Εις μνήμην Ανδρέα Μαζαράκη

Ο Αντρέας Μαζαράκης, που πέθανε την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν για δεκαετίες η ψυχή των Εξαρχείων. Κυκλοφορούσε, ευτραφής, πάνω σε μία βέσπα. Γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά – και στην κηδεία του στάλθηκαν στεφάνια από επιφανείς επιχειρηματίες και μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ ήρθαν πολιτικά πρόσωπα από τις περισσότερες πολιτικές παρατάξεις.

Πήγαμε κι εμείς, παλιές μπασκετμπολίστριες του Αστέρα Εξαρχείων. Βρεθήκαμε, μεσήλικες, να αποχαιρετίσουμε τον άνθρωπο που μας μύησε στο μπάσκετ, όπως και δεκάδες παιδιά στα Εξάρχεια και στη Νεάπολη της δεκαετίας του '80.

Μερικές προσωπικές αναμνήσεις με τον Ανδρέα Μαζαράκη

Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 –και πάντως πριν το Ευρωμπάσκετ του '86– ο Αντρέας είδε ένα απόγευμα εμένα και την δίδυμη αδελφή μου που γυρνούσαμε από το 43ο δημοτικό πάνω στον Λόφο του Στρέφη. Ψηλά κορίτσια, μας ζήτησε αν θέλουμε να δοκιμάσουμε το μπάσκετ. Ξεκίνησε να μας προπονεί εκείνος τα απογεύματα μετά το δημοτικό. Και κολλήσαμε. Τέσσερις δεκαετίες μετά, παίζουμε ακόμα συστηματικά μπασκετάκι. Βγάλαμε δελτίο στον Αστέρα Εξαρχείων (κορασίδες, νεάνιδες, γυναίκες) και τρέχαμε κάθε μέρα στο γήπεδο. Τότε υπήρχε μόνο ένα ανοιχτό, πολύ αργότερα έγινε το κλειστό. Στις μεγαλύτερες ηλικίες είχαμε έδρα το κλειστό της Καισαριανής (όπου πηγαίναμε με το 224) ή το κλειστό του Μετς, όπου είχα σταθεί κάποια στιγμή δίπλα στον Βράνκοβιτς και αισθάνθηκα κοντή, παρά το 1.80 ύψος μου. Πολλά Σαββατοκύριακα, από τα ξημερώματα ήμασταν στον Πανελλήνιο για τρέξιμο.

Ο Αντρέας και οι προπονητές που είχαμε μας πρόσεξαν. Έψαχνε να βρει χορηγούς (θυμάμαι ένα μπλε μπουφάν που έγραφε «Στακτόρ για Ford») και κάθε χρόνο μάς αγόραζε καινούρια παπούτσια για τη σεζόν. Μας πήγαινε ομαδικώς στη Θεμιστοκλέους ένα Σάββατο και διαλέγαμε όποια αθλητικά θέλαμε. Γνωρίσαμε όλη την Αθήνα από τα γήπεδά της. Ταξιδεύαμε σε διάφορα μέρη στην Ελλάδα για αγώνες.

Η ομάδα πρόκοψε και όλη η βασική πεντάδα ήμασταν στο κλιμάκιο της Εθνικής, ή τακτικά μέλη της Εθνικής (κάναμε διπλές προπονήσεις κάθε μέρα μετά το σχολείο, πώς αντέχαμε;). Αργότερα, τη δεκαετία του 1990 ο Αστέρας Εξαρχείων πραγματικά διέπρεψε στο γυναικείο μπάσκετ και έβγαλε μεγάλες παίκτριες που έκαναν διεθνή καριέρα.

Μετά εγώ έφυγα για σπουδές στο εξωτερικό και κάπως χαθήκαμε – όχι όμως τελείως, η τελευταία φορά που καθίσαμε με τον Αντρέα και μιλήσαμε ήταν πριν από 3-4 χρόνια. Έχω μόνο θετικές αναμνήσεις από αυτόν τον άνθρωπο. Και θέλω να πω: πρέπει να του αναγνωριστεί ότι, για πολλά χρόνια, μύησε στον αθλητισμό πολλά παιδιά από μία δύσκολη περιοχή της Αθήνας όπου ήταν πολύ εύκολο να παρασυρθούν στα ναρκωτικά. Ο λόφος του Στρέφη –που και σήμερα φαίνεται εγκαταλελειμμένος– είχε άλλη ζωή, λειτουργούσε ο Εξωστρεφής και ένα άλλο μπαράκι, αλλά ταυτόχρονα ήταν γεμάτος σύριγγες.

Αλλά είπα ότι ο Αντρέας ήταν η ψυχή των Εξαρχείων. Προς το τέλος της δεκαετίας του 1990, ο αδελφός μου οργάνωσε με τους συμφοιτητές του ένα πάρτι στο Πολυτεχνείο (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί αίθουσες του Πολυτεχνείου διατίθενται για ιδιωτικά πάρτι φοιτητών, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Στο πάρτι λοιπόν, εισέβαλαν κάποια «καλά» παιδιά των Εξαρχείων και αφού έδειραν μερικούς φοιτητές –δύο κατέληξαν στο νοσοκομείο– έκλεψαν όλον τον εξοπλισμό που είχε νοικιάσει ο αδελφός μου για τη μουσική. Ξαφνικά, ο αδελφός μου βρέθηκε να πρέπει να πληρώσει ένα σημαντικό ποσό αποζημίωσης στην εταιρεία που είχε προμηθεύσει τα μηχανήματα. Εκεί παρενέβη ο Μαζαράκης, από τον οποίο ζητήσαμε βοήθεια. Ζήτησε διορία τρεις ημέρες. Κανόνισε να επιστραφεί στον αδελφό μου το σύνολο των κλοπιμαίων. Αυτός ήταν ο Αντρέας στα Εξάρχεια.

Κλείνοντας, μία πρόταση: όνειρο του Αστέρα Εξαρχείων ήταν να έχει δικό του κλειστό γήπεδο μπάσκετ στον Στρέφη. Κάποια στιγμή το γήπεδο φτιάχτηκε αλλά έχει αφεθεί στη μοίρα του και ρημάζει (όπως και ολόκληρος ο Στρέφης). Δεν γνωρίζω τίνος αρμοδιότητα είναι, αλλά ο θάνατος του Μαζαράκη είναι σίγουρα μία αφορμή να επανέλθει στο προσκήνιο το ζήτημα της ανακαίνισης του γηπέδου. Είτε με χρηματοδότηση του Δήμου, είτε με ιδιωτική χορηγία (ίσως από μία από τις εταιρείες που έστειλαν στέφανα στην κηδεία;). Και να μετονομαστεί σε «Γήπεδο Μπάσκετ Αντρέας Μαζαράκης».