Ημέρες κορωνοϊού στον κόσμο: Τίποτα δεν σταματά το bullying

Όλα τελικά πρέπει να έχουν μια καταγωγή. Γιατί οι ιοί να αποτελούν την εξαίρεση; Η νόσος του Έμπολα ή αιμορραγικός πυρετός (EHF) εμφανίστηκε σε περιοχές της υποσαχάριας Αφρικής και άρα στο μυαλό μας ένας ιός με αφρικανική καταγωγή. Ο ιός Ζίκα που μεταδίδεται από τα ημερόβια κουνούπια μπορεί να ανακαλύφθηκε στην Αφρική, αλλά θεωρείται πια ένας ιός της Λατινικής Αμερικής εξαιτίας της πρόσφατης έξαρσής του το 2016 σε χώρες όπως η Βραζιλία. Ο ιός για τον οποίο όλοι μιλάμε και διαβάζουμε αυτές τις ημέρες είναι ο Covid-19 ή όπως απροκάλυπτα αποκάλεσε στο διάγγελμά του ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών «ένας ξένος ιός». Και φυσικά ο Ντόναλντ Τραμπ αναφερόταν στην «εχθρική» του Κίνα, γιατί εκεί έκανε την εμφάνισή του ο νέος κορωνοϊός.

Γιατί λοιπόν να αποτελεί έκπληξη ότι ένα αμερικανάκι, ασιατικής όμως καταγωγής, γυρίζει κλαίγοντας στο σπίτι του από το σχολείο επειδή κάποιοι συμμαθητές του τον θεωρούν τον «ξενιστή» του κορωνοϊού; Γιατί να θεωρείται έκπληξη ότι το bullying συμβαδίζει με την επικαιρότητα; Δυστυχώς δεν είναι έκπληξη, είναι πλέον σχεδόν το αναμενόμενο. Και γι’ αυτό όταν διάβασα στο Slate το βίωμα αυτής της μητέρας ένιωσα οργή με το αυτονόητο. Το bullying στο σχολείο ή το bullying στην καθημερινότητα έχει σχεδόν χάσει το νόημά του.

Χρησιμοποιείται και καταγγέλλεται κατά κόρον σα να μη συμβαίνει σε μας και άρα ξεχνιέται. Νομίζω ότι η μαμά αυτή που μίλησε στο Slate στο πλαίσιο μιας σειράς ρεπορτάζ που λέγονται «Ημερολόγια Κορωνοϊού» πρέπει να ακουστεί, να διαβαστεί. Η μαμά που έφερε στον κόσμο ένα βιετναμεζάκι αμερικανικής καταγωγής στη Νότια Καρολίνα των ΗΠΑ είπε αυτά: «Ήταν Παρασκευή μετά το σχολείο. Γύρισα σπίτι κάπως αργά. Ο οκτάχρονος γιος μου συμπεριφερόταν κάπως περίεργα. Τον ρώτησα: ‘Τι τρέχει; Έχεις κάτι; Συνέβη κάτι στο σχολείο;’ Μου απάντησε: ‘Ένα παιδί στο σχολείο μού είπε ότι κανείς δεν θέλει να κάνει παρέα μαζί μου γιατί μπορεί να είμαι φορέας του κορωνοϊού’. Και έβαλε τα κλάματα.

Πιστεύω ότι πριν από μια – δυο μέρες μιλούσαν για τον κορωνοϊό στο σχολείο. Ο γιος μου άρχισε να ψάχνει για βιντεάκια με τον κορωνοϊό στο YouTube. Έπεσε πάνω σε ένα βίντεο – λίγο κυνικό, λίγο αστείο – που έδειχνε ένα παιδί από πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών να πηγαίνει στην Ουχάν της Κίνας, να δίνει το φιλί της ζωής σε ένα φίδι και σταδιακά να πεθαίνει από τον κορωνοϊό. Ο γιος μου άρχισε να κλαίει βλέποντας αυτό το βίντεο, το οποίο ήταν σε κινούμενα σχέδια. Εγώ καθόμουν δίπλα του και γελούσα γιατί πίστευα ότι θα καταλάβαινε ότι αυτό δεν ήταν κάτι αληθινό.  

Αυτό έγινε Τετάρτη και την Παρασκευή γύρισε από το σχολείο και με ρώτησε: ‘Μαμά, θα πεθάνω από τον κορωνοϊό;’ Εξοργίστηκα. Για ποιόν λόγο ο γιος να πιστεύει ότι έχει τον κορωνοϊό και ότι θα πεθάνει από αυτόν; Δεν είναι κάτι που θες να ακούς το παιδί σου να λέει. Αντέδρασα αμέσως λέγοντας: ‘Ποιος είπε κάτι τέτοιο; Ποιο παιδί;’ Μου απάντησε ότι ήταν κάποιο παιδί με το οποίο ούτε καν κάνουν παρέα. Τον ρώτησα: ‘Γιατί είπε κάτι τέτοιο;’ Και ο μικρός απάντησε: ‘Δεν ξέρω’.

Σε αυτό το σημείο είπα: ‘ Κοίτα δεν έχεις τον κορωνοϊό. Δεν έχουμε ταξιδέψει πουθενά. Πλένεις τα χέρια σου συνέχεια, δεν βήχεις και δεν μοιράζεσαι το κολατσιό σου με άλλους. Δεν έχεις συμπτώματα. Μια χαρά θα μπορούσες να δώσεις το φιλί της ζωής σε αυτό το φίδι από το βίντεο’.

Όταν ο μικρός ηρέμησε του είπα ότι θα μιλήσω με τον διευθυντή του σχολείου. Αντέδρασε αμέσως, όπως θα αντιδρούσε κάθε παιδί. Προσπάθησε να υποβαθμίσει το συμβάν. Εγώ πάλι μίλησα στον διευθυντή και με διαβεβαίωσε ότι θα επιληφθεί του θέματος. Προσπάθησε να με καθησυχάσει λέγοντας ότι όλοι οι γονείς ενημερώνονται για τον κορωνοϊό και δεν υπάρχει περίπτωση να πρόκειται για φυλετικά υποκινούμενο πρόβλημα. Από την άλλη ο γιος μου είναι το μόνο παιδί που κατηγορείται για τον κορωνοϊό και είναι το μόνο παιδί ασιατικής καταγωγής στην τάξη του. Μεγάλωσα βιώνοντας σίγουρα περισσότερο ρατσισμό από τον γιο μου, αλλά με πληγώνει ότι ζει το ίδιο με μένα μετά από τόσα χρόνια εξαιτίας ενός ιού, όπως ο νέος κορωνοϊός».