Ο Όρμπαν ηττήθηκε. Ο ορμπανισμός όχι

Σχεδόν όλες οι πρώιμες αναλύσεις για την «ιστορική ήττα» του Βίκτορ Όρμπαν, συμπεριλαμβανομένης και αυτής εδώ, είναι πολύ πιθανό να γράφτηκαν υπό την επήρεια ενός εκ των βασικότερων χαρακτηριστικών του ίδιου του «ορμπανισμού». Εξηγούμαστε: Στην προσπάθειά μας να ερμηνεύσουμε και να προαναγγείλουμε γρήγορα το τι σημαίνει για την Ευρώπη και μοιραία για την Ελλάδα, η παταγώδης ήττα του Βίκτορ Όρμπαν, είναι πολύ πιθανό να κυριαρχήσει στις απόψεις, στα κείμενα και στα σχόλιά μας, η όποια πραγματικότητα έχουμε χτίσει στα κεφάλια μας εις βάρος της κανονικής, της …«πραγματικής» πραγματικότητας.

Αυτός ο κίνδυνος είναι πολύ πιθανόν να εξηγεί ότι η ελληνική και όχι μόνο σοσιαλμιντιακή σχολιοχώρα κατακλύστηκε από ερμηνείες της ήττας που με τον έναν ή άλλον τρόπο προσαρμόζονταν στις επιθυμίες του καθενός. Εξηγούνται, δηλαδή, και τα ακραία ξεφαντώματα τύπου «η Ευρώπη ξαναβρήκε τον φιλελεύθερο και δημοκρατικό της δρόμο», κάτι που δεν ισχύει γιατί παρά τις αναταράξεις των τελευταίων ετών, ουδέποτε τον είχε χάσει. Απλώς δεν έχει καταφέρει να κάνει τις ανάλογες προσαρμογές με την ταχύτητα που ορίζουν οι ανάγκες. Εξηγούνται, επίσης, και οι υποκριτικές φωνές που βλέπουν στην Ουγγαρία τη λάθος επιλογή να επανέλθει στον δρόμο του ευρωπαϊκού της μέλλοντος, κόντρα στους εξόφθαλμους σχεδιασμούς του Κρεμλίνου που είχε μετατρέψει την ουγγρική κυβέρνηση σε έμμισθο πράκτορα της KGB, με σκοπό να δολοφονήσει όσο πιο ύπουλα και όσο πιο γρήγορα μπορούσε την Ευρώπη.

Εξηγούνται και οι μεμψίμοιρες σχολιογραφικές καμπάνες που χτυπούν πένθιμα στην επικράτηση της λογικής της «τελειωμένης Ευρώπης με όχημα την τυφλωμένη ουγγρική κοινή γνώμη που δεν κατόρθωσε να δει ότι το μέλλον βρίσκεται στον πολυπολικό κόσμο, Ρωσία, Κίνα, Λατινική Αμερική κ.λπ. (σ.σ. έως πρότινος σε αυτόν τον κόσμο ανήκε και το Ιράν και η Βενεζουέλα – η δεύτερη κυρίως μετά τις λαμπρές της «πετρελαϊκές» συμφωνίες με την Κίνα).

Εξηγούνται, επίσης, και οι ευσεβείς πόθοι ώστε η μεγάλη ανατροπή που συνέβη στην Ουγγαρία να βρει την ελληνική της αντανάκλαση. Η τελευταία προσέγγιση συγκρίνει την κυβέρνηση Ορμπαν και το αντιευρωπαϊκό κρεσέντο τού επί 16 χρόνια επικεφαλής της, με τη σημερινή ελληνική κυβέρνηση. Παρά τα λάθη και τις αστοχίες της δεύτερης στο χειρισμό κρίσιμων θεμάτων της εσωτερικής πολιτικής, σε επίπεδο ευρωπαϊκής διπλωματίας ανέλαβε σημαντικές πρωτοβουλίες για την απομόνωση της Ουγγαρίας και τον περιορισμό της αντιευρωπαϊκής – φιλορωσικής της στάσης σε μείζονα θέματα, όπως αυτό του μπλοκαρίσματος του ευρωπαϊκού δανείου των 90 δισ. προς το Κίεβο.

Σε κάθε περίπτωση, η βαριά ήττα Βίκτορ Όρμπαν είναι διπλό και παράλληλο πλήγμα και προς τον Τραμπ και προς τον Πούτιν. Από τη μία ο σκληρός MAGA εθνικισμός που εντέλει εγκλωβίστηκε στις πολεμικές του επιλογές για την παντοκυριαρχία του «αμερικανικού μεγαλείου», με εκβιαστικές και αλλοπρόσαλλες μεθόδους να καλύπτουν την κυνική επιδίωξη των επιχειρηματικών ονείρων του Τραμπ και του στενού του κύκλου. Από την άλλη, η ρωσική βαρβαρότητα στην Ουκρανία που -και αυτή- πίσω από την απόπειρα αναβίωσης του αυτοκρατορικού μεγαλείου, κρύβει τεράστια οικονομικά συμφέροντα. Και οι δύο σύγχρονες αντιευρωπαϊκές συμπληγάδες έχουν τον ίδιο σκοπό, τη σύνθλιψη της Ευρώπης που -το ξαναλέμε- δεν κάνει όσα πρέπει για να τον αποφύγει και περιορίζεται να δίνει τη βιβλική εικόνα του χριστιανού που απλώς γυρίζει και το άλλο μάγουλο στις προσβολές που εκτοξεύει ο Τραμπ.

Η Ουγγαρία είναι μια μικρή χώρα με πληθυσμό γύρω στα 10 εκατομμύρια, όπως η Ελλάδα, με περιορισμένη δυναμική όσον αφορά τις δυνατότητες επηρεασμού της συνολικής πολιτικής της ΕΕ. Αν, όμως, η νέα της κυβέρνηση καταφέρει, π.χ. να ξεμπλοκάρει το ευρωπαϊκό δάνειο προς την Ουκρανία, αυτομάτως η ευρωπαϊκή ισχύς στη διεθνή σκακιέρα αποκτά άλλες διαστάσεις. Μόνο και μόνο ότι ξαναδίνει την αίσθηση ότι ένας από τους ισχυρότερους γεωστρατηγικούς πόλους του κόσμου είναι ακόμα ζωντανός και δυνατός, η τράπουλα ξαναμοιράζεται. Ακόμα και την ώρα που συνεχίζουν να πέφτουν πύραυλοι, είναι σημαντικό. Όμως, η ευρωπαϊκή σκέψη και κουλτούρα, επιβάλλουν ψυχραιμία, προσοχή και σοβαρότητα. Άλλωστε, μέχρι στιγμής μόνο από τον Όρμπαν γλίτωσε η Ευρώπη. Όχι και από τον ορμπανισμό…