετίας του ‘80, αλλά και χωρίς να κάνουμε τίποτα. Παρατηρούμε έναν εφιάλτη να μας επιτίθεται καθημερινά, καθηλώνοντας την όποια ποιότητα ζωής μας απομένει.

Τελικά δεν μπορούμε να φτιάξουμε ούτε Κέντρα Κυκλοφορίας στις μεγάλες πόλεις, αδυνατούμε μέχρι σήμερα να έχουμε κάμερες, κρατούμε απαρχαιωμένα μέτρα όπως ο δακτύλιος, εναποθέτουμε τις ελπίδες μας στην Τροχαία, ομολογώντας την αδυναμία μας να σχεδιάσουμε με πρωτοπόρα μέτρα και διαχειρίσεις όπως το κάνει ο σύγχρονος κόσμος.

Δεν πράττουμε καν το ελάχιστο. Δεν μπορούμε να φτιάξουμε διαβάσεις πεζών, δεν καθαρίζουμε την ανεπιθύμητη στάθμευση στις διασταυρώσεις, δεν εφαρμόζουμε έναν αυστηρό κανονισμό φορτοεκφορτώσεων με ωράρια και ειδικές θέσεις και δεν χρησιμοποιούμε τη διαχείριση της στάθμευσης, ως εργαλείο κοστολογημένης πολιτικής.

Η τραγική ειρωνεία είναι πως τα οχήματα σύγχρονης τεχνολογίας διαβάζουν πλέον τη σήμανση επί των οδών και την απεικονίζουν εντός του οχήματος, και παρ’ όλα αυτά εμείς δεν έχουμε σήμανση επί των οδών. Για την ακρίβεια οι δρόμοι είναι μόνο ασφαλτοστρωμένοι και ασυντήρητοι όπως ήταν τη δεκαετία του ‘80, δεν υπάρχει ίχνος λευκής ή κίτρινης γραμμής, δεν υπάρχει απεικόνιση σημάτων στο οδόστρωμα , η πολιτεία δεν επικοινωνεί το δέον προς τους οδηγούς. Τελικά δεν συνομιλεί με τους πολίτες. Για το μεγάλο αυτό πρόβλημα δεν επενδύεται ούτε ένα ευρώ σε μια επικοινωνιακή πολιτική, με σύγχρονα video - reels στο διαδίκτυο με αποδέκτες τους νέους και με την εμφύσηση μιας νέας κουλτούρας συλλογικής συνύπαρξης στο δημόσιο χώρο.

Η ιδανική διοικητική - κυβερνητική οργάνωση περιλαμβάνει την ενοποίηση του Υπουργείου Μεταφορών με τις υπηρεσίες της Τροχαίας, υπό τουλάχιστον έναν Υφυπουργό που θα ανήκει και στα δύο Υπουργεία. Επείγει η σύσταση ενός Εθνικού Οργανισμού Οδικής Ασφάλειας, η δημιουργία δύο Μητροπολιτικών φορέων Συγκοινωνιών - Βιώσιμης Κινητικότητας σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και μια Γενική Γραμματεία για το σύγχρονο πρόβλημα του κυκλοφοριακού.

Όσο μένουμε άπραγοι και όσα έργα και αν γίνονται, η ποιότητα ζωής στις πόλεις θα υποβαθμίζεται, η χαρά της καθημερινότητας θα γκριζάρει, ο πόλεμος του δρόμου θα κλέβει την ελπίδα του πολιτισμού της καθημερινότητας. Η πολιτική επιχειρεί να βελτιώσει τη ζωή, να προσδώσει ελπίδα, να δημιουργήσει προσδοκία, αλλά όταν αυτή χάνεται ήδη στον δρόμο, από το σπίτι στην εργασία, από το σχολείο και το πανεπιστήμιο στο κέντρο, χωρίς πεζοδρόμια, Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και ποδηλατόδρομους το παιχνίδι είναι ήδη χαμένο. Σε λίγα χρόνια θα πνιγούμε, το στοίχημα θα είναι χαμένο.