Ποιοι καίγονται για τις καρέκλες στην Πυροσβεστική

Οι στάχτες στο Μάτι ίσως και να κατακάθισαν πιο σύντομα από όσο θα κατακάτσει ο μαζικός θυμός και η οργή για όλα όσα μάθαμε από το δημοσίευμα της «Καθημερινής». Είναι, ίσως, η πρώτη φορά - τουλάχιστον τις τρεις τελευταίες δεκαετίες, που χάριν της κανονικής ερευνητικής δημοσιογραφίας, η κοινή γνώμη ήρθε αντιμέτωπη όχι μόνο με μια κορυφαία ανικανότητα ορισμένων αλλά με την εκτός ορίων συγκλονιστικά κυνική ομολογία προσβολής τόσο πολλών νεκρών ανθρώπων. Και όχι μόνο αυτών που χάθηκαν στην τραγωδία στο Μάτι αλλά και όλων όσοι χάθηκαν σε κάποιες άλλες πύρινες τραγωδίες. Γιατί ποιος μας λέει ότι σε κάποια ή κάποιες άλλες δασικές πυρκαγιές όπου χάθηκαν ζωές δεν υπήρξε κάποιος «Καπέλιος» που ήθελε «να φάει» κάποιον «Βασιλειάδη» και τον άφησε χωρίς εναέρια μέσα; Έτσι απλά, σαν σε επιτραπέζιο τύπου Μονόπολη…

Όλη αυτή η κατάσταση δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από μια πραγματική κανονικότητα, στα σώματα ασφαλείας εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Σαν νομιμοποιημένη πληγή με την οποία όποιος ένστολος έχει στην πίσω πλευρά του μυαλού του την υπηρεσιακή ανέλιξη, πρέπει να μάθει όχι να την αγνοεί αλλά να φροντίζει να είναι μονίμως ανοιχτή. Ίντριγκες, κομματικές παρέες, σκοτεινές συμφωνίες, περίεργες συνωμοσίες με σκοπό την εξασφάλιση διαβατηρίων για την υπηρεσιακή ανέλιξη. Οι σφιχτές αγκαλιές των υπηρεσιακών κλιμακίων με τις πολιτικές ηγεσίες είχαν εξαιρετικές πρακτικές εκδοχές. Ο «δικός μου», ο «δικός τους», ο «πρώην δικός τους και νυν δικός μας» και το κακό συναπάντημα. Ένα σύστημα εξουσίας που δεν αφήνει τίποτα και κανέναν να εξελιχθεί βάσει ουσιαστικών προσόντων και ικανοτήτων. Ένας άκρατος ενδοϋπηρεσιακός βρώμικος βυζαντινισμός που αυτή τη φορά ήρθε κι έδεσε με τον σκληρότερο αμοραλισμό. Αλλά εξηγείται, όσο πιο σκληρή είναι πραγματικότητα για κάποιον που σιτίζεται σε ένα τέτοιο σύστημα, τόσο που μεγάλο ψέμα θα κατασκευάσει για να αποδείξει ότι έχει δίκιο και ότι η δική του πραγματικότητα είναι η αληθινή.

Το πρώτο πράγμα που  θα έπρεπε να το ξέρει καλύτερα από όλους ο οποιοσδήποτε Ματθαιόπουλος είναι ότι οι νεκροί δικαιούνται το μεγαλύτερο ποσοστό σεβασμό από όλους, υπό όλες τις συνθήκες, είτε εν καιρώ πολέμου είτε ειρήνης. Η Ιστορία έχει να επιδείξει πάμπολλα παραδείγματα. Απεναντίας, αντί να μείνουν όλοι αμίλητοι και ακίνητοι, σε ακόμα μία μαζική επίδειξη ιδεοληπτικής εμμονής, επιχειρήθηκε να αμφισβητηθεί ακόμα και η ίδια η αξιοπιστία του ρεπορτάζ, Αν υπάρχει κάποιος επαγγελματίας δημοσιογράφος που δεν ζήλεψε ευγενικά την αποκάλυψη της Καθημερινής, να σηκώσει το χέρι του. Κανονικός δημοσιογράφος, από αυτούς που ψάχνουν, που «λιώνουν σόλες» στο ρεπορτάζ. Αλλά αυτό είναι μια μικρή ανθυπολεπτομέρεια σε όλο αυτό το σκηνικό της αποκάλυψης. Η μεγάλη εικόνα είναι άλλη και δεν είναι καινούργια. Όσοι ξέρουν από μέσα και από έξω τα δεδομένα των ετήσιων κρίσεων αξιωματικών των σωμάτων ασφαλείας κάθε Μάρτιο, δεν εξεπλάγησαν τόσο.  Ούτε καν από την χυδαία κυνική, ομολογία που φέρεται να εκστόμισε ο πρώην αρχηγός της Πυροσβεστικής ο οποίος είπε  ότι για να «φάει» ο ένας αξιωματικός τον άλλον τον άφηνε χωρίς εναέρια μέσα στις πυρκαγιές της Μάνης και των Κυθήρων. Και αυτό ήταν εξίσου ανατριχιαστικό όσο και οι αποκαλύψεις για τον μαφιόζικο εκβιασμό. Ίσως και περισσότερο, κάτι που ελπίζουμε να φωτίσει η εισαγγελική παραγγελία για νέα έρευνα που διατάχθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης 22 Ιουλίου.

Για να λέμε όμως και την αλήθεια, δεν είναι αυτοί οι πυροσβέστες. Δεν είναι μια δράκα «κολλητών» και εαυτούληδων ένστολων υπαλλήλων του δημοσίου που παντρεύτηκαν τον αμοραλισμό για να διατηρήσουν τις θέσεις τους, Αυτοί είναι κάτι άλλο που δεν είναι καινούργιο. Και το γνωρίζουν καλά τόσο οι πολιτικές ηγεσίες όσο και οι απλοί πυροσβέστες που παίζουν με τις ζωές τους από φωτιά σε φωτιά. Άλλοι είναι αυτοί που έπαιξαν παιχνιδάκια εξουσίας με τους νεκρούς. Άλλοι είναι αυτοί που φρόντισαν να εξασφαλίσουν το δικός τους εισιτήριο για την Κόλαση. Κι εκεί φωτιές θα βρουν…