Συνδικαλιστές στον κόσμο τους

Σε περίπτωση που κανείς απορούσε για το αν και κατά πόσο η πτώχευση, η κρίση και τα μνημόνια ήταν ένα πάθημα που έγινε μάθημα, η χθεσινή απεργία της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ ήταν μια πολύ καλή απάντηση: όχι. Τουλάχιστον για ένα μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού και σίγουρα για τους συνδικαλιστές. Γιατί την ώρα που ο πλανήτης τρέμει στην ιδέα μιας παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, οι Έλληνες συνδικαλιστές απεργούν ζητώντας αυξήσεις λίγες μόλις μέρες μετά την αύξηση του κατώτατου μισθού (και των άλλων μισθών που αυξήθηκαν εξαιτίας της αύξησης του κατώτατου). Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ μάλιστα, αφού είπε ότι η απεργία είχε προγραμματιστεί εδώ και τρεις μήνες (λες και ήταν παράσταση), μας ενημέρωσε ότι οι ιδιωτικοί υπάλληλοι δεν επιβαρύνουν το κράτος. Το ότι η ύφεση σημαίνει μείωση εσόδων και κλείσιμο επιχειρήσεων δεν φάνηκε να το λαμβάνει υπ’ όψιν και πολύ σωστά αφού ο ίδιος εργάζεται στον κλάδο του συνδικαλισμού, ο οποίος δεν αντιμετωπίζει τέτοιου είδους προβλήματα.

Ευτυχώς επρόκειτο για άλλη μια απεργία-κοροϊδία, από αυτές που κρατούν μια μέρα, συμμετέχουν οι προνομιούχοι, αυτοί που δεν έχουν πρόβλημα να χαρίσουν ένα μεροκάματο, και την επομένη, ανεξαρτήτως ικανοποίησης των αιτημάτων, όλοι γυρίζουν κανονικά στις δουλειές τους. Αλλά και πάλι, το τάιμινγκ αποδεικνύει ότι η σχέση των συνδικαλιστών με την πραγματικότητα και τα πραγματικά συμφέροντα των ανθρώπων που εκπροσωπούν παραμένει όσο κακή ήταν και πριν το 2010.

Όσο κακή παραμένει η σχέση με την πραγματικότητα κάποιων δικαστών, μεταξύ των οποίων αυτής η οποία αποφάσισε ότι οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας μπορούν να κατεβάσουν τους διακόπτες και να μη γίνει ούτε μια πτήση από και προς το Ελ. Βενιζέλος επειδή ακόμα δεν έχει αρχίσει η τουριστική περίοδος και δεν δημιουργείται πρόβλημα στη χώρα. Το ότι οι τουρίστες ήδη έχουν ξεκινήσει να έρχονται και το ότι εκατοντάδες συμπολίτες δεν κατάφεραν να επιστρέψουν ή (ακόμα χειρότερα) να φύγουν από την Ελλάδα δεν απασχόλησε ποτέ τη δικαστίνα, γεγονός καθόλου παράξενο αν σκεφτούμε ότι πριν λίγα χρόνια μια συνάδελφός της είχε δικαιώσει τον Αρτέμη τον Σώρρα θεωρώντας ότι είναι πολύ πιθανόν να έχει μερικά τρισεκατομμύρια στην άκρη, από τα οποία να χαρίσει 600 δισ. στο ελληνικό κράτος. Τα έχουμε πει ότι όταν μπαίνει το «ελληνικός/ή/ό» μπροστά από οτιδήποτε, δεν πρέπει να έχουμε απαιτήσεις και η ελληνική δικαιοσύνη δεν μπορεί να αποτελεί εξαίρεση.

Σε κάθε περίπτωση ο αριθμός των συμπολιτών που αρνείται να καταλάβει και να μάθει από τα παθήματα είναι ανησυχητικά μεγάλος. Και θα παραμείνει μεγάλος όχι μόνο επειδή οι πολιτικοί προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την έφεση των Ελλήνων στην κακομαθησιά, αλλά και επειδή η κακομαθησιά καλλιεργείται καθημερινά από το πρωί μέχρι το βράδυ από δημοσιογράφους οι οποίοι, αντί να ενημερώνουν, πασχίζουν να νταντέψουν το κοινό τους και να επιβεβαιώσουν τις πεποιθήσεις του (ανεξαρτήτως ορθότητας) ώστε να οργιστεί και να ξαναϋψώσει τη γροθιά του στην επόμενη κρίση. Και μπράβο του.