Με το άρθρο του στα «ΝΕΑ» ο Νίκος Ανδρουλάκης γράφει για την παρατεταμένη αδυναμία προσαρμογής των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη και πώς το ΚΙΝΑΛ μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στις επόμενες εκλογές και να χαράξει μια νέα πορεία.
Αναλυτικά το άρθρο:
«Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη, βιώνουν μια παρατεταμένη αδυναμία προσαρμογής στη νέα εποχή της κλιμακούμενης αβεβαιότητας. Κάθε ένα από αυτά, προσπαθεί στο εθνικό του περιβάλλον, να χαράξει μια νέα πορεία. Στη πατρίδα μας, η τελευταία αυτή προσπάθεια έγινε τον περασμένο Νοέμβριο. Εκπλήσσοντας τους πάντες, 212000 πολίτες δήλωσαν με τη συμμετοχή τους, ότι ο πολιτικός αυτός χώρος, μπορεί να πρωταγωνιστήσει ξανά.
Δυστυχώς, δεν υπήρξε η απαιτούμενη συνέχεια. Δεν κατορθώσαμε να κάνουμε το χώρο μας, πυρήνα συμμετοχής των μελών του στη λήψη αποφάσεων για τη δημιουργία ενός νέου ενιαίου φορέα. Ήδη, από την προεκλογική περίοδο είχα θέσει το ζήτημα της ομογενοποίησης της παράταξης με την μορφή αυτή.
Τότε όμως εμφανίστηκε η ύπαρξη συμφωνίας μεταξύ των ηγεσιών των κομμάτων, για την υιοθέτηση ενός πλήρους πολυκομμματικού μοντέλου, ακόμα και στα πλαίσια λειτουργίας των κοινοβουλευτικών ομάδων. Η κατάσταση επιδεινώθηκε, λίγο πριν τη διεξαγωγή του συνεδρίου, όταν με συμφωνία, πάλι των κομμάτων, επιλέχθηκε πλην της ηγεσίας, όλοι οι υπόλοιποι που συμμετέχουν στο εγχείρημα να είναι διορισμένοι. Αυτό δημιουργεί ένα τετελεσμένο, που υπονομεύει τις συλλογικές αποφάσεις, ευνοώντας και τον αρχηγισμό και τη βαβελοποίηση. Γιατί πολύ απλά, χωρίς ισχυρούς θεσμούς, δεν υπάρχουν ισχυρές πολιτικές δεσμεύσεις.
Για τους πολλούς, μπορεί οι εσωτερικές λειτουργίες να μην είναι ενδιαφέρουσες, αλλά διαμορφώνουν χαρακτήρες και συμπεριφορές, που στον τόπο μας πρέπει να αλλάξουν, ώστε να φυσήξει πραγματικός άνεμος ανανέωσης στο σύνολο του πολιτικού συστήματος αλλά και στον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας.
Η συμμετοχή στις εκλογές του φθινοπώρου ήταν δήλωση ταυτότητας μιας παράταξης που αισθάνεται αυτόνομη από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΝΔ. Το πολιτικό μήνυμα αυτής της συμμετοχής δεν είναι απλά μόνο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκει στη σοσιαλδημοκρατία όπως υποστηρίζουν ορισμένοι. Αυτό είναι το λιγότερο και το προφανές. Το μήνυμα είναι ότι ο χώρος της κεντροαριστεράς οφείλει να έχει διακριτές προτάσεις για την εθνική συνεννόηση και άλλη στρατηγική από τους δυο πρωταγωνιστές του μικρού δικομματισμού.
ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τις αντιθέσεις σε διαφορετικές ομάδες της ελληνικής κοινωνίας καλλιεργώντας ένα επικίνδυνο κλίμα κοινωνικού αυτοματισμού ακόμα και σε εθνικά θέματα.
Τέλος, στον ΣΥΡΙΖΑ κατανοούν ότι η μόνη δεξαμενή από την οποία μπορούν να αντλήσουν ψήφους, είναι αυτή των ψηφοφόρων της κεντροαριστεράς, γι’ αυτό και εξαπολύουν μια επίθεση φιλίας. Και όταν το ΚΙΝΑΛ δεν τσιμπάει, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα και συνεχίζουν να συνεργάζονται με τους ΑΝΕΛ στα πλαίσια μιας στρατηγικής συμμαχίας.
Η μαζική παρουσία του Νοεμβρίου έδειξε τον δρόμο. Ο τόπος χρειάζεται ένα προοδευτικό κόμμα με ισχυρές δημοκρατικές λειτουργίες, ριζοσπαστικό πρόγραμμα που θα εκφράσει αυτούς που νιώθουν ότι δεν έχουν φωνή σήμερα, αυτούς που η κρίση ψαλίδισε τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο. Ένα κόμμα έτοιμο να συγκρουστεί με τις ελίτ, που ενώ τα πάντα άλλαξαν, αυτές κάνουν ότι μπορούν για να διατηρήσουν τα ακριβά τους προνόμια. Αυτό το κόμμα, μπορεί να πρωταγωνιστήσει στις επόμενες εκλογές.
Οφείλουμε να συμπεριφερόμαστε με μεγαθυμία σε σχέση με ενδεχόμενες αστοχίες και πάνω από όλα με σεβασμό σε αυτούς που περίμεναν ώρες ολόκληρες στις 12 & 19 Νοέμβρη για να υπογράψουν με τη συμμετοχή τους, τη γενέθλια πράξη της παράταξης. Δεν έχουμε περιθώριο να τους απογοητεύσουμε. Πρέπει να προχωρήσουμε όλοι μαζί για να γίνει στις επόμενες εκλογές, το πρώτο μεγάλο βήμα».
Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν αποτελεί μηχανισμό επιθετικής προβολής ισχύος, αλλά μηχανισμό ενίσχυσης της αποτρεπτικής ικανότητας της Ελλάδας απέναντι σε μια πιθανή επίθεση.
17°
