Παύλος, Ζακ, Ελένη - Δικοί μας και ξένοι

Η δίκη για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί, η δίκη για τη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου δεν έχει καν ξεκινήσει, η δίκη για τον βιασμό και τη δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη βρίσκεται σε εξέλιξη.

Στις τρεις αυτές τραγικές ιστορίες υπάρχουν κοινά στοιχεία (πέρα από το άδικο και φρικτό τέλος νέων ανθρώπων) που, αν συνδυαστούν, φέρνουν στον ορίζοντα κάτι πολύ ζοφερό - κατάμαυρο.

Ο ρόλος της αστυνομίας: Τι έκαναν οι αστυνομικοί που ήταν εκεί ενώ ο Παύλος Φύσσας βρισκόταν αιμόφυρτος στο δρόμο; Οι καταγγελίες για επικίνδυνη αδράνεια είναι ηχηρές και παρόλα αυτά δεν έχει γίνει γνωστό το αποτέλεσμα κάποιας εσωτερικής έρευνας στην αστυνομία. Καμία έκπληξη. Ούτε για την έκβαση της ΕΔΕ που έγινε για να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες των αστυνομικών που συνέλαβαν τον Ζακ Κωστόπουλο στην Γλάδστωνος έχουμε εικόνα. Και στην υπόθεση της Τοπαλούδη, είναι πλέον γνωστό ότι η ίδια είχε καταγγείλει -μάταια- στην αστυνομία ομαδικό βιασμό της από άλλους δράστες και οι αρχές δεν έδειξαν το παραμικρό ενδιαφέρον.

Ο ρόλος των ΜΜΕ: Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, στην αρχή μεταδόθηκε από κάποια ΜΜΕ και κάποιους δημοσιογράφους ότι το μαχαίρι βγήκε στο πλαίσιο καβγά για ποδοσφαιρικά! Και γενικά τα ΜΜΕ δεν θα πρέπει να περηφανεύονται για την πίεση που άσκησαν προκειμένου να επιταχυνθεί η δίκη ούτε για το ουσιαστικό ενδιαφέρον τους για την πορεία της.

Όταν δολοφονήθηκε ο Ζακ Κωστόπουλος, η «είδηση» ήταν για τον «θανάσιμο αυτοτραυματισμό ενός ληστή». Όταν χάρη στα βίντεο αποκαλύφθηκε η αλήθεια, κανείς δεν ζήτησε συγνώμη που είχε καταπιεί αμάσητη τη διαρροή της αστυνομίας. Συνέχισαν όλοι κανονικά με το νέο σενάριο, σαν να μην υπήρξε ποτέ το παλιό, ενώ εξακολούθησε να ενοχοποιείται το θύμα με αναφορές σε χρήση ουσιών κοκ.

Στην περίπτωση της Ελένης Τοπαλούδη, τα ΜΜΕ ελέγχονται για σεξισμό. Ήταν κάμποσες οι εκπομπές και τα δελτία ειδήσεων που «έπαιζαν» απλούς πολίτες να λένε ότι «ήταν καλή κοπέλα και ήσυχη», ενώ σε τοπικές εφημερίδες μπήκαν ερωτηματικά στο αν είχε ή όχι συναινέσει αρχικά στη σεξουαλική πράξη. Για να μην αναφερθεί κανείς στην προσπάθεια διαχωρισμού του Έλληνα από τον αλλοδαπό…

Ο εκφασισμός της κοινωνίας: Ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα ήταν ένας οδηγός φορτηγού που εντάχθηκε στην Χρυσή Αυγή για να καλύψει τα ελλείμματά του και να εκφορτίσει την καταστροφικότητά του μέσα στην ασφάλεια που του δημιουργούσε η ένταξη στην ακραία ομάδα. Σαν αυτόν ήταν πολλοί που έστειλαν το νεοναζιστικό κόμμα στη Βουλή και ανέχονταν, αν δεν υποστήριζαν, τη βιαιότητά του. 

Αυτοί που κλωτσούσαν με λύσσα τον Ζακ Κωστόπουλο ήταν νοικοκυραίοι της διπλανής πόρτας, που έβγαλαν πάνω του το άχτι τους για πράγματα που δεν συνδέονταν με το θύμα. Καθημερινοί άνθρωποι ήταν και όσοι παρακολούθησαν το άγριο λυντσάρισμα χωρίς να αντιδράσουν, οι περισσότεροι από αυτούς και χωρίς να καταθέσουν μετά, βολεμένοι στη σιωπή τους.

Ο Ροδίτης βιαστής και δολοφόνος της Τοπαλούδη είχε αλλάξει πολλές φορές σχολείο για παραβατική συμπεριφορά, την οποία προφανώς γνώριζαν στον οικογενειακό και κοινωνικό του κύκλο. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον αλβανικής καταγωγής δράστη που μια πρώην φίλη του είπε ότι της είχε φερθεί βίαια και ο οποίος μετά το φονικό βίασε κι άλλη κοπέλα στο νησί μαζί με έναν Ρομά.

Με αφορμή τη δολοφονία της Τοπαλούδη, λοιπόν, αποκαλύφθηκαν τρεις υποθέσεις βιασμών: Η προηγούμενη καταγγελία της στην αστυνομία, όσα συνέβησαν τη μοιραία νύχτα, ο βιασμός άλλης κοπέλας από τον έναν δολοφόνο της λίγο καιρό μετά. Πρώτη φορά άκουσαν στην Ρόδο ότι γίνονται τέτοια φοβερά πράγματα στο νησί τους;

Είναι ένα από τα πολλά ερωτήματα που αναδύονται όταν συντελούνται τόσο αποτρόπαια εγκλήματα για τα οποία υπάρχει η πιθανότητα να είχαν αποτραπεί αν στην περίπτωση του Παύλου η Χρυσή Αυγή είχε διωχθεί πριν για τις επιθέσεις της σε ξένους, στην περίπτωση του Ζακ αν υπήρχε αντίδραση από τους αυτόπτες μάρτυρες, στην περίπτωση της Ελένης αν είχαν κινητοποιηθεί στο περιβάλλον των αυτουργών πριν φτάσουν στον φόνο.

Η συγκλονιστική φωτογραφία της Μάγδας Φύσσα με τη μητέρα της Ελένης Τοπαλούδη θα μας κυνηγάει και θα μας πονάει - ίσως όχι όλους και σίγουρα όχι όλους το ίδιο.