Τι δεν καταλαβαίνουμε

Παράξενα πράγματα. Ενώ υπάρχουν 600 μνημονιακές εκκρεμότητες, η κυβέρνηση δείχνει εξαιρετική σπουδή για ρυθμίσεις που εμφανίζονται ως προαπαιτούμενα για την εκταμίευση δόσεων και αφορούν τον αιγιαλό και τα δάση. Στην πρώτη περίπτωση, δεν χρειάζεται να μπει κανείς στις λεπτομέρειες του νομοσχεδίου, γιατί το πρόβλημα βρίσκεται στον πυρήνα του: Νομιμοποιούνται αυθαίρετες κατασκευές στις ακτές και περιορίζεται το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα πρόσβασης στην παραλία. Η πρωτοφανής αντίδραση της κοινωνίας των πολιτών έχει φέρει το πάγωμα του συγκεκριμένου νομοσχεδίου που δεν βελτιώνεται με μικροδιορθώσεις ακριβώς επειδή πάσχει στη βάση του. Στη δεύτερη περίπτωση, με βάση τις πληροφορίες που έχουν μεταδοθεί, επιδιώκεται να τακτοποιηθούν 550 οικοδομικοί συνεταιρισμοί ανά την Ελλάδα, από τους οποίους οι 220 βρίσκονται εντός των ορίων της Αττικής και εκτιμάται ότι καταλαμβάνουν περίπου 100.000 στρέμματα, τα μισά από τα οποία είναι δάση και δασικές εκτάσεις. Δεν έχει νόημα να θυμίσει κανείς τι προηγήθηκε της καταπάτησης, συνήθως εμπρησμός, έχει όμως κάποια σημασία να αναδειχθεί ότι και στην περίπτωση του νομοσχεδίου για τον αιγιαλό και στην περίπτωση των δασικών ρυθμίσεων η φιλοσοφία είναι η ίδια: Αμνήστευση, επιβράβευση της παρανομίας, κλείσιμο του ματιού για νέες αυθαιρεσίες, περιφρόνηση του δημόσιου συμφέροντος προς όφελος του ιδιωτικού, πελατειακού χαρακτήρα συναλλαγή, εμπέδωση της αίσθησης ότι στο τέλος κερδίζουν οι πονηροί.

Υπάρχουν και άλλα που δεν καταλαβαίνουμε. Εχει ξεκινήσει συζήτηση για το κούρεμα των κόκκινων επιχειρηματικών δανείων, που, όπως εκτιμάται, ανέρχονται περίπου στα 40 δισ. ευρώ. Ενα ερώτημα που για την ώρα δεν έχει καν τεθεί στο πλαίσιο του σχετικού διαλόγου είναι αν η ατομική περιουσία του επιχειρηματία ή μετόχου θα ληφθεί υπόψιν, όπως επίσης αν θα συνεκτιμηθεί η οικονομική κατάσταση άλλων εταιρειών του ίδιου επιχειρηματία, που μπορεί να είναι πάρα πολύ εύρωστες. Αυτό έχει σημασία ειδικά στη χώρα μας όπου ενδημεί το φαινόμενο χρεοκοπημένων εταιρειών με πάμπλουτους ιδιοκτήτες. Συμβαίνει επίσης να κάνει κατάσχεση η εφορία σε σπίτια οφειλετών που χρωστούν 10.000 ευρώ, ενώ τραπεζικά δάνεια πολλών εκατομμυρίων που δεν εξυπηρετούνται δεν επιφέρουν συνέπειες για τους δικαιούχους που συνεχίζουν, απρόσκοπτα, την πολυτελή ζωή τους. Επομένως, δεν είναι καθόλου κακό να γίνουν ρυθμίσεις για κόκκινα δάνεια, αρκεί να μην πρόκειται για μια ακόμη μπλόφα προκειμένου να παιχτεί ένα ακόμη επεισόδιο του έργου που παρακολουθούμε την τελευταία τετραετία, με πρόσχημα την κρίση οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι.

Συνδέονται οι νομοθετικές πρωτοβουλίες για τον αιγιαλό και τα δάση με τα θαλασσοδάνεια που τα πληρώνουμε όλοι μαζί μέσα από τα απίθανα ποσά που έχουν πάει στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών; Με έναν τρόπο συνδέονται. Γιατί όταν καλύπτεται η ανομία του μικρομεσαίου, πιο εύκολα περνάει η εξυπηρέτηση / διευκόλυνση / χαριστική μεταχείριση του ολιγάρχη.

Όταν κολυμπάνε και το μικρό και το μεγάλο ψάρι στα ίδια θολά νερά και έχουν τροφή συμφιλιώνονται.