Μπριζίτ Μπαρντό: Η σχέση με τον γιο της - Απόρριψη, ενοχή και μια ατελής συμφιλίωση

Η ιστορία της Μπριζίτ Μπαρντό και του μοναχογιού της, Νικολά-Ζακ Σαριέ, είναι από τις πιο σκοτεινές πτυχές της ζωής μιας γυναίκας που, ενώ υπήρξε παγκόσμιο σύμβολο ελευθερίας και σεξουαλικής απελευθέρωσης, δεν μπόρεσε ποτέ να αποδεχθεί τον ρόλο της μητέρας. Τα δημοσιεύματα μετά τον θάνατό της, σε συνδυασμό με όσα η ίδια έγραψε στα απομνημονεύματά της, φωτίζουν ένα μείγμα προσωπικής δυσφορίας απέναντι στη μητρότητα, ψυχικής πίεσης και σύγκρουσης ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και την ιδιωτική ζωή της.

Μπορεί να πει κανείς ότι η Μπαρντό σε μια εποχή που η γυναικεία χειραφέτηση ήταν ακόμα αγκάθι, εκείνη δεν δίστασε να αποκηρύξει δημοσίως τον ρόλο της μητέρας και να απαρνηθεί χωρίς δεύτερη σκέψη το πλάσμα που έφερε στον κόσμο, με την ίδια να εξηγεί ψυχρά και αφοπλιστικά τους λόγους αυτής της κατηγορηματικής άρνησης.

Τα λόγια της Μπαρντό για τη μητρότητα: «Δεν είμαι φτιαγμένη για να είμαι μητέρα»

Η ίδια η Μπαρντό υπήρξε ανατριχιαστικά ειλικρινής απέναντι στην ιδιότητα που οικουμενικά αντιμετωπίζεται με σεβασμό: όπως υπενθυμίζουν πρόσφατα δημοσιεύματα, στα απομνημονεύματά της και σε συνεντεύξεις είχε δηλώσει ότι «δεν ήταν φτιαγμένη για να είναι μητέρα».

Η μητρότητα για εκείνη δεν ήταν επιθυμία, αλλά κάτι που ένιωθε να της επιβάλλεται πάνω στην κορύφωση της καριέρας της. Όταν γέννησε τον Νικολά το 1960, ήταν ήδη από τις πιο φωτογραφημένες και επιθυμητές γυναίκες στον κόσμο, μέσα σε ένα επαγγελματικό και κοινωνικό περιβάλλον όπου η προσωπική της ελευθερία είχε σχεδόν μυθική αξία.

Αυτή η βαθιά εσωτερική απόσταση από τον ρόλο της μητέρας αποτέλεσε τον βασικό λόγο για τον οποίο δεν ανέπτυξε ποτέ μια ζεστή, τρυφερή σχέση με τον γιο της. Ο Νικολά δεν ήρθε ως «επιθυμητό παιδί», αλλά ως γεγονός που βίωσε ως απειλή για την ανεξαρτησία της και την καριέρα της.

Η εγκυμοσύνη ως τραύμα και όχι ως χαρά

Σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα που συνοψίζουν όσα η ίδια έχει αφηγηθεί, η εγκυμοσύνη της δεν βιώθηκε ως ευλογία, αλλά ως δοκιμασία, συνοδευόμενη από συναισθήματα απόγνωσης και τάσεων φυγής. Η Μπαρντό είχε ήδη ένα παρελθόν αμφιθυμίας απέναντι στη μητρότητα και είχε μιλήσει για φόβο δέσμευσης και αίσθηση ασφυξίας μέσα σε παραδοσιακούς οικογενειακούς ρόλους.

Το παιδί της γεννήθηκε σε ένα περιβάλλον όπου η μητέρα του ήταν ψυχικά και υπαρξιακά αλλού: στη σκηνή, στα γυρίσματα, στην εικόνα της ως σύμβολο. Ο ίδιος ο Νικολά, όπως καταγράφεται σε δημοσιεύματα μετά τον θάνατό της, επέλεξε αργότερα να ζήσει μακριά από τη δημοσιότητα, σχεδόν ως αντίδραση σ’ αυτό το κλίμα έκθεσης και συναισθηματικής απόστασης.

Η σκληρή δήλωση: «Θα προτιμούσα να είχα γεννήσει έναν σκύλο»

Ένα από τα πιο διάσημα και σκληρά αποσπάσματα που σημάδεψαν τη σχέση τους είναι η δήλωση της Μπαρντό ότι θα προτιμούσε να είχε γεννήσει «έναν μικρό σκύλο» αντί για το παιδί της. Αυτή η φράση, που επανέρχεται συνεχώς στον διεθνή Τύπο, δεν ήταν απλώς ένας κακόγουστος υπερβολικός λόγος, αλλά η συμπύκνωση της αποξένωσής της από τη μητρότητα.

Για έναν γιο που μεγαλώνει γνωρίζοντας ότι η μητέρα του έχει εκφραστεί δημόσια έτσι, η σχέση σχεδόν προδιαγράφεται ως τραυματική. Δεν πρόκειται μόνο για έλλειψη τρυφερότητας• πρόκειται για δημόσια απόρριψη, που τον μετέτρεψε δια βίου σε μια άβολη υπενθύμιση ενός ρόλου που εκείνη δεν ήθελε ποτέ να αναλάβει.

Προτεραιότητα τα ζώα, όχι η οικογένεια

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η Μπαρντό απομακρυνόταν ολοένα και περισσότερο από την ιδέα της «παραδοσιακής» οικογένειας και επένδυσε συναισθηματικά στον ακτιβισμό για τα ζώα. Μετά την αποχώρησή της από τον κινηματογράφο, αφιέρωσε τη ζωή, τα χρήματα και την ενέργειά της στην προστασία των ζώων, συχνά δηλώνοντας ότι ένιωθε μεγαλύτερη συγγένεια και τρυφερότητα γι’ αυτά παρά για τους ανθρώπους.

Σύμφωνα με νεότερα ρεπορτάζ, ακόμα και σε θέματα διαθήκης και περιουσίας, προτεραιότητά της ήταν τα ζώα και το ίδρυμά της, γεγονός που ενίσχυσε την εικόνα ότι ο γιος της δεν υπήρξε ποτέ στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός της ως μητέρα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε καθόλου επαφή, αλλά ότι, σε συμβολικό επίπεδο, εκείνη επέλεξε συνειδητά έναν άλλον τύπο «οικογένειας».

Η απόσταση, η οργή και η ανάγκη του γιου της Μπαρντό να αποστασιοποιηθεί

Τα δημοσιεύματα αναφέρουν ότι ο Νικολά κράτησε για δεκαετίες αποστάσεις από τη μητέρα του και από την εικόνα της, ζώντας μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και επιλέγοντας μια πολύ πιο ιδιωτική ζωή. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί: μεγάλωσε ως παιδί μιας γυναίκας που ανήκε περισσότερο στον κόσμο παρά στον ίδιο, και που είχε δηλώσει ανοιχτά ότι δεν ήθελε τον ρόλο της μητέρας.

Η σχέση αυτή χαρακτηρίστηκε από ρήξεις, από μακρές περιόδους σιωπής και από μια αίσθηση ότι ο γιος της έπρεπε να προστατεύσει τον εαυτό του από την τοξικότητα της δημόσιας εικόνας και των όσων εκείνη έλεγε δημοσίως, χωρίς να πολυσκέφτεται την επίδραση που είχαν τα λόγια της στον ψυχισμό ενός ανθρώπου που τύγχανε να είναι παιδί της. Οι γαλλικές και διεθνείς αναλύσεις μιλούν συχνά για τον Νικολά ως «απόλυτα ξένο σώμα» μέσα στο σύμπαν της Μπαρντό, ένα πρόσωπο μάλλον περιθωριακό στην προσωπική της μυθολογία.

Μια ατελής συμφιλίωση προς το τέλος

Μετά τον θάνατό της, άρθρα όπως εκείνο της Independent και άλλων μέσων επανέφεραν στην επιφάνεια μια πλευρά πιο ήπια: ότι τα τελευταία χρόνια, η Μπαρντό φέρεται να επιδίωξε πιο ήρεμο τόνο όταν μιλούσε για τον γιο της και προσπάθησε να μαλακώσει λίγο τη δημόσια εικόνα της σύγκρουσης. Παρότι δεν υπάρχει ένδειξη μιας βαθιάς, ολοκληρωμένης επανένωσης, φαίνεται πως υπήρξαν κάποιες γέφυρες επικοινωνίας, περισσότερο ως προσπάθεια να κλείσουν εκκρεμότητες παρά να ξαναγραφτεί η ιστορία από την αρχή.

Τελικά, ο λόγος που η Μπριζίτ Μπαρντό δεν είχε καλές σχέσεις με τον γιο της και συχνά έδινε την εντύπωση ότι «δεν τον ήθελε» βρίσκεται σε ένα μείγμα προσωπικής δομής, εποχής και επιλογών: δεν επιθύμησε ποτέ τη μητρότητα, έζησε την εγκυμοσύνη ως απειλή, μίλησε σκληρά και δημόσια γι’ αυτόν, και αφιέρωσε την αγάπη και την ενέργειά της αλλού. Ο Νικολά, από την πλευρά του, πλήρωσε το τίμημα της γέννησής του μέσα σε έναν μύθο όπου δεν υπήρχε χώρος για «κανονική» οικογένεια.

ΠΗΓΕΣ: The Independent, enstarz.com, parade.com., Us Weekly, People