H χαρά από την εξόντωση των μουλάδων μένει μισή

Η εξόντωση του ηγέτη ενός από τα πιο αδίστακτα δικτατορικά-θεοκρατικά καθεστώτα, το οποίο μόλις έναν μήνα πριν σκότωσε δεκάδες χιλιάδες αντιφρονούντες, προφανώς και με χαροποιεί. Πολύ περισσότερο όταν από αυτό το καθεστώς, εκτός από τους πολίτες του, κινδύνευε και ο υπόλοιπος πλανήτης. Πείτε με τρελό, αλλά με τρομάζει κάπως η ιδέα να αποκτήσει πυρηνικά όπλα ένα καθεστώς αδίστακτων θρησκόληπτων που εξάγει τρομοκρατία και έχει διακηρυγμένο σκοπό του την εξόντωση της Δύσης.

Συνεπώς αντιμετωπίζω την εξόντωση του Χαμενεΐ όπως θα αντιμετώπιζα και την εξόντωση του Χίτλερ αν ζούσα στη δεκαετία του ‘30 και αυτή είχε επιτευχθεί. Με χαμόγελο. Οι σκηνές με τσαντοφορεμένες Ιρανές που κάνουν την Ελένη Λουκά να μοιάζει εκπρόσωπος του διαφωτισμού να σπαράζουν για τον νεκρό αρχηγό τους, κάνουν το χαμόγελό μου ακόμα πιο πλατύ και το ίδιο συμβαίνει και με τις ανακοινώσεις των απανταχού εχθρών της δημοκρατίας που συμπαρίστανται στους μουλάδες. Με λίγα λόγια, οι μέρες αυτές θα μπορούσαν να με κάνουν πολύ αισιόδοξο για το μέλλον της ανθρωπότητας. Μόνο που το χαμόγελό μου δεν γίνεται όσο πλατύ θα μπορούσε να γίνει και η χαρά μου μένει μισή.

Βλέπετε, ο βασικός υπεύθυνος για την εξόντωση του επικίνδυνου δικτάτορα Χαμενεΐ είναι ένας επίσης επικίνδυνος τύπος ο οποίος, αν και δημοκρατικά εκλεγμένος, δεν φαίνεται να έχει σε μεγάλη εκτίμηση ούτε τη δημοκρατία ούτε τους θεσμούς της. Ένας νάρκισσος του οποίου την πνευματική τρικυμία ανταγωνίζεται μόνο η έφεσή του στην απάτη. Ένας πλανητάρχης που οι αποφάσεις του μοιάζουν να έχουν ως μοναδικό κίνητρο την ικανοποίηση του άρρωστου εγωισμού του και τον προσωπικό του πλουτισμό.

Για να μην παρεξηγηθώ, δεν εξισώνω τις Ηνωμένες Πολιτείες με το Ιράν κι ακόμα η σύγκριση του πορτοκαλί ημίτρελου με τους θεότρελους μουλάδες είναι σε βάρος των δεύτερων. Λέω όμως ότι η χαρμόσυνη είδηση από την εξόντωσή τους μετριάζεται από την αβεβαιότητα που προκαλεί η αλλοπρόσαλλη και συχνά εχθρική απέναντι στην Ευρώπη και τη λογική πολιτική του Τραμπ. Ναι, είναι ωραίο ένας μαθητής να βάζει στη θέση του έναν τραμπούκο του σχολείου, αρκεί οι ενέργειές του να κάνουν το σχολείο ασφαλέστερο.

Αλλά ίσως αυτά να είναι ανησυχίες για το μέλλον και προς το παρόν να πρέπει να μείνω στο ότι ένα από τα κεφάλια του ιρανικού τέρατος κόπηκε. Εφόσον το μέλλον είναι έτσι κι αλλιώς αβέβαιο, ας απολαύσουμε τη χαρά του παρόντος. Και μπράβο μας.