Κοινωνια

Το Πολυτεχνείο, ο Ξηρός και η 17 Νοέμβρη

Η γενιά μας έχει την υποχρέωση, έστω και αργά, να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες και τον σεβασμό στη νέα γενιά.

Τάσος Χωμενίδης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

53 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο: Η κρίση εμπιστοσύνης των νέων, οι ευθύνες της προηγούμενης γενιάς και ο κίνδυνος ανόδου του λαϊκισμού.

Σήμερα το πρωί, 07.30, πήγα στο γυμναστήριο για την τακτική μου μυϊκή ενδυνάμωση. Η ηλικία, βλέπετε. Πρωί πρωί οι γυμναστές, αγόρια και κορίτσια, είχαν στήσει ένα πηγαδάκι με θέμα τη χθεσινή νίκη της Εθνικής Ελλάδος.

-Καλημέρα, κύριε Χωμενίδη.
-Καλημέρα, παιδιά. Ησυχία σήμερα.
-Μην το λέτε, θα έρθει κόσμος λόγω της γιορτής. Αλήθεια, εσείς είχατε γεννηθεί στο Πολυτεχνείο;
-Ρε σεις, τι λέτε; Ήμουν 19 χρονών, φοιτητής του Πολυτεχνείου.
-Α, γνωρίζετε και τον Ξηρό;

Αχταρμάς στο μυαλό των παιδιών.

Το σημερινό συμβάν με έβαλε σε σκέψεις. Στα μάτια των ηλικιών 18–35, εγώ αντιπροσωπεύω μια γενιά βολεμένη που, μεταξύ άλλων, εξαργύρωσε το Πολυτεχνείο με πολιτική και οικονομική εξουσία. Οι Ελίτες, για να θυμηθώ τον Ανδρέα. Και μάλλον έχουν δίκιο. Τι τους κληροδοτήσαμε; Κρίση, ανασφάλεια και χρέος είναι η προφανής απάντηση. Αποτέλεσμα; Απώλεια εμπιστοσύνης στο πολιτικό και οικονομικό σύστημα. Δεν περιμένουν τίποτα από μας.

53 χρόνια μετά, δεν ζουν σε ένα κανονικό σύγχρονο κράτος, δεν μπορούν να σχεδιάσουν το μέλλον τους, δεν μπορούν να βρουν σπίτι για να στεγάσουν τη ζωή τους. Οι γονείς τους, χαμηλοσυνταξιούχοι, θύματα της αύξησης των ανισοτήτων, δεν μπορούν να στηρίξουν την προίκα του οικογενειακού ιστού που αποτελούσε τον θεμέλιο πυλώνα της δικής μας γενιάς.

Τα παιδιά αυτά είναι ευάλωτα σε φυσικό και ηλεκτρονικό λαϊκισμό του «όλοι ίδιοι είναι», που τους τάζει τον μεσσιανισμό του αυταρχισμού στο όνομα της τάξης και της ευνομίας. Απαξιώνει την ευρωπαϊκή τους appartenance και τους καθιστά απαθείς, μην πω συμπαθείς, στους Κασιδιάρηδες, τη Λεπέν και το AfD.

Η γενιά μας έχει την υποχρέωση, έστω και αργά, να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την κοινωνική δικαιοσύνη, την αξιοκρατία, τις ίσες ευκαιρίες και τον σεβασμό στη νέα γενιά. Αλλιώς η ώρα της επώασης του αυγού του φιδιού δεν είναι μακριά.

Με αυτές τις σκέψεις προχώρησα αμίλητος, γεμάτος ντροπή και ενοχές, στα κρύα όργανα της γυμναστικής. Είναι τα μόνα που χρησιμοποιούμε εγώ και αυτοί από κοινού.