Σε βλέπω στη μέση του δρόμου (κυριολεκτικά)

Προσπαθούσα προχτές να κατεβώ την οδό Κυψέλης χωρίς να αυτοκτονήσω ακουσίως. Ζόρικο άθλημα, παίδες. Το πεζοδρόμιο ήταν κατειλημμένο από μια οικοδομή, και δεν το διακινδυνεύεις να περάσεις κάτω από την ετοιμόρροπη σκαλωσιά, εκτός αν έχεις κερδίσει πρόσφατα το ΛΟΤTΟ. Αποφασίζω αναγκαστικά να τα παίξω όλα για όλα, να περάσω τα παρκαρισμένα και να βγω στον δρόμο. Είμαι γρήγορη, θα τα καταφέρω, είπα. Και τότε είδα ότι ένα ταξί ήταν αραχτό στην καθοδική λωρίδα και την έκλεινε ολοσχερώς.

Ο ταξιτζής την είχε κοπανήσει για να πάρει ένα φραπεδάκι/να παίξει ένα ταβλάκι/να πάει τουαλέτα/να χαιρετήσει έναν φίλο του που έπινε ούζα πιο κει. Άρχισα να ωρύομαι: «ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΤΑΞΙ, ΓΑ…Ω ΤΗΝ ΑΤΥΧΙΑ ΜΟΥ;». Καμία απάντηση. Ξαναφωνάζω, πιο δυνατά. Μούγγα πάλι. Την τρίτη φορά τρομάξανε και οι κωφοί και τον είδα να σηκώνεται από την καρέκλα (ναι, ούζα έπινε τελικά).

«Γιατί φωνάζεις;» με ρωτάει με μισό γαύρο μαρινάτο στο στόμα. «Κάνω διάλειμμα τώρα. Δεν παίρνω κούρσα». «ΕΧΕΙΣ ΚΛΕΙΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΡΕΥΜΑ. ΟΥΤΕ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ ΕΧΩ, ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΔΡΟΜΟ! ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ;» «Εκεί», μου λέει ατάραχος και μου δείχνει το αντίθετο ρεύμα. Αδυνατώ να σας περιγράψω –αν και επικολυρική συγγραφεύς– τη βιαιότητα των συναισθημάτων που εξαπέλυσε μέσα μου αυτή η φράση. Θα πω μόνο ότι, αν δεν είχε προλάβει να καταπιεί εν τω μεταξύ τον γαύρο τον μαρινάτο, θα του τον έβαζα στο μάτι.