Ιστορική απόφαση για όνομα, βάπτιση και διατροφή παιδιού διαζευγμένων γονέων
Η ελληνική Δικαιοσύνη διαμόρφωσε πρωτοφανές νομικό προηγούμενο σε υπόθεση διαζευγμένων γονέων, όταν ο Άρειος Πάγος παρενέβη αποφασιστικά σε ζητήματα ονοματοδοσίας, βάπτισης και διατροφής ανηλίκου, λόγω πλήρους αδυναμίας συνεννόησης μεταξύ των γονέων.
Πρόκειται για υπόθεση πρώην ζευγαριού —δικηγόρου και δικαστικού λειτουργού—, των οποίων η σύγκρουση κλιμακώθηκε μετά τον χωρισμό, οδηγώντας σε αλλεπάλληλες δικαστικές προσφυγές, με επίδικο και τη βάπτιση του παιδιού.
Δικαστική σύγκρουση για την επιμέλεια και το όνομα του παιδιού- πως έφτασαν στη βάπτιση
Το ζευγάρι γνωρίστηκε το 2019 σε νησί των Δωδεκανήσων. Παντρεύτηκαν τον Αύγουστο του 2020 και απέκτησαν κόρη τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους. Οι εντάσεις εμφανίστηκαν νωρίς, με αφορμή τη στέγαση και την επαγγελματική μετακίνηση της μητέρας στην Αθήνα.
Τον Ιανουάριο του 2021 η μητέρα εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα με το βρέφος. Ακολούθησε σφοδρή αντιδικία, με τον πατέρα να αποστέλλει εξώδικα και να κάνει λόγο για αρπαγή ανηλίκου. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο ανέθεσε τελικά την αποκλειστική επιμέλεια στη μητέρα.
Η σύγκρουση, ωστόσο, μεταφέρθηκε στο ζήτημα της ονοματοδοσίας και της βάπτισης. Το παιδί παρέμενε αβάπτιστο, καθώς κάθε γονέας υποστήριζε διαφορετική προφορική συμφωνία:
ο πατέρας επικαλέστηκε τάμα στην Ιερά Μονή Πανορμίτου Σύμης,
η μητέρα αρνήθηκε οποιαδήποτε τέτοια δέσμευση.
Οι δικαστές έκριναν ότι δεν αποδείχθηκε κοινή συμφωνία, απορρίπτοντας και τη λύση της διπλής ή τριπλής ονοματοδοσίας, την οποία χαρακτήρισαν επιβαρυντική για την ψυχοσυναισθηματική ισορροπία του παιδιού.
Το Α1 Πολιτικό Τμήμα του Αρείου Πάγου αποφάσισε να δοθεί ένα και μόνο όνομα, επιλέγοντας εκείνο που τιμάται από την Εκκλησία την ημερομηνία γέννησης του παιδιού (16 Σεπτεμβρίου), ώστε να τερματιστεί η συνεχιζόμενη σύγκρουση.
Παράλληλα, επικύρωσε την απόφαση του Εφετείου Δωδεκανήσου, ορίζοντας ως τόπο τέλεσης της βάπτισης τον Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου (Καπνικαρέα), αντί της Σύμης, καθώς κρίθηκε ότι εξυπηρετεί πρακτικά το σύνολο των συγγενών.
Στο ίδιο πλαίσιο, οι δικαστές εξέτασαν και το ζήτημα της διατροφής. Το Πρωτοδικείο είχε ορίσει μηνιαία καταβολή 430 ευρώ, την οποία ο πατέρας επιχείρησε να μειώσει, ισχυριζόμενος ότι διαθέτει εισόδημα μόλις 300 ευρώ μηνιαίως.
Ο ισχυρισμός κρίθηκε απολύτως αβάσιμος. Από τον έλεγχο των γραμματίων προείσπραξης, των φορολογικών στοιχείων και της περιουσιακής κατάστασης —συμπεριλαμβανομένης κατοχής πολυτελούς οχήματος—, το δικαστήριο κατέληξε ότι τα πραγματικά του έσοδα ανέρχονται τουλάχιστον σε 2.500 ευρώ μηνιαίως.
Η διατροφή αυξήθηκε τελικά στα 450 ευρώ τον μήνα, ενώ η αίτηση αναίρεσης απορρίφθηκε στο σύνολό της. Ο πατέρας καταδικάστηκε επιπλέον στην καταβολή δικαστικής δαπάνης ύψους 2.700 ευρώ.
17°
