Πάσχα ελληνικό λέμε και κλαίμε

«Πάσχα ελληνικό» λέμε συχνά, και όχι άδικα. Όσες φορές αποφάσισα να φύγω από την Ελλάδα τέτοιες μέρες, πάντα κάτι μου έλειπε. Η θλίψη και το ψιλόβροχο της Μεγάλης Πέμπτης. Η σιωπή της Μεγάλης Παρασκευής. Ο κρότος του Μεγάλου Σαββάτου. Το οικογενειακό γλέντι της Κυριακής. Όχι επειδή ζω μια εν Χριστώ ζωή με σοβαρό θρησκευτικό βίωμα. Μοιραία, η ενσωματωμένη εμπειρία ενός τόπου και της κοινωνίας του γίνεται και δικό σου βίωμα. Κι ας είναι θρησκευτικό. Τι θα ήταν η Ελλάδα χωρίς τα ξωκλήσια της και τις μνημόσυνες καμπάνες της Μεγάλης Παρασκευής; Ό,τι και η Κωνσταντινούπολη δίχως τη απόκοσμη φωνή του Ιμάμη στο Adhan πέντε φορές τη μέρα.

Είτε είμαστε θρησκευόμενοι είτε όχι, τα ήθη και τα έθιμα μας βγάζουν από τη ρουτίνα. Μας δίνουν γεύσεις που γεννούν μνήμες, εικόνες που επιστρέφουν από τα παιδικά μας χρόνια, αφορμές για συνάντηση, για τριβή, ακόμη και για μικρές οικογενειακές εντάσεις, ακόμη και πάνω από την πέτσα ενός αρνιού. Μας θυμίζουν, με άλλα λόγια, ποιοι είμαστε και από πού ερχόμαστε.

Τα γράφω όλα αυτά με αφορμή ένα σχόλιο στα social media, κάποιου που διαμαρτυρόταν ότι έρχεται η περίοδος που η καμπάνα θα χτυπά και δεν θα τον αφήνει να κοιμηθεί ή να ησυχάσει. Και αναρωτιέμαι: τι είναι τελικά η ζωή πέρα από το οκτάωρο της εργασίας, το οκτάωρο του ύπνου και ένα ακόμη οκτάωρο κοινωνικής συναναστροφής, μετακινήσεων, εξόδου και υποχρεώσεων; Είναι μόνο αυτό; Ή είναι και κάτι ακόμη, κάτι πιο παλιό, πιο τελετουργικό, πιο συμβολικό;

«Πήγαινε να στολίσεις τον Επιτάφιο με τα κορίτσια του χωριού»
«Μα δεν ξέρω καμία ρε μαμά»
«Θα τις μάθεις εκεί. Σιγά»
«Άσε που δεν ξέρω πώς να στολίζω Επιτάφιο»

Χωριό του παππού και της γιαγιάς, ένας τάφος που πρέπει να στολιστεί, λουλούδια του αγρού που πρέπει να συνθέσεις, και όλα αυτά μέσα σε μια εκκλησία που δεν είναι και ο πιο κατάλληλος χώρος για χαβαλέ, αστεία και νέες γνωριμίες για ένα παιδί.

Αυτές είναι οι μνήμες τουλάχιστον της δικής μου γενιάς, μαζί με τη μυρωδιά της σκόνης Ανατολή «που βάφει αυγά ακόμη και σε κρύο νερό» και της ομάδας που σιχαίνεται την μαγειρίτσα και της άλλης που την λατρεύει. Με όσους θα κάτσουν με τα σκυλιά το βράδυ της Ανάστασης, αφού τα περισσότερα είναι κροτοφοβικά και κάποιοι ξέρουμε οτι το παρακάνουν με τα πυροτεχνήματα.

Σχετικό Άρθρο

Κοινωνια Ζήσε με αγάπη | Γιατί αξίζει να εμβαθύνετε στα μηνύματα του Πάσχα

A.V. Team 06.04.2026, 17:00

Μύτη ή κώλο;

Χριστός Ανέστη. Αληθώς. Θα πάμε Ανάσταση ή όχι; Τι είναι οι τσιγιεροσαρμάδες; Ρωτάνε κάτι Αθηναίοι. Ο παπάς στο δίπλα χωριό ακόμη δεν ανέστησε, θα κρυώσει η μαγειρίτσα. Του χρόνου ελέτε στο δικό μας. Πήρες σύρμα για το αρνί; Είστε κανίβαλοι, πετάγεται η ξαδέρφη που έγινε vegan.

Ελληνικό Πάσχα! Ένας πνευματικός καταναγκασμός στην καρδιά της άνοιξης. Νικάμε το θάνατο με φαρσοκωμωδία. Ανυποχώρητα άχαστο!