Πορείες και απορίες

Από την έναρξη ακόμα της πανδημίας και παρά την επιτυχή αντιμετώπιση του πρώτου κύματος της, ασκήθηκε έντονη κριτική από μερίδες της δημοκρατικής αριστεράς ,αλλά και από αρκετούς φιλελεύθερους αναλυτές, στην παράλειψη  της κυβέρνησης να απαγορεύσει και τις θρησκευτικές τελετές, λόγω φόβου για το πολιτικό κόστος  η των βαθύτερων ιδεολογικών πεποιθήσεων της. Η δε Εκκλησία, δέσμια της δύναμης της, που παραδόξως όλοι αναγνωρίζουν αλλά κανείς δεν διερευνά εάν όντως ισχύει, του δογματισμού της και των μεταφυσικών της αντιλήψεων για την  μή  μετάδοση του κορονοϊού σε όσους  πιστεύουν στον Θεό, έμεινε σταθερή στην στάση της ,που έφτασε δυστυχώς  έως και στην διοργάνωση λιτανειών στην Θεσσαλονίκη την γιορτή του Αγίου Δημητρίου, με τα γνωστά τραγικά αποτελέσματα. Από την άλλη μεριά, είναι γνωστό ότι η ιστορική Αριστερά, θεωρούσε τον εαυτό της και ως ένα σημείο είχε δίκιο, πολιτικό και θεωρητικό τέκνο του Ορθού Λόγου και του Διαφωτισμού. Δυστυχώς, στην διακοσίων ετών περίπου διαδρομή της, ενώ είχε πολλές στιγμές επιστημονικού -αναλυτικού, ανθρωπιστικού-ηθικού και πολιτικού μεγαλείου, εξέπεσε σε μια νέου τύπου σωτηριολογική - χιλιαστική μεταφυσική αντίληψη και τακτική και βέβαια στην δημιουργία ολοκληρωτικών - στρατοπεδικών κοινωνίων, αφού, όπου επικράτησε κυριάρχησε η σοβιετική/σταλινική εκδοχή του κομμουνισμού.

Παρόλο όμως που, όπως έλεγαν οι παλιοί, κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας, διάφορες μερίδες της σύγχρονης αριστεράς, διατηρούν και αναπαράγουν αντιλήψεις  και  στερεότυπα που πλέον έχουν κριθεί και καταδικαστεί ιστορικά. Το πιο τραγικό είναι ότι έχουν ενσωματώσει  στον λόγο και στις πρακτικές τους έναν νέο ιδιότυπο, δήθεν αντιστασιακό και δήθεν αντισυστημικό, λαϊκισμό, κόντρα στις μαρξιστικές θεωρητικές παραδόσεις. Προσπαθούν δε να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους και να επιβεβαιώσουν την εικόνα που έχουν για τον εαυτό τους με πλήρη αδιαφορία για την συγκυρία, αγνοώντας ακόμα και την λενινιστική προτροπή για την «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης». Μια τέτοια εκδήλωση αντεστραμμένης λογικής, στα όρια της μεταφυσικής, είναι η εμμονή στην πραγματοποίηση της πορείας για την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Πέρα από το νόημα της ίδιας της πορείας και της ετήσιας γκροτέσκο εκφοράς των χιλιοειπωμένων συνθημάτων, με τα  οποία το κάθε κόμμα και γκρουπούσκουλο της αριστεράς  υποδηλώνει την δική του ανάγνωση του γεγονότος της εξέγερσης στους  δρόμους της άδειας και κλειστής  Αθήνας, φέτος υπάρχει και μια τραγική αντικειμενική κατάσταση. Η ύπαρξη της  πανδημίας του κορονοϊού, η οποία μάλιστα βρίσκεται σε ιδιαίτερη έξαρση  στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη, όπως δείχνουν οι αμείλικτοι αριθμοί των κρουσμάτων, των νοσηλευομένων και των νεκρών. Οι εικόνες δε των νοσοκομείων συμπληρώνουν το απόκοσμο δαντικό σκηνικό της πραγματικότητας που βιώνει η κοινωνία.

Όλοι πλέον, οι ασθενείς, το ηρωϊκό ιατρικό προσωπικό, οι πολίτες φαντάζουν ως πρωταγωνιστές και ως θεατές ταυτόχρονα, μιας εφιαλτικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Όλοι; Μάλλον όχι! Τα κόμματα  και τα γκρουπούσκουλα της αριστεράς, κόντρα στον ορθό λόγο αλλά με πίστη στην δική τους μεταφυσική, οργανώνουν την πορεία, παρόλο που έτσι θα δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις  δια την περαιτέρω μεγάλη διασπορά  του κορονοϊού. Βέβαια το δέλεαρ είναι μεγάλο. Έχουν την ευκαιρία να «σπάσουν» την απαγόρευση  της πορείας από την κυβέρνηση και να επιβεβαιώσουν τον παντοτινό αντιστασιακό τους χαρακτήρα. Έτσι όμως δείχνουν ότι διακατέχονται και τα κόμματα  και τα γκρουπούσκουλα αυτά από τον πολιτικό κυνισμό  για τον οποίο καταγγέλλουν το περιβόητο σύστημα. Για κάποια πολιτικά οφέλη , όπως θεωρούν αφελώς στον μικρόκοσμο τους, αδιαφορούν κυνικά για τις επιπτώσεις της συμπεριφοράς τους στην κοινωνία. Επειδή όμως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, υπάρχουν λίγες ημέρες ακόμα και ίσως πρυτανεύσει η λογική. Ίδωμεν!