Κοινωνια

Δεύτερη ζωή – Η περιπέτεια της αγοραπωλησίας ενός αγαπημένου σπιτιού

Μαζί με τον κήπο και τα οπωροφόρα του, το εξοχικό ήταν το έργο ζωής του πατέρα, η κορωνίδα της δημιουργίας του

Κωνσταντίνος Ματσούκας
2’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

 H ψυχολογία του αποχωρισμού από ένα αγαπημένο σπίτι.

Οι σημειώσεις –καθ’ υπαγόρευση του συμβολαιογράφου μου, για να ξέρω τι να ρωτήσω, τι να πω– είναι γραμμένες με τον δικό μου γραφικό χαρακτήρα, όμως η γλώσσα μού είναι ξένη: «Εσείς θα παραστείτε προσωπικά στην υπογραφή του συμβολαίου;» «Σε ποιο ποσοστό ανάγεται η δική σας αμοιβή;» «Είναι ενήμερος ο νέος αγοραστής για τους όρους της συμφωνίας μας;»

Είναι ερωτήσεις προς τον μεσίτη στον οποίο έχω αναθέσει την πώληση του εξοχικού. Αυτός επαναδιαπραγματεύεται τους όρους της αγοραπωλησίας στους οποίους είχαμε συμφωνήσει, χωρίς όμως να λέει αυτό που γίνεται με το όνομά του. Απλώς επικαλείται έναν νέο αγοραστή, αγνώστων λοιπών στοιχείων και, ως εκ τούτου, δραστικές αλλαγές στα συμφωνηθέντα. Αναγκαστικά, αναθεωρώ την εμπιστοσύνη που θα ήθελα να έχω στο πρόσωπό του.

Βρίσκομαι μόνος σε βαθιά νερά, χωρίς προηγούμενη εμπειρία και χωρίς καθοδήγηση. Μέσα στους επόμενους μήνες, η πώληση του πατρικού εξοχικού μετατρέπεται βαθμιαία σε άσκηση ελαχιστοποίησης της βλάβης/ damage control, την οποία πρέπει να φέρω σε πέρας.

Ακόμα βρίσκονται ανάμεσα στα χαρτιά μου σελίδες επί σελίδων από σημειώσεις μετά από συζητήσεις με τον μηχανικό: «Πρόστιμο χωρίς ΦΠΑ για αλλαγή περιγράμματος στον ημι-υπαίθριο στο βάθος» και «Ιούλιος – τέλος προθεσμίας υποβολής για το πρόγραμμα αυθαιρέτων». Και πάλι μαντεύω το νόημα κατά προσέγγιση, κυρίως καταλαβαίνω πως πρόκειται για εκκρεμότητες η καθεμιά απ’ τις οποίες συνεπάγεται ένα κόστος, που όμως δεν είναι πάντα ξεκάθαρο σε ποιον αναλογεί.

Η άγνοιά μου, μαζί με την περιπλοκότητα των διευθετήσεων με έχουν με την πλάτη στον τοίχο για μήνες. Χρειάζομαι συνέχεια εξηγήσεις, τις οποίες μετά ζητώ από κάποιον άλλο να μου τις… εξηγήσει. Αυτή η κατάσταση έντρομης αδαημοσύνης μού θυμίζει πολύ το εξάμηνο που είχα επιλέξει το μάθημα της Τριγωνομετρίας (επειδή όφειλα) στο αμερικανικό γυμνάσιο, κι έπρεπε να μάθω όχι μόνο τις σχέσεις των όρων μεταξύ τους (ημίτονο, συνημίτονο) αλλά και το νόημα των ίδιων των όρων (sine, cosine). Βατερλό!

Μπήκα πάμπολλες φορές στον πειρασμό να υπαναχωρήσω, αλλά η σκέψη που υπερίσχυε κάθε φορά ήταν ότι δεν είμαι σε θέση να καλύψω τις ανάγκες συντήρησης του σπιτιού. Πάνω από 100 τετραγωνικά, με πλάκες Καρύστου, τζάκι και σουηδικό ξύλο – στοιχεία που σαφώς δεν θα είχαν την ίδια συναισθηματική αξία για τον αγοραστή. Μαζί με τον κήπο και τα οπωροφόρα του, το εξοχικό ήταν το έργο ζωής του πατέρα, η κορωνίδα της δημιουργίας του. Υπήρξε για χρόνια το σκηνικό των οικογενειακών διακοπών, μάς έδινε φρούτα και σταφύλια, στην πίσω του αυλή θαμμένοι ο Σκοτ, η Κίτυ κι ο Αρίστος… Ταυτόχρονα όμως ήταν επίσης μια διαρκής έγνοια, με την ανάγκη για τακτικές επισκευές όλο και πιο δυσβάσταχτη οικονομικά. Τουλάχιστον, ένας καινούργιος ιδιοκτήτης θα μπορούσε να χαρίσει στο σπίτι μια δεύτερη ζωή.

Συμμετείχα αναγκαστικά σε διαδικασίες δυσνόητες και χρονοβόρες, με λίγη, όλο και λιγότερη, εμπιστοσύνη στην ακεραιότητα των υπόλοιπων συντελεστών, απολογούμενος νοερά στον μπαμπά που έδινα το παιδί του για υιοθεσία. Ήταν μια δύσκολη, ψυχοφθόρα απόφαση και διεκπεραίωση, πρακτικά και συναισθηματικά. Όταν επιτέλους υπογράφηκε το τελικό συμβόλαιο, σε μια τιμή σκανδαλωδώς χαμηλή, κυρίαρχη ήταν μάλλον η ανακούφιση, όπως όταν πετυχαίνει μια δύσκολη εγχείρηση.

Ενάμιση χρόνο αργότερα, το εξοχικό, καθοδόν προς τη δεύτερη ζωή του, μοιάζει βγαλμένο από σελίδες ιλουστρασιόν περιοδικού. Περνώντας απ’ έξω, το βλέπω απαστράπτον, φρεσκοβαμμένο, ξέρω ότι μέσα έχει καινούργιο μπάνιο και κουζίνα. Ο κήπος με όλα του τα δέντρα «ξυρισμένα», στρωμένος με γκαζόν. Στην μπροστινή αυλή, η ταμπέλα «Πωλείται». Περιέργως πώς, στην τωρινή του ενσάρκωση, καθόλου πια δεν το ορέγομαι.