Η Γαλλία σε κρίση, η Ευρώπη σε καμπή

Ως «Δημοκρατικό σοκ» χαρακτήρισε ο Γάλλος Υπουργός Οικονομικών το αποτέλεσμα του β’ γύρου των βουλευτικών εκλογών στη Γαλλία. Προφανώς, ο Μπρούνο Λεμέρ είναι ένας από τα εκατομμύρια Γάλλων ψηφοφόρων της κυβερνητικής πλειοψηφίας που θεώρησαν ότι μετά τη νίκη του Μακρόν στις προεδρικές εκλογές η κατάκτηση μιας νέας αυτοδυναμίας στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση ήταν σχεδόν διαδικαστικό θέμα. Αυτός ήταν μάλλον και ο λόγος που το ένα τρίτο περίπου των πολιτών που ψήφισαν στις εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου αποφάσισαν να μην συμμετάσχουν στις εκλογές για την ανάδειξη αντιπροσώπων στην Εθνοσυνέλευση.

Τα πράγματα βέβαια δεν εξελίχτηκαν όπως ανέμενε το κυβερνητικό στρατόπεδο. Μετά από πολλά χρόνια η προεδρική πλειοψηφία δεν συμβαδίζει με την κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απαιτείται για να εφαρμόσει ο Πρόεδρος Μακρόν την πολιτική του και να υλοποιήσει τις μεταρρυθμίσεις που έχει εξαγγείλει προεκλογικά. Η αλήθεια είναι ότι τα μηνύματα για μια τέτοια εξέλιξη είχαν σταλεί από πολύ καιρό, πριν ακόμα από τη διπλή προεκλογική περίοδο. Το σύνθημα «Οποιοσδήποτε εκτός από τον Μακρόν» είχε δώσει καθαρό το στίγμα των προθέσεων τόσο της «Ανυπότακτης Γαλλίας» του Μελανσόν όσο και της «Εθνικής Συσπείρωσης» της Λε Πεν.

«Η κατάσταση αυτή αποτελεί κίνδυνο για τη χώρα μας» δήλωσε η Γαλλίδα πρωθυπουργός μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων. Η κυβέρνηση έχει να αντιμετωπίσει αφ’ ενός τις σοβαρές απειλές σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και αφ’ ετέρου την αλλοπρόσαλλη αντιπολίτευση Μελανσόν - Λε Πεν που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να ακυρώσουν το κυβερνητικό πρόγραμμα αδιαφορώντας για τις συνέπειες της στάσης τους αυτής. Η ευθύνη των κομμάτων της παραδοσιακής Αριστεράς που έριξαν λευκή πετσέτα στις πρωθυπουργικές φιλοδοξίες του ηγέτη της «παλαβής» Αριστεράς είναι ιστορικές. Ιδιαίτερα των σοσιαλιστών του Φρανσουά Μιτεράν που πρωτοστάτησαν επί δεκαετίες στο χτίσιμο του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Η νέα κατάσταση που διαμορφώθηκε στον πολιτικό χάρτη της Γαλλίας θέτει όλες τις δυνάμεις του αντιλαϊκιστικού τόξου προ των ευθυνών τους. Η «συγκατοίκηση» των δυνάμεων αυτών στην εξουσία δεν μπορεί παρά να είναι η ψύχραιμη και αποφασιστική απάντηση στην ετερόκλητη -προγραμματική, όπως αποδείχτηκε από τις κοινές σε πολλά σημεία προτάσεις τους- συμμαχία της λαϊκιστικής αντιπολίτευσης. Η σύνθεση των διαφορετικών απόψεων με στόχο την προώθηση του μεταρρυθμιστικού προγράμματος είναι μονόδρομος για να κρατηθεί ζωντανή η δεύτερη οικονομία της ευρωζώνης. Η ουσιαστική αυτοκριτική της προηγούμενης προεδρικής θητείας του Εμμανουέλ Μακρόν είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τον αξιόπιστο σχεδιασμό της νέας θητείας που διαγράφεται πολύ δυσκολότερη.

Τα μηνύματα των εκλογών στη Γαλλία δεν πρέπει ασφαλώς να μείνουν μέσα στα όρια του «εξαγώνου». Αφορούν το μέλλον της Ευρώπης, στις σημερινές πρωτόγνωρες συνθήκες, αλλά και κάθε χώρα μέλος ξεχωριστά. Οι πολιτικές δυνάμεις συσπειρώνονται, ανεξάρτητα από την ταμπέλα που κουβαλάει κάθε μια, γύρω από τους στόχους που τις ενώνουν, διαμορφώνοντας τους πραγματικούς πόλους της αντιπαράθεσης, όπως ακριβώς έγινε και στη Γαλλία. Οι αντιευρωπαϊστές, εθνικιστές, πουτινιστές και κάθε λογής λαϊκιστές απειλούν να καταστρέψουν την πορεία προς την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Στην ετερόκλητη αυτή συμμαχία θα κληθούν σύντομα να απαντήσουν με αποφασιστικότητα οι φιλοευρωπαϊκές-αντιλαϊκιστικές δυνάμεις και στην Ελλάδα.