Οργισμένοι Έλληνες: Οι πρίγκιπες που αναγκάζονται να ζουν ως κοινοί θνητοί

Δεν χρειαζόταν η τελευταία δημοσκόπηση της MRB που έδειξε ότι το 47% των Ελλήνων δηλώνουν «οργισμένοι» για να καταλάβει κανείς ότι η οργή είναι το συναίσθημα που κυριαρχεί σε μεγάλη μερίδα του εξυπνότερου, εργατικότερου, πιο βασανισμένου και πιο αδικημένου λαού στον κόσμο. Αρκεί κανείς να δει τον τρόπο που οδηγούν ή που αλληλεπιδρούν. Νεύρα, νεύρα και άλλα νεύρα με όλους και με όλα. Και είναι λογικό.

Όπως ήδη έγραψα οι Έλληνες είναι ο εξυπνότερος λαός στον κόσμο. Ταυτοχρόνως είναι και ο πιο εργατικός. Όμως δυστυχώς αδικείται διαρκώς και βασανίζεται όσο κανένας άλλος. Όλα αυτά φυσικά υφίστανται μόνο στο μυαλό όσων τα πιστεύουν, αλλά αυτοί είναι πολλοί και η πραγματικότητά τους διαμορφώνεται από το σχήμα του αετού που κάποιοι, δολίως, του κρατούν δεμένα τα φτερά (οι Αμερικάνοι, οι Ευρωπαίοι, οι Εβραίοι, οι Ιλουμινάτι, ο καπιταλισμός, η Νέα Τάξη Πραγμάτων, η Mercosur... ό,τι έχετε ευχαρίστηση). Δεν έχει σημασία αν ο «αετός» είναι στην πραγματικότητα φασιανός, καρακάξα ή κότα. Σημασία έχει ότι ο ίδιος πιστεύει ότι είναι αετός και του αξίζουν τα πάντα.

Οι Έλληνες στα σπίτια τους μεγαλώνουν ως πρίγκιπες και πριγκίπισσες. Τοποθετούνται στο κέντρο του κόσμου και από μικρή ηλικία μαθαίνουν ότι οι επιθυμίες τους είναι διαταγές. Ένα μέσο ελληνικό σπίτι κινείται στο ρυθμό όχι των αναγκών, αλλά των ορέξεων των παιδιών. Κι όσο η όρεξη ικανοποιείται χωρίς δεύτερη κουβέντα, τόσο ανοίγει. Ταυτοχρόνως, ο γύρω κόσμος αντιμετωπίζεται ως ξένος και εχθρικός. Ο γείτονας που διαμαρτύρεται επειδή το παιδί θέλει να παίξει μπάσκετ στο σαλόνι στις 3 το μεσημέρι, ο προπονητής που δεν αναγνωρίζει ότι προπονεί τον νέο Ρονάλντο, ο καθηγητής που βάζει χαμηλό βαθμό και δεν διακρίνει την διάνοια που κρύβεται πίσω από την τεμπελιά, είναι εχθροί. Και μάλιστα εχθροί με τους οποίους δεν θα πολεμήσει το παιδί, αλλά ο μπαμπάς και η μαμά.

Και μετά έρχεται η ενηλικίωση. Έρχεται η στιγμή που η πραγματικότητα είναι τόσο ισχυρή που ο μπαμπάς και η μαμά δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να την κρύψουν. Κι αν δεν σε ρίξει σε κατάθλιψη, θα σε γεμίσει νεύρα. Αν έχεις γεννηθεί πρίγκιπας είναι όντως φοβερά εκνευριστικό να δουλεύεις ως υπάλληλος.

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και σε επίπεδο κοινωνίας. Οι Έλληνες από το πρωί μέχρι το βράδυ «ενημερώνονται» από δημοσιογράφους που τους χαϊδεύουν τα αυτιά, κολακεύουν κάθε τους κουσούρι και υπερτιμούν κάθε τους επίτευγμα. Από το πρωί μέχρι το βράδυ ακούνε πόσο σπουδαίοι είναι και ταυτοχρόνως πόσο αδικημένοι είναι σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Η «ενημέρωση» τους έχει πάρει διαζύγιο από την πραγματικότητα και συζεί με την κολακεία των προκαταλήψεων και των πεποιθήσεων (πόσες φορές έχετε πχ ακούσει συγκρίσεις με άλλες βαλκανικές χώρες που πολύ βολικά ξεχνούν ότι πριν 15 χρόνια η Ελλάδα χρεωκόπησε και σώθηκε επειδή κάποιοι ξένοι την κράτησαν στη ζωή;).

Αυτοί οι δημοσιογράφοι παρέα με τους πολιτικούς και λοιπούς δημοσιολογούντες περιγράφουν διαρκώς μια πραγματικότητα, στην οποία η ευημερία έρχεται χωρίς θυσίες και χωρίς κόπο. Δικαιωματικά. Επειδή το αξίζουμε. Όχι επειδή προσαρμοζόμαστε στην πραγματικότητα και εκμεταλλευόμαστε τις ευκαιρίες της, όχι επειδή καταφέραμε κάτι, αλλά επειδή υπάρχουμε και είμαστε Έλληνες. Και ως Έλληνες έχουμε μάθει και εξακολουθούμε να ακούμε ότι δικαιούμαστε τα πάντα. Ε, λογικό δεν είναι να εξοργιζόμαστε όταν δεν μας τα προσφέρουν στο πιάτο; Και μπράβο μας.