Η Αιδηψός και η γύρω περιοχή σού προσφέρουν τα πάντα

Την Αιδηψό τη γνώρισα πριν 4 χρόνια για λόγους οικογενειακούς. Μέχρι τότε την είχα στο μυαλό μου εντελώς στερεοτυπικά ως το θέρετρο των παππούδων και των γιαγιάδων. Ανακαλύπτοντάς την, παρατηρούσα τα σημάδια του ένδοξου παρελθόντος της και άκουσα ιστορίες για το πώς ήταν τα πράγματα τις περασμένες δεκαετίες. Όμορφα και επιβλητικά ξενοδοχεία -κάποια από αυτά όχι πλέον σε λειτουργία-, τα οποία είχαν φιλοξενήσει από τον Τσάρλι Τσάπλιν και την Γκρέτα Γκάρμπο ως τον Τσώρτσιλ και την Κάλλας, ιστορίες για τα 5 θερινά σινεμά που γέμιζαν κάθε βράδυ, αλλά και την έντονη νυχτερινή ζωή της.

Σε κάθε μου επίσκεψη στο L.A. -όπως χαριτολογώντας αποκαλούν τα Λουτρά Αιδηψού οι ντόπιοι- βρίσκω και κάτι νέο, κάτι που θα γοήτευε οποιονδήποτε επισκέπτη. Η Αιδηψός και η γύρω περιοχή σού προσφέρουν τα πάντα. Παραλίες όπως η Χρυσή Ακτή, ο Άγιος Νικόλαος ή ο Μύλος για πιο «ανοργάνωτες» αποδράσεις, φαγητό στην πλατεία του Άγιου, στον Αγιόκαμπο ή στις ψαροταβέρνες της Αιδηψού και του Αγίου Νικολάου, προσεγμένα μπαρ στους Ωρεούς αλλά και στο παραλιακό μέτωπο εντός της πόλης. Και βέβαια οι θερμές πηγές μέσα στη θάλασσα στην άκρη της Αιδηψού.

Αυτό που βγάζει ο τόπος ως συναίσθημα είναι η οικειότητα της παιδικής μας ηλικίας. Μια βόλτα στην παραλία της βραδινής Αιδηψού, που κλείνει από μια ώρα και μετά για τα αυτοκίνητα, είναι πραγματικά μια βόλτα στην ανεμελιά. Συναντάς παιδιά να παίζουν, πιτσιρικάδες να φλερτάρουν, οικογένειες να κάνουν βόλτες πάνω κάτω, άλλους να κάθονται σε μπαρ, ταβέρνες ή ζαχαροπλαστεία. Και όλο αυτό αποπνέει μια χαλαρότητα και μια απλότητα μοναδική. Όπως πραγματικά δηλαδή θα έπρεπε να είναι οι καλοκαιρινές μας διακοπές.

Στα μάτια μου, αυτό που ξεχωρίζει βέβαια είναι κυρίως οι άνθρωποί της. Ανεπιτήδευτοι και ευγενικοί, ίσως γιατί έχουν κρατήσει κάτι από το παρελθόν της πόλης, χωρίς να έχουν αλλοτριωθεί από τον μαζικό τουρισμό «σούπερ μάρκετ» της εποχής μας. Σε αυτούς τους ανθρώπους τρέχει το μυαλό μου αυτές τις μέρες. Κάποιοι είδαν τα σπίτια τους ή τα σπίτια των φίλων τους να καίγονται, τις καλλιέργειες τους να καταστρέφονται, τον τόπο τους να αδειάζει από τουρίστες. Όλοι όμως βοήθησαν με τις όποιες δυνάμεις τους, τους συντοπίτες τους, έτρεξαν να βοηθήσουν στη φωτιά, φιλοξενούν «εσωτερικούς πρόσφυγες», προσφέρουν όπως μπορούν και αυτοί στο να επουλωθούν οι πληγές της μεγάλης καταστροφής.

Για αυτό, ένα από τα πράγματα που μπορούμε να κάνουμε, πέρα από την όποια βοήθεια έχει ήδη προσφέρει ο καθένας εθελοντικά, είναι να επισκεφτούμε στο άμεσο μέλλον την περιοχή. Να βοηθήσουμε με αυτό τον τρόπο τους ανθρώπους να σταθούν στα πόδια τους, αλλά και να περάσουμε λίγες μέρες πραγματικά χαλαρών διακοπών. To οφείλουμε στα παιδικά μας χρόνια και στις επόμενες όμορφες στιγμές μας.