Από τον Σαββόπουλο στον Κατρούγκαλο

Με την απόσυρση του Γιώργου Κατρούγκαλου από τα ψηφοδέλτια ολοκληρώνεται το θέατρο του παραλόγου που ονομάζεται προεκλογική περίοδος στην Ελλάδα. Γιατί αυτοτιμωρείται ο πρώην υπουργός; Μα επειδή είπε το αυτονόητο, και αυτό δεν είναι ανεκτό. Ο κ. Κατρούγκαλος υποστήριξε ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα πρέπει να καταβάλουν ασφαλιστικές εισφορές ανάλογα με το εισόδημά τους. Να μην είναι στη διακριτική τους ευχέρεια δηλαδή να επιλέγουν ασφαλιστική κλίμακα. Αυτό προβλεπόταν στην αρχική εκδοχή του νόμου, άλλαξε ωστόσο μετά από τροπολογία που ψήφισε η Νέα Δημοκρατία. Έτσι σήμερα η συντριπτική πλειοψηφία των επαγγελματιών επιλέγει τη χαμηλότερη κλίμακα, η οποία έχει και τις χαμηλότερες κρατήσεις.

Αν γινόταν δεκτή η πρόταση Κατρούγκαλου, τότε οι ελεύθεροι επαγγελματίες θα αντιμετωπίζονταν ασφαλιστικά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που αντιμετωπίζονται οι μισθωτοί. Αυτό θα ήταν δίκαιο, εκτός και αν δινόταν και στους μισθωτούς η δυνατότητα επιλογής ασφαλιστικής κλίμακας. Ένα σύστημα το οποίο στηρίζεται στον ενιαίο χαρακτήρα της ασφάλισης, δεν μπορεί να έχει ασφαλισμένους διαφορετικών ταχυτήτων. Αν όμως και οι μισθωτοί ακολουθούσαν το παράδειγμα των ελεύθερων επαγγελματιών, το σύστημα πολύ απλά θα χρεοκοπούσε. Έτσι το θέμα δεν μπήκε καν σε συζήτηση. Έλα όμως που οι επαγγελματίες θεωρούνται προνομιακή ομάδα ψηφοφόρων της ΝΔ. Εξαιρέθηκαν λοιπόν μόνο αυτοί, με το ιδεολόγημα της «μεσαίας τάξης». Λες και οι μισθωτοί είναι δεύτερης κατηγορίας πολίτες. Φυσικά, όταν θα έρθει η ώρα να βγουν στη σύνταξη, θα μαζεύονται στον Αυτιά του 2050 και θα φωνάζουν για τις συντάξεις πείνας που παίρνουν. Όσοι θα είστε ακόμα εδώ, να μην τους ακούτε.

Αν σε κάτι έκανε φάουλ ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι έλεγε ψέματα ότι δεν κόβονται οι συντάξεις, την ώρα που ήταν φανερό πως κάποιες τουλάχιστον θα ήταν πολύ μικρότερες

Να επιστρέψουμε όμως στο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κατρούγκαλος το 2016, έκανε μια από τις πιο σημαντικές μεταρρυθμίσεις του ασφαλιστικού συστήματος. Για πρώτη φορά ενοποιήθηκαν τα ασφαλιστικά ταμεία και κυρίως ίσχυσαν ενιαίοι κανόνες ασφάλισης. Στο εξής όλοι θα παίρνουν σύνταξη ανάλογα με τις εισφορές που έχουν καταβάλει και οι κανόνες θα είναι ίδιοι για όλους. Στοιχειώδες. Αν σε κάτι έκανε φάουλ ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι έλεγε ψέματα ότι δεν κόβονται οι συντάξεις, την ώρα που ήταν φανερό πως κάποιες τουλάχιστον θα ήταν πολύ μικρότερες. Γι’ αυτό καθιερώθηκε άλλωστε και η προσωπική διαφορά. Να όμως που δεν έχει το θάρρος να υπερασπιστεί το έργο του. Ό,τι καλό έγινε στη διάρκεια της θητείας του, οφείλεται στην τρόικα. Όσο για τη Νέα Δημοκρατία, μπορεί να κατακεραύνωνε τον νόμο, με εξαίρεση το ρουσφετάκι στους επαγγελματίες, όμως στην πράξη τον διατήρησε χωρίς μεγάλες αλλαγές. Κάτι σαν τη συμφωνία των Πρεσπών δηλαδή. Το θέατρο του παραλόγου, βλέπετε, δεν παίζεται με έναν πρωταγωνιστή.

Κατά ένα παράδοξο τρόπο βρίσκω ότι η φασαρία με τον Κατρούγκαλο έχει μια κάποια συνάφεια και με τον ξεσηκωμό των συριζαίων για τις δηλώσεις του Σαββόπουλου. Και στις δύο περιπτώσεις, στην αριστερά τρέμουν το αυτονόητο. Τι θα είχε συμβεί, για παράδειγμα, αν ένα στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ είχε βγει να πει ότι διαφωνούμε με την άποψη του Διονύση, τον σεβόμαστε και τον αγαπάμε όμως για το έργο του αλλά και για τη θαρραλέα στάση του στη δικτατορία; Θα είχε χάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα είχε βγει κερδισμένος; Αντ’ αυτού ανέλαβαν οι πασπαρτού ψυχαναλυτές να μας εξηγήσουν ότι ο Σαββόπουλος μισεί και προδίδει τη νιότη του. Πρόκειται για μια ασφαλή μέθοδο αυτοϊκανοποίησης, η άλλη πλευρά του ηθικού πλεονεκτήματος ως μειονέκτημα των αντιπάλων. Έτσι όμως απλώς αποφεύγουν να δουν το πρόβλημα. Το έθεσε καλύτερα νομίζω ένας φίλος του ΣΥΡΙΖΑ στο Facebook. Μας δείχνουν το δάσος, έγραψε, κι εμείς βλέπουμε το δάχτυλο. Που πάει να πει ότι το ζήτημα δεν είναι (μόνο) ο Σαββόπουλος, αλλά οι πολλοί Σαββόπουλοι, αυτοί οι πρώην αριστεροί οι οποίοι εγκατέλειψαν την αριστερά και σήμερα ένα μεγάλο μέρος από αυτούς είναι έτοιμοι να ψηφίσουν Μητσοτάκη. Μπορεί να τους ονομάζουν ακροκεντρώους ή φιλελέδες, έτσι όμως ξορκίζουν το πρόβλημα αντί να δουν πώς θα μπορούσαν ενδεχομένως να το αντιμετωπίσουν. Αυτό όμως προϋποθέτει θάρρος, αυτοκριτική και διάθεση να συγκρουστούν με τον λαϊκισμό που οι ίδιοι ταΐζουν. Δεν το έχουν, κι αυτό δεν είναι μόνο ζήτημα πολιτικής στάσης αλλά και προσωπικού χαρακτήρα ορισμένων εκ των πρωταγωνιστών. Τους έχουμε μάθει. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το υποτιθέμενο άνοιγμα στον μεσαίο χώρο, ετάφη με όλες τις πρέπουσες τιμές.

Στην αντιπαράθεση για τον Σαββόπουλο βρήκα άλλη μία δημοσίευση ενδιαφέρουσα. Αυτή τη φορά γινόταν από αντιπάλους του ΣΥΡΙΖΑ και έλεγε, σε διάφορες παραλλαγές, «ψηφίζω ό,τι θέλω». Προφανώς σχετιζόταν με το γεγονός ότι ο Σαββόπουλος ήταν εξαιρετικά προσεκτικός στην τοποθέτησή του, μίλησε με ηπιότητα και σεβασμό για τα άλλα κόμματα και απλώς εξέφρασε την υποστήριξή του στη ΝΔ. Η κατακραυγή που προκάλεσε έμοιαζε έτσι ως άρνηση ενός στοιχειώδους δικαιώματός του. Όμως υπάρχει και άλλη μια διάσταση. Σε όλη αυτή την αντιπαράθεση για τον μεσαίο χώρο, η τακτική του ΣΥΡΙΖΑ είναι να προσπαθεί να ενοχοποιήσει την ψήφο προς τη Νέα Δημοκρατία και, λίγο λιγότερο, προς το ΠΑΣΟΚ. Όλη αυτή η λογική για τη νιότη που υποτίθεται ότι προδίδουν κάποιοι, μόνο σε αυτό κατατείνει. Δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική τακτική. Αντιθέτως εξοργίζει τους αποδέκτες της. Ιδίως όταν συνοδεύεται από υπαινιγμούς για υπόγειες διασυνδέσεις και χρηματισμό. Η επίθεση που δέχθηκε η κ. Βάσω Κιντή είναι μια πολύ χαρακτηριστική περίπτωση. Το μόνο ερώτημα είναι αν πραγματικά πιστεύουν ότι έτσι κερδίζουν ή απλώς μόνο έτσι ξέρουν να λειτουργούν.