Ιστορίες από την κρύπτη του γεροφιλελευθερισμού

Στο οικονομικό επιτελείο υπάρχουν σκέψεις να φορολογηθεί επιτέλους η μαλακία στην Ελλάδα, κάποιοι όμως διατυπώνουν αντιρρήσεις με το επιχείρημα ότι το μέτρο θα καταφέρει μεγάλο πλήγμα στην εκλογική βάση της κυβέρνησης.

Παρεμπιπτόντως, στο διάστημα που ήταν ΥΠΟΙΚ ο Γιάνης, το υπουργείο είχε μεταφερθεί προσωρινά στην Καραγκιόζη Σερβίας.

Εγώ πάντως αν είχα 250.000 ευρώ, μεταξύ Τζιχάντ και Μάρδα θα επένδυα στην Τζιχάντ. Πιο σιγουριά.

Πραγματική ιστορία: Ο Φώτης ο Κουβέλης μπαίνει σε ένα καφενείο, τραβάει καρέκλα, κάθεται βαριά και παραγγέλνει «έναν μάλλον ναι και ίσως». Ο καφετζής αυτοκτονεί.

Ξέρω τι θα πείτε: ότι σ’ αυτή την ηλικία κατάντησα ένα άβουλο πιόνι του γεροφιλελευθερισμού. Και θα ’χετε δίκιο.

Άσχετο: πάντα ήθελα ένα σκύλο αναβράζοντα, για αυτό πήρα ένα φοξ περιέ.

Προχθές, κάθομαι σε ένα σουβλατζίδικο στο Μοναστηράκι κι έχω πλακώσει τέσσερα πιτόγυρα και μου λέει ένας τουρίστας από δίπλα, γουάι φάι; Και του λέω, μπικόζ πεινάει.

Σε άλλα νέα, μετά τους Καλάς ανακαλύφθηκε και δεύτερη φυλή στο ορεινό Πακιστάν που ίσως έχει ελληνική ρίζα, αφού υπάρχουν λέξεις στη γλώσσα τους που θυμίζουν αντίστοιχες ελληνικές – για παράδειγμα, ο παραδοσιακός χαιρετισμός τους είναι «Αντεγιάααα!». Η φυλή αυτή λέγεται Τσουκαλάς.

Κατά την ξενάγηση στο Μουσείο Ιστορίας της Αβάνας που έκανε ο Ραούλ Κάστρο στον Μικ Τζάγκερ, τρεις μούμιες σηκώθηκαν από σεβασμό και τους έδωσαν τις θέσεις τους.

Αμ το άλλο; Ο Κιθ Ρίτσαρντς παραλίγο να χάσει τη συναυλία, έτσι όπως ήταν αραχτός κάτω από έναν κοκαφοίνικα.

Και βέβαια, το γκραν σουξέ των Στόουνς στην Κούβα ήταν ανέκαθεν το «Salsa tisfaction».