Μπριζόλα και πολιτική: Τι ψήνει του απάνθρωπου το μπάρμπεκιου;

Πριν από πάρα πολλά χρόνια, το 1973, ο αείμνηστος Ουμπέρτο Έκο έγραψε το πολύ γνωστό δοκίμιο «Η μπριζόλα και η πολιτική». Ο συγχωρεμένος, βέβαια, δεν είχε προβλέψει το σημερινό ελληνικό καραγκιοζιλίκι με τα μπάρμπεκιου, τα χοιρινά και τους υπόλοιπους τσιριχτούς παραλογισμούς των ημερών. Αναφερόταν, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, στο δικαίωμα όλων να έχουν άποψη για όλα και κυρίως στα όρια που διαθέτουμε οι υπόλοιποι να ανεχόμαστε την κάθε μπαλαφάρα. Αναρωτιόταν για την πιθανή αντίδραση ενός πελάτη εστιατορίου στην περίπτωση που ο σερβιτόρος που έφερνε τη μπριζόλα που είχε παραγγείλει, θα απαιτούσε πρώτα να πει τις απόψεις του για κάποιο θέμα της επικαιρότητας και μετά να σερβίρει.

Ο Χρήστος Γιαννούλης, πρώην δημοσιογράφος της ΕΤ3, δεν έκανε τίποτα άλλο από αυτό που ξέρει να κάνει καλά κάθε δημοσιογράφος. Να ανιχνεύει ποιο στοιχείο της επικαιρότητας είναι δυνατόν να δημιουργήσει θόρυβο, το ντύνει με ηθικο-πλαστικό... ντύμα και το πουλάει στην κοινή γνώμη. Με σκοπό να κερδίσει, πρωτίστως, ο ίδιος και δευτερευόντως το Μέσον του. Όχι ότι έθιξε ένα ανύπαρκτο θέμα, είναι εξαιρετικά σοβαρό.

Απλώς διάλεξε μία από τις πιο αστείες του εκδοχές να αναδείξει και έτσι διογκώνει τον κίνδυνο να παρασυρθούν στην αστειότητα και οι σοβαρές. Είναι, επίσης, η λογική του Γιαννούλη ενταγμένη στην πάγια τακτική των τελευταίων ετών «Τσακώνομαι, άρα υπάρχω». Και ως γνωστόν, με το «άλλο άκρο» τσακώνεται κάποιος, όχι με τη μετριοπαθή και «κεντρώα» προσέγγιση ενός από τα πιο σοβαρά θέματα του καιρού μας. Και σε αυτήν την περίπτωση, το ένα «άλλο άκρο» είναι αυτό που τροφοδοτεί με το αναγκαίο οξυγόνο το άλλο «άλλο άκρο».

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, τα «χοιρινά και το αλκοόλ», ανοίχτηκαν τόσο σοβαρά θέματα, μερικά από αυτά τα έχει κλείσει ο δυτικός πολιτισμός εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες, πριν καν η Ευρώπη δοκιμαστεί από πολέμους και τεράστια κύματα μετανάστευσης. Που σημαίνει, ότι σε κανονικές ιστορικές συνθήκες, χωρίς σφαγές και άλλες ακρότητες, έχουμε να κάνουμε με διαφορετικά στοιχεία θρησκευτικότητας που ενσωματώνονται στις κοινωνίες και μετατρέπονται σε πολιτισμικές διαφοροποιήσεις. Και οι μεν οφείλουν να σέβονται τις δε χωρίς να διαβρώνονται από τις πολιτικές διαφορές. Οι τελευταίες -είπαμε, σε κανονικές συνθήκες- διατηρούν αποστάσεις από αυτές.

Για να το πετύχει, όμως, αυτό κανείς, είτε φυσικό πρόσωπο είτε φορέας, είτε πολιτικό κόμμα, θα πρέπει να πάψει να εκπαιδεύεται στον πόλεμο των άκρων και να εξασκείται στη μετριοπάθεια και τη συνεννόηση. Διότι έτσι ο «σαδισμός και η κτηνωδία» που κατήγγειλε ο Γιαννούλης και ακολούθησε ο αχός της μπαρμπεκιουμαχίας και της χοιρινής ανοησίας, δεν θα έχει σχέση με το είδος του φαγητού που μπορεί να φάει κάποιος προκλητικά δίπλα σε έναν πεινασμένο άνθρωπο, αλλά με το είδος του ίδιου του ανθρώπου που τρώει. Και η μισανθρωπία πάει σύννεφο αυτές τις μέρες από τους ανόητους με τις περικεφαλαίες και τις ασπίδες που βγήκαν στους δρόμους να προασπίσουν τα ιερά και τα όσια της πατρίδας που κινδυνεύουν από τα ανέστια προσφυγόπουλα που τα πηγαινοφέρνουν με πούλμαν σε διάφορα νοικιασμένα ξενοδοχεία στο εσωτερικό της χώρας. Και φυσικά, παρεμβάσεις τύπου Γιαννούλη, που ενώ στην ουσία τους είναι συμβατές με την πολιτισμική δικαιοσύνη που πρέπει να ισχύει, αυτό που καταφέρνουν είναι να ρίχνουν λάδι στην φωτιά που, ούτως ή άλλως, σιγοκαίει στα μπάρμπεκιου των ακραίων.

Δεν μπορείς να διαφωνήσεις με τη λεβέντικη δήλωση της Ντόρας Μπακογιάννη. «Ή ανθρωπιά, η λεβεντιά, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός στον αδύναμο δεν νομοθετούνται. Δεν υπάρχει νόμος που να σε κάνει άνθρωπο. Αυτό είτε το μαθαίνεις στα πρώτα 6 χρόνια της ζωής σου, είτε δεν το μαθαίνεις ποτέ». Μπορείς να έχεις, όμως, μιαν ένσταση: Και σε μεγαλύτερη ηλικία, μετά τα έξι, έχεις τη δυνατότητα να πάρεις χαμπάρι τι σημαίνει ανθρωπιά και αλληλεγγύη. Ποτέ δεν είναι αργά να πάρεις χαμπάρι ότι του απάνθρωπου το μπάρμπεκιου ό,τι και αν ψήνει θα είναι πάντα... rare. Θα στάζει αίμα...