Ιράν: Ο πλανήτης βυθίζεται στο σκοτάδι του πιο ακραίου παραλογισμού

Τα κακά μαντάτα που έστειλαν οι κάλπες εκείνο το βράδυ του Νοεμβρίου του ‘24 αποδείχτηκαν πολύ χειρότερα απ’ όσο τα περίμεναν ακόμα και οι πιο απαισιόδοξοι αναλυτές. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ για μια δεύτερη θητεία στον Λευκό Οίκο κατέρριψε μια σειρά από μύθους που καθησύχαζαν μέχρι τότε την ανθρωπότητα και κυρίως τον Δυτικό κόσμο. Ότι δηλαδή οι δημοκρατικοί θεσμοί και τα εκλεγμένα σώματα της Γερουσίας και του Κογκρέσου αποτελούν αντίβαρα στην προεδρική εξουσία και ότι υπάρχει στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα «βαθύ κράτος» που λειτουργεί ως ασφαλιστική δικλείδα έτοιμη να βάλει φρένο στις περιπτώσεις που τίθενται ζητήματα εθνικής ασφάλειας και κίνδυνοι εμπλοκής της χώρας σε απρόβλεπτες περιπέτειες.

Ο πρώτος χρόνος της διοίκησης Τραμπ ήταν αρκετός για να διαπιστώσει η ανθρωπότητα, με τον πιο επώδυνο τρόπο, ότι τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει τον Αμερικανό Πρόεδρο να υλοποιήσει τα πιο παράλογα σχέδιά του, αυτά που νομίζαμε ότι είχαμε αποφύγει μετά την ήττα του από τον Τζο Μπάιντεν το 2020. Το πουλόβερ της δυτικής συμμαχίας ξηλώνεται καθημερινά καθώς η Ευρώπη παρακολουθεί αμήχανη, και κυρίως ανέτοιμη, τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις του Αμερικανού Προέδρου. Στο εσωτερικό της χώρας οι πολίτες αντιμετωπίζουν τη χειρότερη ρατσιστική βία και την καταπάτηση στοιχειωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τους πράκτορες του ICE και τους πολιτοφύλακες του τραμπικού MAGA.

Η επίθεση που εξαπέλυσαν Τραμπ και Νετανιάχου στο Ιράν ήταν το φυσικό -και προαναγγελθέν- επακόλουθο της «λογικής» που θέλει να θυσιάζει κάθε πτυχή του Διεθνούς Δικαίου στο βωμό της υστεροφημίας τους και της αντιμετώπισης των εσωτερικών τους προβλημάτων. Η ανατροπή του απάνθρωπου θεοκρατικού καθεστώτος, την οποία άλλωστε ο Αμερικανός Πρόεδρος ανέθεσε ήδη στους πολίτες του Ιράν, δεν απασχολεί ουσιαστικά τον Τραμπ ούτε και αποτελεί ρεαλιστικό στόχο σε μια χώρα που ο θρησκευτικός φανατισμός έχει δημιουργήσει μια ανεξάντλητη στρατιά προθύμων «μαρτύρων». Να σημειωθεί επίσης ότι είναι η πρώτη φορά που το θέμα του ελέγχου του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος δεν επιλύεται με διαπραγματεύσεις, γελοιοποιώντας τις ειρηνικές νομπελικές φιλοδοξίες του Τραμπ.

Οι φιλοδοξίες αυτές σκόνταψαν ήδη στην παταγώδη αποτυχία του τερματισμού του πολέμου της Ουκρανίας και τον συνεχιζόμενο εμπαιγμό του Τραμπ από τον Πούτιν ο οποίος αγνοεί επιδεικτικά τα τελεσίγραφα του Λευκού Οίκου εξαπολύοντας ολοένα και σφοδρότερες επιθέσεις στις ουκρανικές πόλεις. Ωστόσο, είναι η πρώτη φορά που η Μόσχα βάλει απευθείας κατά του Αμερικανού Προέδρου λέγοντας ότι «ο Τραμπ έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο», ενώ ο Πούτιν αποκάλεσε «κυνική δολοφονία» την εξόντωση του Αλί Χαμενεΐ. Την επίθεση κατήγγειλε και η Κίνα ζητώντας την άμεση κατάπαυση του πυρός, επιβεβαιώνοντας με τη σειρά της το αρραγές μέτωπο της Σαγκάης που σπεύδει να δηλώσει, έστω και συμβολικά, την παρουσία του.

Το πρόβλημα που αναδεικνύεται και σε αυτή την περίπτωση είναι η απόλυτη αδυναμία του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ να ανταποκριθεί έστω και στοιχειωδώς στα καθήκοντά του ως ο παγκόσμιος οργανισμός διαβούλευσης των εθνών για την ειρηνική επίλυση των μεταξύ τους διαφορών. Η αδυναμία αυτή ενισχύει τα σχέδια του Τραμπ για τη δημιουργία παράλληλων σχημάτων, π.χ. επιτροπή για την ανοικοδόμηση της Γάζας, που μπορεί να αναλάβουν και γενικότερο ρόλο. Ογδόντα και πλέον χρόνια από τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου η ανθρωπότητα δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένη σε ξεπερασμένα σχήματα και εποχές, αφήνοντας το πεδίο δράσης ελεύθερο στις δυνάμεις του παγκόσμιου αυταρχισμού.

Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος του κόστους της επίθεσης στη χώρα τους θα κληθούν να πληρώσουν και πάλι οι Ιρανοί πολίτες που υποφέρουν επί πέντε σχεδόν δεκαετίες από την καταπίεση του σκοταδιστικού καθεστώτος των Χομεϊνί και που δεν σταμάτησαν ποτέ να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Οι πρόσφατες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις κόστισαν εκτελέσεις συλλήψεις και καταδίκες σε θάνατο. Η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση έχει δημιουργήσει νέα δεδομένα με ορατό τον κίνδυνο να οδηγηθεί η χώρα σε έναν επώδυνο εμφύλιο πόλεμο με αβέβαια κατάληξη. Δυστυχώς, σε μια κρίσιμη παγκόσμια συγκυρία ο πλανήτης βυθίζεται συνεχώς στο σκοτάδι του πιο ακραίου παραλογισμού.