Ο Λέοναρντ Κοέν και η μελαγχολία του Σεπτεμβρίου

Γνωστός για τους μελαγχολικούς, αλλά ευφυείς και άκρως ποιητικούς του στίχους, ο Λέοναρντ Κοέν, όταν ερωτήθηκε από τη δημοσιογράφο Μπέριλ Φοξ, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης για την καναδική τηλεόραση το 1966, αν είχε σκεφτεί ποτέ να αλλάξει το όνομά του, απάντησε πως κάποτε ήθελε να λέγεται «Σεπτέμβρης». Ξαφνιασμένη από την απάντηση του ποιητή, η Φοξ αναρωτιέται αν άκουσε καλά. Γνωστός καρδιοκατακτητής, ο Λέοναρντ Κοέν χαμογελάει στη δημοσιογράφο και της διευκρινίζει πως όταν ξεκίνησε να γράφει κομμάτια και να τραγουδάει, ήθελε να αλλάξει το όνομά του σε «Σεπτέμβρης». «Λέοναρντ Σεπτέμβρης», τον ρωτάει η Φοξ, ακουμπώντας το χέρι στο πηγούνι της. «Όχι, Σεπτέμβρης Κοέν», τη διορθώνει, και η Φοξ γελάει. «Όμως το Κοέν είναι ένα πολύ συνηθισμένο όνομα», λέει η Φοξ. «Και ο Σεπτέμβρης είναι συνηθισμένος», απαντάει ο Κοέν, χαρίζοντάς της ένα ακόμα χαμόγελο.

Ο Λέοναρντ Κοέν προσπάθησε να βρει διέξοδο μέσα από τη δημιουργικότητα και τον έρωτα, αυτή ίσως να ήταν και η κινητήριος δύναμη πίσω από τις πρώτες λογοτεχνικές του απόπειρες και τη μετέπειτα πορεία του στη μουσική

Ο Λέοναρντ Κοέν γεννήθηκε στις 21 Σεπτέμβρη του 1934, κι από την εφηβεία του και για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του υπέφερε από κατάθλιψη. Στην προσπάθειά του να καταπολεμήσει αυτή την ψυχική διαταραχή, στράφηκε αρχικά στο LSD, ύστερα στη σαηεντολογία και τελικά στον Ζεν Βουδισμό. Σε αντίθεση με πολλούς ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τέτοιου είδους διαταραχές, ο Κοέν δεν παρέδωσε τα όπλα. Προσπάθησε να βρει διέξοδο μέσα από τη δημιουργικότητα και τον έρωτα, αυτή ίσως να ήταν και η κινητήριος δύναμη πίσω από τις πρώτες λογοτεχνικές του απόπειρες (όπως τα μυθιστορήματα «The Favorite Game» και «Beautiful Losers»), αλλά και τη μετέπειτα πορεία του στη μουσική, που μεγάλωσε γενιές μουσικόφιλων και επηρέασε μια τεράστια γκάμα από στιχουργούς για σχεδόν πέντε δεκαετίες.

Ο Σεπτέμβριος είναι ένας από τους πιο μελαγχολικούς μήνες του χρόνου. Το καλοκαίρι αρχίζει σιγά σιγά να ξεμακραίνει και τη θέση του παίρνει το φθινόπωρο, με τα πεσμένα φύλλα και τις πρώτες βροχές. Στη μουσική υπάρχουν αμέτρητα τραγούδια αφιερωμένα σε αυτόν τον γλυκόπικρο μήνα: Από το αλληγορικό «September Song», του Κουρτ Βέιλ και του Μάξγουελ Άντερσον, που γράφτηκε για το μιούζικαλ «Knickerbocker Holiday» το 1938, μέχρι το ερωτικό «It Might As Well Rain Until September» του στιχουργικού διδύμου Carole King-Gerry Goffin και από το funky «September» των Earth, Wind & Fire, μέχρι τη ροκ μπαλάντα «Wake Me Up When September Ends» των Green Day, ο πρώτος μήνας του φθινοπώρου έχει χρησιμοποιηθεί από στιχουργούς για να υποδηλωθεί μια λανθάνουσα μελαγχολία, ιδανική για μια δραματική ιστορία αγάπης ή χωρισμού, καθώς ο βροχερός καιρός αντικατοπτρίζει τα συναισθήματα των χαρακτήρων με τις ραγισμένες καρδιές.