Μία Ελληνίδα δασκάλα υποψήφια για το Global Teacher Prize

Σήμερα αξίζει να δώσουμε χώρο σε μία άξια δασκάλα. Νηπιαγωγό για την ακρίβεια. Η είδηση στα ψιλά των εφημερίδων. Δεν αξιολογήθηκε ως σημαντική. Όμως θα μπορούσε να είναι πρωτοσέλιδο. Μία Ελληνίδα νηπιαγωγός από τη Θεσσαλονίκη βρίσκεται στο Παρίσι ως μία από τους 50 εκπαιδευτικούς που διεκδικεί το κορυφαίο βραβείο Global Teacher Prize (το Νόμπελ των εκπαιδευτικών, όπως λέγεται). Δεν συμβαίνει κάθε μέρα. Το αντίθετο. Όμως, τα πρωτοσέλιδα φιλοξενούν τα περιστατικά βίας μεταξύ ανηλίκων και όχι λίγες φορές το τελευταίο διάστημα. Τα περισσότερα σχολεία σήμερα, είτε δημόσια είτε ιδιωτικάσυγκεντρώνουν την απαξίωση καθώς αδυνατούν να εμπνεύσουν τα παιδιά, να φτιάξουν παρέες, να δώσουν κίνητρα μάθησης και όραμα. Η παιδική εγκληματικότητα σοκάρει. Γονείς συζητούν εναγωνίως για τα άγρια περιστατικά που συμβαίνουν στις γειτονιές τους και μετατρέπονται σε ντεντέκτιβ ακολουθώντας τα παιδιά τους στις βόλτες τους. Πολλοί παρακολουθούν τα προαύλια των σχολείων, για να δουν ποιοι συμμαθητές απειλούν τα παιδιά τους, είτε ασκώντας  μπούλιγκ, είτε απειλώντας τους να τους πάρουν το χαρτζιλίκι. Και αναλαμβάνουν οι ίδιοι να υπερασπιστούν τα παιδιά τους. Για τους περισσότερους, η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών είναι απόντες. Όπως ισχυρίζονται, είναι οι μόνοι που δεν βλέπουν το πρόβλημα. Που δεν προσπαθούν καν να μιλήσουν στα παιδιά. Να εμπνεύσουν, να αποτρέψουν. Πρόσφατα στο σχολείο του γιού μου παρακολούθησα εκδήλωση για το ζήτημα της βίας την οποία διοργάνωσε ο σύλλογος γονέων. Τίποτα καινούργιο. Αναπαράγουμε τις ίδιες διαπιστώσεις χωρίς καμία πρόταση σοβαρής αντιμετώπισης. Η αιτιολόγηση κοινότυπη. Η οικονομική κρίση, τα προσωπικά προβλήματα, το χάος της πόλης που με την ανωνυμία σκεπάζει τις ευθύνες…Από την πλευρά τώρα, των εκπαιδευτικών, τις περισσότερες ευθύνες τις ρίχνουν στις πλάτες των γονιών, με την πολυάσχολη καθημερινότητά τους. Το γνωστό πινγκ πονγκ. Γεγονός είναι, ότι οι εκπαιδευτικοί, έπαψαν να εμπνέουν τους μαθητές. Αυτή την παραδοχή πρέπει να την κάνουμε όλοι. Οι φωτεινές εξαιρέσεις, πιστοποιούν τον κανόνα.

Σήμερα όμως έχουμε μία εξαίρεση. Μία φωτεινή εξαίρεση. Η περίπτωση της νηπιαγωγού Μαρίνας Ζαχαρία που διδάσκει στο 1^ο Νηπιαγωγείο Λαγυνών, είναι μία ευχάριστη είδηση. Μαθαίνω, ότι η αποτυχία στις πανελλαδικές για την ιατρική, την οδήγησε στη σχολή νηπιαγωγών. Αν και αριστούχα, δεν δοκίμασε να ξαναδώσει, καθώς διαπίστωσε με την εγγραφή της στη σχολή, ότι της ταιριάζει να είναι νηπιαγωγός. Πήρε, όπως λέει, το πτυχίο της, διορίστηκε αμέσως, έκανε μεταπτυχιακές σπουδές. Δούλεψε για 12 χρόνια σε ένα μικρό χωριό την Όσσα, 40 χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη. Τώρα εργάζεται στο χωριό καταγωγής της τη Λάγυνα, όπου πέτυχε 4 διακρίσεις. Όπως λέει «πρέπει να ακούς τα παιδιά. Είναι πολύ σημαντικό, να βλέπουμε τις ανάγκες τους, τι θέλουν».

Φαίνεται πως το μεράκι της για το «λειτούργημα» δεν την περιόρισε στα στενά εκπαιδευτικά της καθήκοντα. Άνοιξε το σχολείο στην τοπική κοινωνία, έμαθε στα παιδιά από την μικρή τους ηλικία τη μαγεία της αναζήτησης,τη βιωματική γνώση  και την επιβράβευση της προσπάθειας. Τα παιδιά δεν στάθηκαν στις οθόνες. Χρησιμοποίησαν το διαδίκτυο για έρευνα και όχι μόνο για παιχνίδια. Τα τελευταία 12 χρόνια έχει αποσπάσει πολλά βραβεία για τη δράση της και σήμερα σε μία εορταστική εκδήλωση στην UNESCO θα μάθουμε τα τελικά αποτελέσματα για το κορυφαίο βραβείο Global Teacher Prize με έπαθλο 1 εκατομμύριο δολάρια. Της αξίζει. Αλλά και μόνο που έφτασε μέχρι εκεί, ως υποψήφια ανάμεσα σε 7.000 εκπαιδευτικούς από όλο τον κόσμο, είναι σαν να το έχει λάβει. Εμείς θα είμαστε εδώ να ακούσουμε την όμορφη είδηση.