Και με τους κλεπταποδόχους χαλκού τι γίνεται;

Η δολοφονία των έξι ανθρώπων στην Πλάκα (επτά αν μετράμε και το παιδί που θα γεννιόταν σε λίγο καιρό) επιβεβαίωσε αυτό που όλοι καταλαβαίναμε: πολλά από τα αποκαλούμενα «ελαφριά» εγκλήματα μπορεί πολύ εύκολα να γίνουν βαριά. Η νομοθεσία, δηλαδή οι κυβερνήσεις που καταθέτουν νομοσχέδια και οι βουλευτές που τα ψηφίζουν, έχουν εντελώς διαφορετική άποψη. Αντιμετωπίζουν τα περισσότερα εγκλήματα ως ασήμαντα και γι’ αυτό οι τρεις συμπολίτες που σκότωσαν τους ενοίκους του σπιτιού στην Πλάκα κυκλοφορούσαν ελεύθεροι, παρά τα δεκάδες αδικήματα για τα οποία είχαν συλληφθεί. Τώρα πιθανότατα θα περάσουν κάποια χρόνια στη φυλακή, αν και πάλι θα είναι πολύ λίγα για το μέγεθος του εγκλήματός τους.

Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα με τους κλέφτες χαλκού και το πού μπορεί αυτή η κλοπή να οδηγήσει είναι πια κοινός τόπος. Είναι κάτι που απασχολεί τις ενημερωτικές εκπομπές και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάτι για το οποίο γράφονται κατεβατά στις εφημερίδες και τα σάιτ. Ο θυμός απέναντι στους κλέφτες χαλκού είναι δεδομένος και προφανώς απολύτως δικαιολογημένος. Πράγμα που κάνει εντελώς αδικαιολόγητη την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στους ανθρώπους για τους οποίους οι κλέφτες χαλκού δουλεύουν: τους κλεπταποδόχους χαλκού.

Οι κλέφτες δεν αποθηκεύουν τον χαλκό στο σπίτι τους. Δεν τον τρώνε και ούτε τον θάβουν σε μεγάλους λάκκους κάτω από τη γη. Οι κλέφτες χαλκού πάνε τα κλοπιμαία σε κλεπταποδόχους. Σε κλεπταποδόχους που αποθηκεύουν και επεξεργάζονται τον χαλκό. Δηλαδή σε συμπολίτες που έχουν χώρους και εξοπλισμό για να αξιοποιήσουν τα κλοπιμαία. Σε συμπολίτες για τους οποίους δεν ακούγεται ποτέ τίποτα.

Συλλήψεις κλεφτών χαλκού γίνονται συνεχώς. Μπορεί στη συνέχεια να αφήνονται ελεύθεροι, αλλά η ειδησεογραφία είναι γεμάτη από συλλήψεις συμμοριών που κλέβουν σωλήνες, καλώδια, προτομές και ό,τι άλλο μπορεί να λιώσει και να πουληθεί. Είναι εντελώς, όμως, άδεια από συλλήψεις κλεπταποδόχων. Είναι λες και η Ελληνική Αστυνομία, που τόσο εύκολα βρίσκει τα πλοκάμια, δεν μπορεί ποτέ και για κανέναν λόγο να εντοπίσει το κεφάλι. Είναι λες και, ενώ ξέρει τις κινήσεις και τις διαδρομές των κλεφτών, αδυνατεί να εντοπίσει εκείνη τη διαδρομή που τους πάει από το σημείο του εγκλήματος στο σημείο της πώλησης. Ενώ, π.χ., ξέρει ποιοι είναι οι τρεις που σκότωσαν τους έξι ανθρώπους, ενώ ξέρει τι πήραν, πώς το πήραν και πού μπορούσε να τους βρει, μοιάζει να έχει παντελή άγνοια για το πού αυτοί οι σωλήνες κατέληξαν.

Δεν σας κρύβω ότι αυτή η αδυναμία της πολιτείας να βρει έστω και έναν κλεπταποδόχο και να τον τιμωρήσει παραδειγματικά μού κάνει μεγάλη εντύπωση. Κι αν ζούσαμε σε άλλη χώρα, θα υποψιαζόμουν κάποιου τύπου πάρε-δώσε με επίορκους αστυνομικούς. Αλλά επειδή στην Ελλάδα αυτά δεν γίνονται, μένω με την απορία. Και μπράβο μου.