Μετά την λαμπερή περίοδο των γιορτών, αμέσως μετά τις κοσμοπολίτικες ή/και οικογενειακές φωτογραφίες στα σόσιαλ, μετά τα μηνύματα για ευχές και τα γιορταστικά εμότζι, τι γίνεται;
Μαγείρεψα, έστρωσα τραπέζια, μάζεψα πιάτα, ποτήρια και πάρα πολλά σκουπίδια, έβαλα πλυντήρια, ψώνισα δώρα, κολλητά ψώνισα τρόφιμα, κρασιά και σνακς, αντάλλαξα δώρα με αγαπημένα πρόσωπα, ξέχασα να πάρω ψωμί κι έτρεχα σε ανοιχτό φούρνο πριν από γεύμα, το οποίο τελικά τσάκισε (αλλά μου έμεινε το ψωμί), έγραψα και διάβασα μηνύματα με ευχές και με χαριτωμένα ποτηράκια της σαμπάνιας που τσουγκρίζουν, χαρτζηλίκωσα (τα παιδιά μου), άνοιξα δωράκια «συμβολικά», ανάλογα με αυτά που χάρισα κι εγώ, διότι οι καιροί είναι δύσκολοι, πήγα σε δύο πάρτι, σε δύο τραπέζια, τρεις συγκεντρώσεις, τουλάχιστον τέσσερεις καφέδες λονγκ-πλέη και σε άλλα τόσα ποτά, κατά το «πάμε για ποτό»… Έφαγα, ήπια, συζήτησα, αγκάλιασα και φίλησα, μπήκα και βγήκα σε στολισμένα μαγαζιά, θαύμασα τη διακόσμηση των δρόμων, είπα «αααα!» για το δέντρο στο Σύνταγμα, γενικά έκανα όλα όσα κάνουμε στις Γιορτές οι περισσότεροι από εμάς, όσο είμαστε τυχεροί και στεκόμαστε στα πόδια μας: τις έζησα, και μου φάνηκε όπως κάθε χρόνο ότι πέρασαν πολύ, πολύ γρήγορα.
Καθυστερώ πάντα να «μαζέψω τα χριστουγεννιάτικα», αφήνω τον Ιανουάριο να προχωρήσει για τα καλά πριν αρχίσω το ξε-στόλισμα
Τώρα… είναι η περίεργη, λίγο κενή περίοδος μετά τις γιορτές, πριν ανοίξουν τα σχολεία, πριν μπούμε σε ρυθμό επαγγελματικών (τηλεφωνημάτων, μήτινγκ κ.λπ.), όσο ακόμα οι δρόμοι είναι στολισμένοι, τα σπίτια μας επίσης, κι έχουν ξεμείνει μελομακάρονα μαζί με κουραμπιέδες στον δίσκο με τον Αη-Βασίλη πάνω σε κάποιο τραπέζι – τα τσακίζουμε ακόμα, κι ας έχουνε λίγο μαραγγιάσει. Καθυστερώ πάντα να «μαζέψω τα χριστουγεννιάτικα», το δεντράκι με τα στολίδια του, τα κεράκια, μπολάκια, τασάκια, δισκάκια, αγιοβασιλάκια και γιορτινά διακοσμητικά, αφήνω τον Ιανουάριο να προχωρήσει για τα καλά πριν αρχίσω το ξε-στόλισμα. Το οποίο, δεν το αντιπαθώ ακριβώς, ούτε το βαριέμαι – είναι κομμάτι της διαδικασίας, και πάλι καλά που τα καταφέρνω κάθε χρόνο.
Αλλά δεν έχει καμία σχέση το στόλισμα με το ξε-στόλισμα: το πρώτο είναι η αισιόδοξη έναρξη της γιορταστικής περιόδου, το δεύτερο είναι το τέλος της, τσακ-μπαμ μέσα στην καρδιά του χειμώνα, που φαίνεται όλο και πιο κρεμάλα (ο χειμώνας), όσο μαζεύουμε τα λαμπάκια και τα έξτρα πολύμπριζα. Κάθε χρόνο προσπαθώ να φτιάξω πιο ανεβαστική τη διαδικασία ξε-στολίσματος – φτιάχνω ένα κέικ, να μυρίσει το σπίτι κεικ-ίλα, και βασικά, αυτό κάνω, πήγα να γράψω «ανοίγω ένα κρασί», αλλά σιγά μην ανοίξω κρασί να το πιω μόνη μου σαν τον Κάπταιν Χάντοκ. Φτιάχνω κέικ το οποίο ακόμα κι όταν δεν είναι κανένα από τα παιδιά μου στο σπίτι, θα το δοκιμάσω και θα με ανεβάσει, ενώ ήδη θα έχει απλωθεί η μοσχοβολιά του παντού, πράγμα αισιόδοξο και πολλά υποσχόμενο.
Μετά ξεκρεμάω τα στολίδια ένα ένα, βγάζω τα φωτάκια-ψείρες, ρίχνω και μια ηλεκτρική σκούπα στα ψεύτικα χιόνια που επιμένει να απλώνει η κόρη μου πάνω στα κλαδιά του ψεύτικου δέντρου. Μέσα σε δυο ωρίτσες, οι γιορτές είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ…
Το σπίτι μου φαίνεται γυμνό χωρίς τα γιορταστικά του σεπρεπέ, σαν να με κοιτάζει με κατεβασμένα μούτρα και να μου λέει «νωρίς ξε-στόλισες, ας τα άφηνες όλα κανένα μήνα ακόμα!» Παρόλο που ξε-στολίζω αργά στη σεζόν, όπως είπαμε, το τρενάρω όσο γίνεται – μια φορά είδα ένα στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο μέσα από ανοιχτή μπαλκονόπορτα πολυκατοικίας στους Αμπελόκηπους, μήνα Αύγουστο, και όχι, δεν φτάνω σε τέτοιες ακρότητες.
Τέλος, η άνοιξη είναι δύο βήματα πάρα πέρα, και ο χειμώνας έχει ακόμα κάποια ευχάριστα πράγματα, ζεστές σοκολάτες, σανγκρίες, σουπίτσες, φιλίες, ταινίες και πάει λέγοντας. Επομένως, ας μην κατεβάζουμε μούτρα σαν τα ξεστολισμένα σπίτια μας κι ας ευχηθούμε αναμεταξύ μας και στον τόσο συμπαθητικό εαυτό μας: Καλή καινούργια, φρέσκια και γυαλιστερή χρονιά!
Τα «περήφανα νιάτα/τιμημένα γηρατειά» είναι κομμάτι πια ενός θολού παρελθόντος. Η κοινωνία, όπως έχει διαμορφωθεί, ούτε περήφανα νιάτα θέλει ούτε τιμά τα γηρατειά…
Η νέα γενιά γίνεται πηγή εκμετάλλευσης ως πόρος αλλά κυβερνάται ως κίνδυνος. Η φρεσκάδα καταναλώνεται, η αμφιθυμία αισθητικοποιείται, η επισφάλεια εκλαμβάνεται ως ψευδεπίγραφη αυθεντικότητα
17°
