Το διακύβευμα της επόμενης μέρας: Πραγματικότητα ή λαϊκισμός;

Θα μπορέσει η χώρα να επανέλθει σε μια παραγωγική διαδικασία με συνολική στρατηγική ανάπτυξης, με καινοτόμες παραγωγές έτσι ώστε να επιστρέψουν οι νέοι επιστήμονες πίσω; Θα ξαναρχίσει να λειτουργεί κανονικά η δημόσια διοίκηση ώστε να γίνουν νέες επενδύσεις; Θα αναδιοργανωθεί ο τρόπος λειτουργίας της κυβέρνησης στη βάση της εφαρμογής ενός στρατηγικού σχεδιασμού; Θα υπάρξει οικονομικός στρατηγικός σχεδιασμός έτσι ώστε να χρησιμοποιούνται τα προγράμματα ΕΣΠΑ για την οικονομική ανάπτυξη και όχι για να χρηματοδοτούν πάγιες ανάγκες του δημόσιου τομέα, όπως γίνεται στην κοινωνική πρόνοια; Θα επανέλθει η λειτουργία στον τομέα της υγείας και ψυχικής υγείας μέσω ανάπτυξης προγραμμάτων πρωτοβάθμιας πρόληψης και τομεοποίησης; Θα κατατεθούν νέες σύγχρονες προτάσεις για την εκπαίδευση όλων των βαθμίδων; Θα κατατεθεί μια παραγωγική πρόταση για το βιβλίο το οποίο παραμένει ένα αντιπαραγωγικό είδος στη χώρα μας; Θα καταργηθούν τα συγγράμματα σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες; Θα επανέλθουν τα πανεπιστήμια σε μια κανονικότητα η οποία θα συμπεριλαμβάνει καινοτόμες δράσεις μέσω της ανάπτυξης της έρευνας και της σύνδεσης της με την παραγωγή για τις ανάγκες της κοινωνίας; Θα ξαναρχίσει να λειτουργεί η ανεξάρτητη δικαιοσύνη; Θα κατατεθεί μια ολοκληρωμένη πρόταση για το δημογραφικό; Θα κατατεθεί μια ολοκληρωμένη πρόταση για το ασφαλιστικό η οποία θα εμπεριέχει το διαχωρισμό από τον τομέα της υγείας; Θα κατατεθεί μια ολοκληρωμένη πρόταση για το προσφυγικό και το μεταναστευτικό προς το συμφέρον της χώρας; Θα επιχειρηθούν, τέλος, στρατηγικές για την προστασία του περιβάλλοντος με βάση την ανακύκλωση και τις ανανεωτικές μορφές ενέργειας;

Αυτά είναι ορισμένα μόνο από τα ζητήματα με τα οποία θα βρεθούν αντιμέτωποι την επόμενη μέρα, η φιλελεύθερη κυβέρνηση και το σοσιαλδημοκρατικό ΚΙΝΑΛ. Ωστόσο αυτό το διακύβευμα της επανόδου στην κανονικότητα και για τους δύο χώρους, ορίζεται σε μια πολύ συγκεκριμένη βάση/αντίθεση: πραγματικότητα ή λαϊκισμός;

Σ’ αυτά τα δύο κόμματα, τα οποία εμφανίζουν έναν λίγο πολύ συνεκτικό λόγο και μια συνέπεια με την τρέχουσα πραγματικότητα, χρειάζεται να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι ο σύγχρονος τρόπος διακυβέρνησης μιας χώρας βασίζεται στην επιστήμη και στον ορθό λόγο και όχι σε ιδεολογήματα τα οποία εκτός των άλλων ανήκουν στο χώρο του φαντασιακού. Μόνον έτσι μπορεί ένας πολιτικός χώρος να προσεγγίσει, ως ένα βαθμό τουλάχιστον, τα τρέχοντα ζητήματα και να σχεδιάσει το μέλλον. Ο όσο μεγαλύτερος βαθμός αντίληψης της πραγματικότητας και από τους δύο χώρους, μπορεί να επιφέρει τις όποιες δυνατές συγκλίσεις και πιθανώς να προκύψουν θετικά αποτελέσματα. Στην αντίθετη περίπτωση, έστω από την μια μεριά, θα επέλθουν μεγάλες αντιπαραθέσεις χωρίς νόημα οι οποίες θα επιφέρουν μεγάλες αποκλίσεις και στο τέλος θα ξαναγυρίσουμε στα ίδια και στα ίδια.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος ο οποίος θα συμβάλλει καθοριστικά στην απόκλιση από την αναγνώριση της πραγματικότητας και κατά συνέπεια σε μια τεχνητή διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο χώρων; Η εμμονική ιδεολογικοποίηση συγκεκριμένων θέσεων. Π.χ. περισσότερο ή λιγότερο κράτος. Κλασικό παράδειγμα αυτής της αυθαιρεσίας είναι η «κατηγορία» από μεριάς ΚΙΝΑΛ ότι η ΝΔ προτάσσει μια νεοφιλελεύθερη πολιτική, κάτι που φυσικά δεν ισχύει διαχρονικά. Πάνω σ’ αυτή την αυθαίρετη ιδεολογική παραποίηση της πραγματικότητας, η οποία τεχνηέντως διατηρείται ανελλιπώς από συγκεκριμένα κομματικά κέντρα, τα οποία και επωφελούνται από αυτού του τύπου τους διαχωρισμούς για την εξυπηρέτηση δικών τους συμφερόντων, δημιουργούνται οι λεγόμενες ιδεολογικοπολιτικές διαχωριστικές γραμμές. Έτσι συντηρείται ο μπαμπούλας της δεξιάς. Έτσι συντηρείται από την άλλη μεριά ο μπαμπούλας της δεξιάς. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση ότι ένα φιλελεύθερο κόμμα δεν πρέπει ποτέ να συνεργαστεί μ’ ένα σοσιαλδημοκρατικό, ξεχνώντας το γεγονός ότι π.χ. η Γερμανία και η γερμανική οικονομία, σώθηκε γιατί εφαρμόζει  ακόμα τώρα την ατζέντα Σρέντερ. Αυτός ο τεχνητός ιδεολογικός διαχωρισμός ο οποίος αγνοεί ή παραποιεί την πραγματικότητα, π.χ. τρικομματική συγκυβέρνηση 2012-2014, αναδεικνύει την αντίθεση μεταξύ της τρέχουσας και της ψευδαισθητικής πραγματικότητας και φέρνει στο προσκήνιο μια νέα αντίθεση σε πολιτικό επίπεδο, εκείνη ανάμεσα στην πραγματικότητα και στον ορθό λόγο από την μια, το λαϊκισμό και την ψευδαίσθηση από την άλλη.

Αυτή είναι και η διαφορά μεταξύ της λαϊκίστικης και της ρεαλιστικής σοσιαλδημοκρατίας, του λαϊκίστικου και του ρεαλιστικού φιλελευθερισμού. Σ’ αυτή την αντίθεση ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σαφώς στην μεριά του λαϊκισμού ενάντια στην πραγματικότητα. Περιμένουμε να δούμε τι θα κάνει το ΚΙΝΑΛ που συνεχίζει να εκπέμπει διπλά μηνύματα.