Στο βάθος μαυρίλα, Κίμπερλι

Αγαπητή Κίμπερλι, μια συγγνώμη, θαρρώ, σου τη χρωστάμε που δεν μας βρήκες στα ντουζένια μας. Δεν φταις εσύ, μα θα στο πω, άσχημη ώρα έσκασες στο Βενιζέλος. Τσίμα τσίμα είμαστε. Βγαίνει, δεν βγαίνει ο μήνας. Πάνε τα παλιά κιμπαριλίκια. Αλλά ξέρεις τι λέμε σε τούτο το χωριό: όσα ξέρει ο νοικοκύρης, μην τα μάθει ο μουσαφίρης.

Μουσαφίρισσα είσαι, και γλεντζού είσαι, κι ήρθες και με τα τακουνάκια σου να βροντάν και πώς να σε κακοκαρδίσουμε; Τη στήσαμε τη φιέστα μας, μπουζούκια θέλει η κυρία, μπουζούκια να λάβει, και παράπονο από σένα δεν έχουμε, και τα στραφταλιζέ σου έβαλες, και την αμερικάνικη θωριά σου πρόβαλες, κι όσοι πόνταραν στο καρέ και το ταγιέρ, την έφαγαν την ήττα τους, αλλά σιγά την ήττα. Τα είδαμε και τα ταγιέρ. Δουλίτσα να γίνεται, Κίμπερλι, κι εμείς μαζί σου. Και πού είσαι, άμα δεν σε παρηγορούν οι αρχαιότητες εδώ στα ξένα, εμείς τον Αργυρό για πάρτη σου.

Και δεν το λέω για να σε υποτιμήσω, μα ψάχνω και δεν βρίσκω – άμα βγάλεις έξω τις αρχαιότητες, τι άλλο έχουμε να περηφανευτούμε. Τον έκανες κι εσύ τον λογαριασμό όσο να πεις, μόνο χαζή δεν είσαι, με γλέντι μάς καλωσόρισες, στο βάθος Ζορμπάδες είμαστε, για να μην κλάψουμε το στήνουμε το πανηγύρι.

Στο βάθος μαυρίλα, Κίμπερλι, απλήρωτοι λογαριασμοί το είναι μας, και διαβατήρια στα χέρια οι μικροί. Τι τα θες, τα λέει κι ο Αργυρός κάτι τέτοια, «Με έχει δεμένο το μυαλό στην γκιλοτίνα μου, μα σε ψάχνω απεγνωσμένα στην Αθήνα μου». Από αγάπη μένουμε, οι δεσμοί μας κρατάνε, «από αγάπη φεύγεις, έρχεσαι, πηγαινοέρχεσαι» μας τραγουδούσε κάποιος φευγάτος σήμερα. Κι αυτή είναι η μόνη μας αλήθεια, Κίμπερλι. Μείον τους δεσμούς, δεν μας μένει τίποτα. Αυτή η χώρα είναι οι δεσμοί της, κι όχι οι κουμπαριές. Κοίτα το καλό μας πρόσωπο. Αυτό μας κράτησε. Ό,τι μας έχει απομείνει από το πρόσωπο αυτό, στήριξέ το.