Πρωτοφανές πλεόνασμα

Tο πρωτογενές πλεόνασμα δεν ξέρουμε ακόμα αν θα υπάρχει μέχρι το τέλος του χρόνου – άλλωστε οι αμφισβητήσεις είναι έντονες. Αλλά, μακάρι τελικά να υπάρξει. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι η στάση της πολιτικής τάξης στη χώρα, απέναντι στο ενδεχόμενο αυτό.

Στην κυβέρνηση έγιναν ορισμένες συσκέψεις στο Μέγαρο Μαξίμου, πριν από τη ΔΕΘ, για την τύχη του πλεονάσματος. Όχι την πραγματική, αλλά την επικοινωνιακή. Οι πληροφορίες βεβαιώνουν πως υπουργοί της κυβέρνησης είχαν προτείνει στον πρωθυπουργό να αξιοποιήσει το ενδεχόμενο πλεονάσματος για την επικείμενη διαπραγμάτευση με την τρόικα, καθώς στην ουσία αυτή τη φορά θα τεθεί θέμα μέτρων για την προσεχή διετία. Όμως, στη ΔΕΘ έπρεπε κάτι να «δώσει» ο πρωθυπουργός. Βλέπετε, οι κακές συνήθειες και μικροϋπολογισμοί πρυτανεύουν. Έτσι, αποφασίστηκε τελικά να εξαγγελθεί η πιθανή ενίσχυση χαμηλοσυνταξιούχων και σωμάτων ασφαλείας. Αυτό έγινε στη Θεσσαλονίκη από τον Αντώνη Σαμαρά, από το βήμα της ΔΕΘ αλλά και σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει μια εβδομάδα νωρίτερα...

Μια παρένθεση: (Η αναφορά στα σώματα ασφάλειας δεν έγινε τυχαία. Η κυβέρνηση δεν έχει εγκαταλείψει το σενάριο εκλογικού ατυχήματος ή αιφνιδιασμού ανά πάσα στιγμή, οπότε θέλει να «δέσει» τους αστυνομικούς με μια υπόσχεση για παροχές).

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, η κυβέρνηση «καίει» ένα διαπραγματευτικό χαρτί ενόψει των δύσκολων διαβουλεύσεων με την τρόικα, αποδυναμώνει το ενδεχόμενο να γίνει το πρωτογενές πλεόνασμα μέσο ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους και βιάζεται να παρουσιάσει ένα εντελώς σαθρό παροχολόγιο στους εκλογικούς «πελάτες» της.

Το κακό έρχεται να ολοκληρώσει η αντιπολίτευση. Η προσπάθεια για επίτευξη πρωτογενούς ελλείμματος υπονομεύεται προκαταβολικά, χαρακτηρίζεται «δημιουργική λογιστική». Δίνεται έτσι λαβή στην τρόικα να ενισχύσει τη διαπραγματευτική της θέση και να ζητήσει εδώ και τώρα πρόσθετα μέτρα περικοπών, απολύσεων. Δεν έχει παρά να επικαλεστεί τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης για το (μη) πλεόνασμα.

Το ένα χέρι νίβει το άλλο, στις πλάτες μας. Δείχνουν όλα αυτά το πόσο ανίκανο είναι το παρανοϊκό μας πολιτικό σύστημα να αξιοποιήσει έστω και διαφαινόμενες θετικές τάσεις στην οικονομία, προϊόν βαριών θυσιών των πολιτών.