Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο: Καταλαβαίνουμε τι συμβαίνει στην Ευρώπη;

Κάποιος καλοπροαίρετος θα μπορούσε να πει: «Δεν καταλαβαίνω γιατί δεν το βλέπουν όλοι». Δεν είναι μόνο η κόπωση της συμπόνιας μετά από τριάμισι χρόνια πολέμου· από την αρχή κάτι δεν πήγαινε καλά. Γιατί δεν μας τρόμαξε όλους το γεγονός ότι μετά από 76 χρόνια ειρήνης, μια ευρωπαϊκή χώρα, η Ουκρανία με επικεφαλής τον Πρόεδρο Ζελένσκι, δέχθηκε την πιο βάρβαρη μεταπολεμική εισβολή;

Μια εισβολή σε κυρίαρχο ευρωπαϊκό κράτος. Και μόνο αυτή η φράση θα έπρεπε να μας ανατριχιάζει. Ένας λαός μάχεται ηρωικά, στρατιώτες πεθαίνουν στα χαρακώματα, άμαχοι σκοτώνονται καθημερινά από πυραύλους και drones. Παιδιά που έχουν απαχθεί και μεταφερθεί στη ρωσική ενδοχώρα, όπως κατήγγειλε και η Μελάνια στην επιστολή της προς τον Πούτιν. Δολοφονίες, βασανιστήρια, καταστροφή κάθε ίχνους ζωής – η Μπούτσα, η Μαριούπολη, η μαυρίλα των ισοπεδωμένων πόλεων αποτελούν μόνο ενδείξεις της φρίκης. Δείτε το βίντεο «5 λεπτά στη Μαριούπολη»: μια γυναίκα ψάχνει το σπίτι της μέσα στα χαλάσματα και σπαράζει· αντέχετε να το παρακολουθήσετε; Και σκεφτείτε: Όλα αυτά δεν είναι μακρινά. Είναι Ευρώπη. Είναι δίπλα μας.

Κι όμως, την ώρα που η Ρωσία διαπράττει εγκλήματα πολέμου στη γειτονιά μας, ο Πούτιν εμφανίζεται θριαμβευτής στην Αλάσκα και ο Τραμπ τον χειροκροτεί. Και εμείς παρακολουθούμε αποσβολωμένοι ένα θέατρο του παραλόγου: ο ένας δικτάτορας με ιμπεριαλιστικά οράματα που απειλούν ολόκληρη την ήπειρο, κι ο άλλος παράφρων νάρκισσος που κρατά στα χέρια του τη μοίρα της υπερδύναμης και τις τύχες του κόσμου μας. Κι όμως, στην Ελλάδα κάποιοι συνεχίζουν να κλείνουν το μάτι σε αυτούς τους δύο, διακινώντας αφηγήματα που δηλητηριάζουν τη δημόσια σφαίρα.

Η πιο διαδεδομένη προπαγάνδα λέει ότι «η Ουκρανία προκάλεσε αυτό τον πόλεμο γιατί ήθελε να μπει στο ΝΑΤΟ», σαν να μην έχει δικαίωμα ένα κυρίαρχο κράτος να αποφασίζει για τη μοίρα του. Σαν να είναι προκλητικό να επιλέγεις την ελευθερία απέναντι στη ρωσική επιθετικότητα. Παράλληλα, κυκλοφορεί το ψέμα ότι «οι Ουκρανοί είναι ναζί» – ένα αφήγημα που αναπαράγεται ασταμάτητα από αριστερά και δεξιά, στα social media και στον Τύπο, και που επέτρεψε σε πολλούς να γυρίσουν το κεφάλι μακριά από έναν λαό που μάχεται για την ίδια του την ύπαρξη.

Σε αυτό το τοπίο, η δημόσια συζήτηση στη χώρα μας, στα σοσιαλ μίντια, στις εφημερίδες και την τηλεόραση, χειραγωγείται. Από τη μια πλευρά, ακροδεξιοί κύκλοι υιοθετούν αβασάνιστα κατασκευασμένες εικόνες από AI και αφηγήματα της ρωσικής προπαγάνδας (όπως η εικόνα με τους Ευρωπαίους ηγέτες να κάθονται ηττημένοι στον διάδρομο με σκυμμένο το κεφάλι, περιμένοντας να συναντηθούν με τον Τραμπ, όπου ο πρόεδρος Μακρόν έχει τέσσερα πόδια). Κι από την άλλη, διανοούμενοι και εφημερίδες της αριστεράς, επικαλούμενοι έναν δήθεν «ρεαλισμό», παρουσιάζονται περίπου ικανοποιημένοι που η Ουκρανία «τιμωρείται» για την επιλογή της να στραφεί προς τη Δύση. Ανάμεσα σε αυτούς, οι αυτοαποκαλούμενοι «γεωπολιτικοί αναλυτές» στα τηλεοπτικά παράθυρα, καθηγητές χωρίς πραγματικό κύρος και κάθε λογής σχολιαστές, που επιχειρούν να δώσουν επιστημονικό μανδύα σε θέσεις οι οποίες στην ουσία αναπαράγουν το ίδιο μοτίβο: κατανόηση για τον Πούτιν, καχυποψία προς την Ουκρανία, αμφισβήτηση της Ευρώπης. Αισθάνεσαι ντροπή, με όλα αυτά, αλλά θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει και σαν εικόνες παρακμής μιας Δύσης που σταθερά, εδώ και χρόνια, υπονομεύει τον εαυτό της.

Σήμερα οι ηγέτες της Ευρώπης μιλούν για το «άρθρο 5» της ιδρυτικής συνθήκης της ευρωατλαντικής συμμαχίας, που προβλέπει συλλογική άμυνα: αν δεχθεί επίθεση ένα μέλος του ΝΑΤΟ, όλες οι χώρες απαντούν. Αυτό ζητούν ως εγγύηση ασφάλειας για την Ουκρανία, ώστε να μη ξαναγίνει νέα εισβολή. Και είναι απορίας άξιο πώς κάποιοι αμφισβητούν την ανάγκη αυτής της προστασίας, και χαρακτηρίζουν περίπου ντεμοντέ και παράλογο το να θέλει μια χώρα να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, τη στιγμή μάλιστα που η Ελλάδα έχει απέναντί της έναν αναθεωρητικό γείτονα, έτοιμο να εκμεταλλευτεί οποιαδήποτε ρωσική επιτυχία.

Σχετικό Άρθρο

Κοσμος Ευσεβείς πόθοι μετά τις συναντήσεις σε Αλάσκα και Ουάσιγκτον

Γιάννης Στεφανίδης 19.08.2025, 19:47

Είναι κρίμα να μην αισθανόμαστε αυτές τις μέρες περήφανοι Ευρωπαίοι και μια ανάσα αισιοδοξίας, βλέποντάς τους να περιστοιχίζουν τον πρόεδρο Ζελένσκι στον Λευκό Οίκο. Και είναι ανησυχητικό το να μην καταλαβαίνουμε ότι η Ουκρανία δεν πολεμά μόνο για τα δικά της σύνορα, αλλά για την ίδια την υπόσταση της Ευρώπης όπως τη γνωρίσαμε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο: μια ήπειρο όπου τα εθνικά σύνορα είναι απαραβίαστα. Και όποιος στην Ελλάδα αρνείται να το δει, δεν είναι απλώς ανάλγητος απέναντι σε έναν λαό που ματώνει· είναι τυφλός και απέναντι στο δικό μας μέλλον.