Σε βλέπω και ανατριχιάζω

Πριν από δέκα χρόνια, συζητώντας με τον μεγάλο Ισραηλινό συγγραφέα Άμος Οζ, τον άκουσα να επαναλαμβάνει την αγαπημένη του φράση: «Αν ήμουν μια μύγα στην κρεβατοκάμαρα ενός ζευγαριού, θα είχα υλικό για δέκα βιβλία». Μου ξανάρθε στο μυαλό όταν είδα το σχόλιο που πόσταρες κάτω από την είδηση της κατάρρευσης της Μαρινέλλας ενώ τραγουδούσε στο Ηρώδειο.

Σ’ εσένα μιλάω, ναι. Στη δική σου κάμαρα θα ήθελα να ήμουν μύγα. Εσένα ήθελα να βλέπω χωρίς να με βλέπεις. Μήπως καταλάβω εσένα που δεν σε θαύμασε κανένας, που δεν σε λάτρεψε κανένας, που δεν σε κέρασε κανένας, που δεν σου έκανε ένα κομπλιμέντο κανένας, που νιώθεις ότι δεν θα σε κλάψει κανένας αν καταρρεύσεις ξαφνικά τη στιγμή που συμπληρώνεις το έγγραφο στο δημοτολόγιο, που βάφεις τον τρίτο όροφο της οικοδομής, που σερβίρεις το κοκτέιλ της κυρίας. Σ’ εσένα τον ριγμένο. Που το μόνο δώρο που σου ’κανε ο Θεός είναι το πληκτρολόγιό σου. Μ’ αυτό μπορείς, μ’ αυτό θα πυροβολάς. Τώρα θα δεις, μεγαλοκυρία μου εσύ, που γέρασες κι ακόμα σε πληρώνουν χρυσάφι τα Ηρώδεια. Σιγά μη σε λυπηθώ, ζωάρα έζησες. Μήπως κουράστηκες για τίποτα; Ντυνόσουνα, στολιζόσουνα κι έβγαινες να σε χειροκροτήσουν. Το κέφι σου έκανες κι αυτό κάνεις μέχρι τώρα. Η μάνα μου γιατί σαπίζει στα δημοτικά γηροκομεία σαν χρησιμοποιημένη χαρτοπετσέτα; Ίδια ηλικία έχετε. Γιατί παίρνει σύνταξη 437 ευρώ η μάνα η δική μου; Γιατί ήταν πάντα τόσο θύμα, που θα ψόφαγε να σε καμαρώσει στο Ηρώδειο να λάμπεις. Έλα μου όμως που δεν είχε λεφτά για εισιτήριο, ούτε πόδια να φτάσει ως εκεί. Αλλά, αν είχε, θα σ’ τα ζητούσα πίσω, μωρή, αμέσως θα τα ζητούσα, τι κι αν ακούω πως είσαι σοβαρά και μπορεί να πεθάνεις. Εσείς δεν πεθαίνετε, είστε αθάνατοι. Εμείς πεθαίνουμε κάθε μέρα.