Το χαρακίρι ενός Δημάρχου

«Οι ομοφυλόφιλοι είναι άνθρωποι με κουσούρι». «Οι λαθρομετανάστες αλλοιώνουν τον πληθυσμό της χώρας μας». «Τα επιδόματα προς τους αναπήρους πρέπει να δοθούν στους πολυτέκνους». Θα μπορούσαν να είναι δηλώσεις των εκπροσώπων μιας εγκληματικής οργάνωσης που κάποτε βρέθηκε στα έδρανα της Βουλής. Όμως όχι. Είναι δηλώσεις του νέου Αντιδημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Ερωτόκριτου Θεοτοκάτου, του δημοτικού συμβούλου που ο Δήμαρχος κ. Κωνσταντίνος Ζέρβας επέλεξε να παρουσιάσει ως μέλος του στενού πυρήνα των συνεργατών του. Γιατί να κάνει μια τέτοια επιλογή προσώπου ένας Δήμαρχος;

Τρεις μπορούν να είναι οι λόγοι για μια τέτοια απόφαση από οποιονδήποτε ηγέτη. Πρώτον, η βαθιά πίστη του ηγέτη στις αξίες και στις πεποιθήσεις του προσώπου που επέλεξε για τη θέση. Δεύτερον, η επικοινωνιακής φύσης αγωνία του ηγέτη να προσελκύσει μέσω ενός συμβολισμού ένα ακροατήριο που μοιράζεται τις απόψεις του προσώπου που επιλέχθηκε παρότι αυτές δεν τις ενστερνίζεται πλήρως ο ηγέτης. Τρίτον, η αδυναμία του ηγέτη να κάνει πράξη τη δική του βούληση κατά την άσκηση των καθηκόντων του και η συνεπαγόμενη εξάρτησή του από το πρόσωπο που επέλεξε για τη θέση. Ποιος από τους τρεις ερμηνεύει άραγε την απόφαση του κ. Ζέρβα;

Φοβάμαι ότι κανένας από τους τρεις λόγους δεν μπορεί να διασώσει την αξιοπρέπεια του κ. Ζέρβα. Συμφωνεί και εκείνος με τις αξίες και τις πεποιθήσεις του Αντιδημάρχου του; Τον επέλεξε για να κλείσει το μάτι στο αυξανόμενου όγκου ακροδεξιό ακροατήριο της πόλης; Είναι τόσο αδύναμος πολιτικά ώστε δεν μπορεί να διοικήσει τον Δήμο και επιλέγει τον πρώτο τυχάρπαστο δημοτικό σύμβουλο που θα βρεθεί μπροστά του; Είναι άραγε καλύτερο να κυνηγάς πονηρά το ακροδεξιό ακροατήριο από το να είσαι ακροδεξιός; Και είναι άραγε καλύτερο να παραδέχεσαι εμμέσως ότι δεν έχεις την αριθμητική δύναμη να διοικήσεις το δημοτικό συμβούλιο από το να βαδίζεις στα βήματα της πλέον μαύρης επικοινωνίας; Όχι, τίποτα δεν είναι καλύτερο από το άλλο. Τόσο η κεκαλυμμένη στήριξη της ακροδεξιάς, όσο και η χρήση της για επικοινωνιακούς λόγους ή για λόγους επιβίωσης είναι καταδικαστέες.

Όποια και αν είναι η ερμηνεία της απόφασης του κ. Ζέρβα, πρόκειται εμφανώς για μια αυτοκτονική επιλογή. Ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης αυτοπροβλήθηκε κάποτε ως φορέας μιας αστικής παιδείας, ενός σύγχρονου κοσμοπολιτισμού και μιας ατσαλένιας θέλησης. Και τα τρία χαρακτηριστικά άρχισαν σχετικά γρήγορα να τσαλακώνονται στην πορεία των δυόμιση ετών της διακυβέρνησης του Δήμου. Όμως η απόφασή του να επιβραβεύσει το προφίλ και τη νοοτροπία ενός ανθρώπου όπως ο κ. Θεοτοκάτος έρχεται να γκρεμίσει την εικόνα που ο ίδιος θέλησε να δομήσει για τον εαυτό του. Υπό την έννοια αυτή, η απόφαση του κ. Ζέρβα θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει παράδειγμα πολιτικής αυτοκτονίας στις αίθουσες διδασκαλίας πολιτικής επικοινωνίας. Είναι κρίμα για εκείνον. Μεγαλύτερο είναι το κρίμα όμως για τους πολίτες της Θεσσαλονίκης που βρέθηκαν να εκπροσωπούνται από έναν άνθρωπο που διατυμπανίζει τον ρατσισμό, την ξενοφοβία και τον κοινωνικό διχασμό ως αρετές. Και μάλιστα με την ανοχή του Δημάρχου τους.