Απάτη εδώ, απάτη εκεί...

Τα ελληνικά τηλεπαιχνίδια δεν έχουνε τόσα εκατομμύρια, εκατό και διακόσια και βάλε εκατομμύρια ευρώ, είτε σε φοροδιαφυγές είτε σε τσέπες παρανόμων. Οι οποίοι παράνομοι είναι πια εντελώς Τζέιμς-Μποντικοί, οι τρόποι που δουλεύουν αφήνουν τον μέσο Έλληνα με ανοιχτό το στόμα. Κάτι έχει ακούσει ο μέσος Έλληνας άνθρωπος ότι στα αμερικάνικα τηλεπαιχνίδια παίζονται εκατομμύρια, και κάπως μπερδεύεται όσον αφορά σε ποια χώρα ζει, και για τι νόμισμα μιλάμε, και πώς να είναι άραγες από κοντά τα διακόσια εκατομμύρια δολάρια, σόρι, ευρώ…

Τα ποσά, όταν τα ακούμε στις ειδήσεις ή τα διαβάζουμε στα ενημερωτικά σάιτ ή στις εφημερίδες, μοιάζουν μυθικά. Κάποτε σε μια παραγωγή χρειαζόμασταν ένα (ψεύτικο) εκατομμύριο (ψεύτικα) ευρώ ως «προπ» για σενάριο ταινίας, και όταν το ψάξαμε σαν εικόνα, ανακαλύψαμε ότι το ένα εκατομμύριο ευρώ σε χαρτονομίσματα των 50€, είναι κάμποσα «τούβλα» που όμως χωράνε σε ένα αθλητικό σακ βουαγιάζ: μπορούσε, θεωρητικά, μια εξηντάχρονη γυναίκα να φορτωθεί κατά λάθος το σακίδιο με το εκατομμύριο αντί για το σακίδιο με τα άπλυτα του άντρα της. Αλλά ήτανε θέμα, το εκατομμύριο – επειδή είχα δυσκολία να το φανταστώ, πρότεινα να είναι μικρότερο ποσόν, πιο μανιτζέβελο, εκατό χιλιάδες ευρώ ας πούμε. Ποσόν που θα άλλαζε τη ζωή της πρωταγωνίστριας αλλά δεν θα ήταν τόσο γιγάντιο ώστε να μπλοκάρει στην εξώπορτα, ή να μη χωράει σε ένα από αυτά τα πολύ μικρά αυτοκίνητα με τον κομμένο πισινό που όμως παρκάρουν εύκολα ακόμα και σε εταζέρα.

Επειδή δυσκολεύτηκα με το (ψεύτικο) εκατομμύριο που ήταν ένα μόνον, σόλο, τσέτουλο, κακομοίρικο… έχω μεγάλη δυσκολία να φανταστώ τα 100 ή 200 εκατομμύρια και μάλιστα αληθινά. Τι κάνει κάποιος με τόσα πολλά λεφτά; Εξασφαλίζει τα παιδιά, τα εγγόνια ΚΑΙ τα δισέγγονά του; Επενδύει στην έρευνα για το φάρμακο κατά του καρκίνου, της Πάρκινσον και του Αλτσχάιμερ; Κάνει αγαθοεργίες, χτίζει νοσοκομεία, σχολεία, ξενώνες; Σπουδάζει ξένα παιδιά, αγοράζει σπίτια για όλη την παρέα του;

Η απάντηση είναι πολύ πεζή δυστυχώς: αγοράζει τσάντες. Παπούτσια. Πάρα πολλά ρολόγια – μα πόσα ρολόγια μπορεί να φορέσει κανείς σε μια ζωή; Δεν φτάνει ένα, άντε κι ένα δεύτερο για καβάντζα, σε περίπτωση που σταματήσει το μοναδικό σου ρολόι και βρίσκεσαι πάνω στο καινούργιο σου κότερο και δεν ξέρεις τι ώρα είναι, ξαφνικά; Και πόσα κότερα μπορείς να απολαύσεις μέσα σε ένα καλοκαίρι; Αν έχεις ήδη ένα (κότερο, αληθινό). τι τα χρειάζεσαι τα άλλα τρία;

Το ίδιο ισχύει για τα σπίτια, αν υποθέσουμε ότι έχεις ένα σπίτι, κι ένα εξοχικό σε ωραίο, ακριβό νησί του Αιγαίου – πόσα άλλα σπίτια έχεις ανάγκη; Να πάρεις κι από ένα διαμέρισμα στα τρία ή πέντε παιδιά σου, για να τα αποκαταστήσεις, έστω και αν με αυτό το σύστημα δεν θα κατεβάσουν ποτέ όρχεις γιατί πάντα θα περιμένουν από εσένα με τα πολλά εκατομμύρια να τα ξελασπώσεις, άντε να πάρεις κι ένα έξτρα εξοχικό, πάλι δεν σου μένουν λεφτά στην άκρη, ας πούμε για τα γεράματά σου; Και τι σκόπευες να κάνεις στα γεράματά σου, να αγοράσεις το Λας Βέγκας;

Όλα αυτά τα θεωρητικά ερωτήματα τα θέτω ενώ μαθαίνω για τρομερά σκάνδαλα με εκατομμύρια –ευρώ, ούτε καν δολάρια– και μπαίνουν στο λεξιλόγιό μου νέες λέξεις όπως «αχυράνθρωποι». Και επειδή δεν καταλαβαίνω την απληστία, σαν θεωρητική έννοια και σαν πρακτική εφαρμογή, σαν στάση ζωής και σαν συναίσθημα ή αμάρτημα, όχι επειδή είμαι καλό και τίμιο άτομο (δεν έχω βρεθεί μπροστά σε ένα εκατομμύριο, αληθινό, όχι ψεύτικο, άρα δεν έχει δοκιμαστεί η εντιμότητά μου), αλλά επειδή πραγματικά δεν το χωράει ο νους μου, ΤΙ ΣΚΑΤΑ χρειάζεται ένας άνθρωπος τα πάρα πολλά εκατομμύρια. Επίσης το άλλο που δεν χωράει ο νους μου είναι ότι χρωστούσα 72 ευρώ από μια ξεχασμένη ρύθμιση και με τις προσαυξήσεις έφτασε το χιλιάρικο, και η Εφορία με βρήκε αμέσως, με άρπαξε από το λαιμό σα ζυγούρι και με έβαλε να το πληρώσω επειδή οι προσαυξήσεις προσαυξάνονταν μήνα με το μήνα σα τα κουνέλια, κι επειδή όσο καθυστερούσα ανέβαινε το παλιο-χρέος, και δεν χωράει ο νους μου την τρελή αποτελεσματικότητα του Συστήματος απέναντι σε καθόλου-ευκατάστατο πολίτη που χρωστάει μικρό ποσόν το οποίο αυγαταίνει, ή στον ταξιτζή που δεν κόβει απόδειξη για κούρσα των 5 ευρώ, καταλαβαίνετε πού το πάω, αλλά του ξεφεύγει του καημένου του Συστήματος μια απάτη εκατομμυρίων η οποία «τρέχει» ανενόχλητη για χρόνια και ζαμάνια, ενώ οι απατεώνες αγοράζουν τσάντες, ρολόγια, ακίνητα, κότερα, αυτοκίνητα, χωρίς κανείς να ασχοληθεί με γελοιότητες (πχ «πόθεν έσχες») και χωρίς να το πάρει πρέφα ούτε κουνούπι.

Κάτι τέτοια με απασχολούν όσο βγαίνουν στη φόρα και συντρίβουν την διεθνή επικαιρότητα φοβερά και τρομερά εγχώρια σκάνδαλα στον τομέα «απατεωνία», τα οποία αν τα έγραφα σε σενάριο ή σε βιβλίο θα με κοιτάζανε όλοι στραβά και θα μου λέγανε «πωωω, έχεις πολλή φαντασία», «πρέπει να αρχίσεις να βγαίνεις από το σπίτι», «μήπως να κόψεις τη ζάχαρη», και άλλες ανάλογες θυμοσοφικές παραινέσεις.