Τρεις νέοι μοιράζονται τις εμπειρίες τους, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν και το πώς επαναπροσδιορίζουν την έννοια της καριέρας στη σύγχρονη αγορά εργασίας.
Τρεις εκπρόσωποι της Gen Z ανοίγουν τα χαρτιά τους: Remote ή on-site εργασία; Οι απαιτήσεις της θέσης και η δύναμη των influencers
― Κατερίνα Μ.
Ψάχνω για δουλειές που έχουν να κάνουν με HR ή οργανωτική ψυχολογία. Τι σημαίνει αυτό; Θέσεις τύπου recruitment, εκπαίδευση εργαζομένων, wellbeing ή γενικά οτιδήποτε μου δίνει την ευκαιρία να δουλεύω με ανθρώπους και να τους βοηθώ να εξελίσσονται. Επιπλέον, στέλνω βιογραφικό μονάχα αν βλέπω ότι η δουλειά μού ταιριάζει και αν η εταιρεία φαίνεται ότι νοιάζεται για τους ανθρώπους της. Δηλαδή, αν υπάρχει ξεκάθαρος ρόλος, δυνατότητα να μάθεις και να προοδεύσεις, γενικότερα μια καλή κουλτούρα.
Η διατήρηση της ψυχικής υγείας παίζει πολύ μεγάλο ρόλο σε μια εργασία! Αν μια δουλειά σε τρελαίνει με άγχος ή σε «καίει», δεν αξίζει. Προτιμώ δουλειές που σέβονται την ισορροπία ζωής-δουλειάς. Για την αναζήτηση εργασίας προτιμώ το LinkedIn, γιατί βλέπεις και τις ευκαιρίες αλλά και τους ανθρώπους της εταιρείας. Συνήθως προτιμώ να δουλεύω στο γραφείο, αλλά και στο σπίτι είναι ωραία – αποκτάς μεγαλύτερη ευελιξία. Στο γραφείο συγκεντρώνομαι καλύτερα και βλέπω ανθρώπους, ενώ στο σπίτι μπορώ να οργανώσω τον χρόνο μου πιο άνετα. Οι ψηφιακοί νομάδες μού φαίνονται super cool. Δουλεύουν από παντού, ταξιδεύουν, αλλά σίγουρα δεν είναι κάτι που μπορούν όλοι να κάνουν. Εξαρτάται πλήρως από τη θέση εργασίας.
Δεν θα έλεγα ότι οι influencers με επηρεάζουν πολύ. Μπορεί να μου δώσουν ιδέες ή έμπνευση, αλλά τελικά εγώ αποφασίζω αν θα αγοράσω κάτι ή αν θα κάνω κάτι. Τέλος, σε μια εταιρεία μένεις αν υπάρχει εξέλιξη. Αν δεν υπάρχει, αν με τρελαίνουν με άγχος, αν η κουλτούρα δεν μου ταιριάζει, αν το εργασιακό περιβάλλον είναι τοξικό ή αν δεν νιώθω εκτίμηση, φεύγω. Αν νιώσω ότι δεν με σέβονται ή δεν μπορώ να μάθω πράγματα ή αισθανθώ ότι μένω στάσιμη, πάω παρακάτω.
Η θέση εργασίας που αναζητάω αυτό το διάστημα, πριν τη στράτευση, είναι λίγο σαν «δουλειά του ποδαριού», αλλά, αφού τελειώσει η θητεία μου, θα ήθελα μια δουλειά στο επάγγελμα μου, να δουλέψω ως αρχαιολόγος. Είτε σε ιδιωτικό είτε σε δημόσιο φορέα. Στα job openings θα ήθελα να αναφέρονται οι συνθήκες εργασίας, ο τρόπος πληρωμής («μαύρα», «καθαρά») και εννοείται η αμοιβή. Σαν έξτρα πληροφορίες θα ήθελα μια άποψη των ήδη εργαζομένων, ώστε να δω αν αξίζει ή αν το περιβάλλον είναι εχθρικό και καταπιεστικό.
Η ψυχική υγεία εννοείται πως παίζει ρόλο. Τι να τα κάνω τα χρήματα αν θα μου φεύγει όλος ο μισθός σε τρόπους για να καταπολεμώ καθημερινά ψυχολογικά χτυπήματα από τη δουλειά μέσω του αλκοόλ, με τη βοήθεια ψυχολόγου ή φαρμακευτικών μεθόδων; Στόχος, μέσω της εργασίας, είναι να παράξεις έργο για την κοινότητα και κεφάλαιο, ως αμοιβή για τον κόπο σου. Η εργασία δεν είναι κάτεργο, που οι συνθήκες του προκαλούν ψυχολογικά προβλήματα σ’ αυτόν που δουλεύει σ’ αυτό. Ο εργαζόμενος δεν γίνεται να είναι δέκτης ταπείνωσης και ψυχολογικού πολέμου.
Σε γενικές γραμμές, ακόμα κι αν έχω μια συγκεκριμένη ιδεολογία, παραμένω πρακτικός στην πραγματικότητα του σήμερα. Στόχος μου είναι να μπορώ να συνδέσω τον πρωταθλητισμό (σ.σ. πολεμικές τέχνες) με την εργασία μου. Επιπλέον, δεν φοβάμαι να εργαστώ σε κάτι πέραν του αντικειμένου μου, αν υπάρχει ανάγκη.
Τα «περήφανα νιάτα/τιμημένα γηρατειά» είναι κομμάτι πια ενός θολού παρελθόντος. Η κοινωνία, όπως έχει διαμορφωθεί, ούτε περήφανα νιάτα θέλει ούτε τιμά τα γηρατειά…
Η νέα γενιά γίνεται πηγή εκμετάλλευσης ως πόρος αλλά κυβερνάται ως κίνδυνος. Η φρεσκάδα καταναλώνεται, η αμφιθυμία αισθητικοποιείται, η επισφάλεια εκλαμβάνεται ως ψευδεπίγραφη αυθεντικότητα
17°
