Αντώνης Καρπετόπουλος: «Το πήραν οι Νικς, το πήρε ο Μπαρτζώκας, να μην το πάρει κι η Αγγλία;»

Ήταν για πολύ κόσμο το πρώτο Μουντιάλ που παρακολούθησε, ενώ αντίστοιχα ήταν και η τελευταία μεγάλη διοργάνωση πριν από το έπος της Εθνικής Ελλάδος στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002 φιλοξενήθηκε από κοινού από Ιαπωνία και Νότια Κορέα και χαρακτηρίστηκε μεταξύ άλλων για τις πρωινές και μεσημεριανές μεταδόσεις της ΕΡΤ, με τους Έλληνες φιλάθλους να παρακολουθούν τα παιχνίδια σε πρωτόγνωρες για αυτούς ώρες. Ο πρωινός καφές για το παιχνίδι Αγγλίας-Βραζιλίας, ο τελικός της Σελεσάο με τους Γερμανούς κατά την ώρα του μεσημεριανού φαγητού, στοιχεία που εκτός των σπουδαίων παικτών που αγωνίστηκαν, έδωσαν ένα ιδιαίτερο χρώμα στη διοργάνωση εκείνης της χρονιάς. Όπως αντίστοιχο χρώμα έδωσε κι η εκπομπή των Αντώνη Πανούτσου και Αντώνη Καρπετόπουλου στην κρατική τηλεόραση, μέσα από την οποία είδαμε την μεγαλύτερη ποδοσφαιρική διοργάνωση με ένα διαφορετικό μάτι και σε σαφή σύνδεση με την κουλτούρα των χωρών που συμμετείχαν.

Συναντήσαμε τον Αντώνη Καρπετόπουλο στην Πλατεία της Νέας Σμύρνης, έχοντας στο νου έναν πλούτο αναμνήσεων από το Μουντιάλ του 2002. Ένας ποδοσφαιρικός χάρτης που άλλαζε, μια Βραζιλία στο τέλος μιας σπουδαίας εποχής, κάποιες σπουδαίες φουρνιές για Άγγλους, Γερμανούς και Ιταλούς. Μαζί και η εκπομπή «Tora Tora Tora» για το Παγκόσμιο Κύπελλο, με τον ευφάνταστο τίτλο και την ακόμα πιο ευφάνταστη ροή. Ο Αντώνης Καρπετόπουλος ξετύλιξε το κουβάρι των αναμνήσεων σε μια άκρως ποδοσφαιρική κουβέντα που έκανε πολλάκις τη διαδρομή από την Ευρώπη στην Ανατολή και από εκεί σε Βόρεια και Νότια Αμερική. Θυμηθήκαμε τον πλούτο μιας σπουδαίας ποδοσφαιρικής εποχής, αναρωτώμενοι ευλόγως τι επιφυλάσσει το μέλλον για κάποιες παραδοσιακές ποδοσφαιρικές δυνάμεις, όσο και για το λαοφιλέστερο άθλημα γενικότερα.

«Το «Tora! Tora! Tora!» ήταν ο τίτλος μιας ταινίας του 1970 και ήταν πρόταση του τότε προέδρου της ΕΡΤ, του Άγγελου Στάγκου. Με τον Αντώνη Πανούτσο συνεργαζόμασταν ήδη στο ράδιο, ενώ πήγαινα καλεσμένος δυο φορές την εβδομάδα στην εκπομπή του στη Nova, όπου μιλούσαμε για το ελληνικό πρωτάθλημα κλπ. Επειδή λοιπόν ήμασταν μαζί στο Βήμα, μας πρότεινε ο κ. Στάγκ. να κάνουμε την εκπομπή. Αφενός διότι η ΕΡΤ είχε στείλει μια πολύ μεγάλη αποστολή στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, οπότε ουσιαστικά δεν υπήρχε κόσμος πίσω. Οι εμπλεκόμενοι με το ποδόσφαιρο είχαν πάει εκεί, μεταξύ άλλων και για τις ραδιοφωνικές μεταδόσεις. Το δεύτερο είναι ότι αυτή την εκπομπή δεν ήθελε να την κάνει κανείς. Τα παιχνίδια τότε μεταδίδονταν στην Ελλάδα το πρωί και το μεσημέρι και μετά η ΕΡΤ τα έπαιζε επανάληψη. Ουσιαστικά λοιπόν έδειχνε όλη μέρα μπάλα. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά ο κ. Στάγκος: «Κάντε ό,τι θέλετε, δεν θα σας δει ούτε η μάνα σας». Βλέποντας δύο φορές τα παιχνίδια, τι να δει κάποιος ουσιαστικά σε μια εκπομπή για αυτά τα παιχνίδια; Αλλά σε κάθε περίπτωση, η ΕΡΤ είχε την υποχρέωση να κάνει μια εκπομπή. Ήμασταν με τον Αντώνη μόνοι μας. Την εκπομπή την κάναμε με παιδιά που είχαν συμβάσεις εκείνη την εποχή, παιδιά που τώρα έχουν κάνει καριέρες. Για να καταλάβεις λοιπόν, ανοίξαμε την εκπομπή φορώντας κιμονό! Ούτε στην Ιαπωνία δεν πιστεύω πως έγινε αυτό».

***

«Αν θυμάμαι καλά ο Αντώνης με πείραζε γιατί στην τελευταία εκπομπή του έλεγα πως στον τελικό οι Γερμανοί είχαν παίξει λίγο καλύτερα. Είχαν μεγαλύτερη κατοχή και επιθέσεις, ενώ η Βραζιλία έπαιξε πιο πολύ στην αντεπίθεση. Έκανε το λάθος και ο Όλιβερ Καν και το πήρανε οι Βραζιλιάνοι, όχι άδικα φυσικά, αλλά χωρίς να παίξουν κάτι ιδιαίτερο. Ήταν και η μπάλα η Fevernova που στην πραγματικότητα ήταν η πρώτη ελαφριά μπάλα σε τελικά Παγκοσμίου Κυπέλλου. Το είχαν δοκιμάσει στο πανευρωπαϊκό του 2000 αν θυμάμαι καλά, και τα δείγματα ήταν καλά. Η μπάλα λοιπόν έπαιξε τον ρόλο της και στον τελικό και σε προηγούμενα παιχνίδια. Ήταν ένα Μουντιάλ με πολλές παραξενιές που όμως μας έδωσε και πολλές ιστορίες. Είχε πλάκα η εκπομπή γιατί και το Μουντιάλ είχε αντίστοιχα πλάκα».

***

«Το πρώτο παιχνίδι εκείνου του Μουντιάλ ήταν η νίκη της Σενεγάλης επί της Παγκόσμιας Πρωταθλήτριας του 1998 Γαλλίας. Η Γαλλία ήταν στο τέλος ενός κύκλου. Πήρε Μουντιάλ και Euro στο καπάκι. Κάποιοι παίκτες είχαν μεγαλώσει, ενώ υπάρχει αν θες και η κατάρα των παγκόσμιων πρωταθλητών που φεύγουν νωρίς από την επόμενη διοργάνωση. Οι Ιταλοί είχαν φύγει νωρίς το '10, οι Ισπανοί το '14, οι Γερμανοί το '18 κλπ. Από τότε δε, άρχισαν να τα πηγαίνουν καλά οι χώρες της Αφρικής, κάτι που συμβαίνει μέχρι σήμερα. Λόγω του γεγονότος ότι οι παίκτες τους παίζουν σε ευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Αντίστοιχα κι η Ευρώπη χρωστάει σε αυτούς καθώς πολλές εθνικές ομάδες έχουν στελεχωθεί από παίκτες αφρικανικής καταγωγής. Αλλά και οι ίδιοι οι παίκτες χρωστάνε στην Ευρώπη την ποδοσφαιρική τους παιδεία. Το 2002 ήταν που αρχίσαμε να το βλέπουμε αυτό, το προηγούμενο παράδειγμα ήταν μεμονωμένο, με το Καμερούν του Ροζέ Μιλά. Έκτοτε έχουν καθιερωθεί χώρες όπως το Μαρόκο, η Σενεγάλη, η Ακτή Ελεφαντοστού κλπ. Παρεμπιπτόντως οι τελευταίοι, το 2014 στη Βραζιλία πήγαν να μας δείρουν στην εξέδρα, όταν κερδίσαμε με τον Σαμαρά! Φωνάζανε ότι τους κλέψαμε κλπ. Επίσης ομάδες όπως η Νιγηρία, η Γκάνα κι άλλες. Δεν γίνεται φυσικά να προοδεύει μόνο ο ένας, υπάρχει ο ανταγωνισμός».

***

«Οι ώρες που αγωνίζονταν οι ομάδες εκεί δεν ήταν κακές, ήταν σε κάθε περίπτωση "ποδοσφαιρικές". Ήταν ωστόσο θυμάμαι το πρώτο Μουντιάλ όπου είχε συζητηθεί πολύ το ζήτημα της κούρασης. Δηλαδή είχε γίνει πριν το Champions League με την καινούργια του μορφή. Μέχρι τότε κανείς δεν έλεγε πχ ότι οι παίκτες τον Ιούλιο φτάνουν κουρασμένοι. Νομίζω επίσης πως ήταν το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο όπου είχε παίξει τόσο καθοριστικό ρόλο η διαιτησία. Οι Κορεάτες είχαν πάρει φόρα και ξεπάστρεψαν και τους Ιταλούς και τους Ισπανούς. Οι Ιταλοί απλά έκαναν λίγο μεγαλύτερη φασαρία ως συνήθως. Είχαν πιστέψει ότι τα πήγαιναν καλά, είχαν και καλή ομάδα, ενώ είχαν πάει αρκετά καλά και το 1998. Οι Ισπανοί πάντως δεν ήταν ακόμα η σούπερ δύναμη που έγιναν αργότερα. Οι δε Γιαπωνέζοι θυμάμαι πως είχαν ένα ήθος. Δεν υπήρχε VAR τότε και γενικά ήταν πιο εύκολο να γίνουν κάποια πράγματα. Τέλος υπήρχε ένα άλλο παράδοξο, το ότι οι Γερμανοί έφτασαν στον τελικό χωρίς να παίξουν με ευρωπαϊκή ομάδα. Δεν είχαν τόσο καλή ομάδα, ήταν ο Μπάλακ, ο Καν και κάποιοι άλλοι. Κι είχαν κερδίσει 8-0 στην πρεμιέρα, ενώ στη συνέχεια περνούσαν δια πυρός και σιδήρου. Αντίθετα με τους Βραζιλιάνους, που ήταν πραγματικά η τελευταία μεγάλη Εθνική Βραζιλίας. Κι ήταν σημείο αναφοράς η επιστροφή του Ρονάλντο τότε. Που μόλις είχε γυρίσει από τον τραυματισμό και είχε σταθεί στα πόδια του. Στη Ρεάλ Μαδρίτης τότε. Όντας δύο χρόνια εκτός ουσιαστικά, είχε κάνει ένα σπουδαίο τουρνουά».

***

«Μια από τις μεγάλες εκπλήξεις φυσικά ήταν η τρίτη θέση της Τουρκίας. Κάποτε ένας σοφός Ιταλός αθλητικογράφος, ο Τζιάνι Μελιντόνι μου είχε πει πως μετά την τελειότητα ακολουθεί νομοτελειακά το χάος. Η Τουρκία είχε βγει τρίτη τότε χωρίς να το περιμένει κανείς και ξαναπήγε στο Μουντιάλ φέτος, όπου ουσιαστικά δεν έκανε και τίποτα. Έχασε 250 ευκαιρίες και αποκλείστηκε στο δεύτερο παιχνίδι. Καταγράφηκε λοιπόν ως κάτι ανέλπιστο. Σε συλλογικό επίπεδο υπήρχε η σπουδαία Γαλατασεράι εκείνης της εποχής που είχε πάρει και το Κύπελλο Ουέφα το 2000 απέναντι στην Άρσεναλ. Υπήρχε κι ο Τερίμ βέβαια, σπουδαία μορφή στο ποδόσφαιρό τους. Έκτοτε είχαν κάνει ένα σχετικά καλό Euro το 2008 και αλλά μετά τίποτε άλλο. Κάπως έτσι ήταν κι η Κορέα».

***

«Η εκπομπή μας είχε βγει "κερδισμένη" από αυτές τις εκπλήξεις. Ο κόσμος μας έβλεπε, προσπαθώντας ίσως να καταλάβει και τι γίνεται. Εμείς είχαμε περάσει καλά αλλά είχαμε ζοριστεί αρκετά. Δεν ήταν τόσο εύκολο τότε με την τεχνολογία της εποχής, πχ να απομονώσεις μια φάση για να δείξεις κάτι συγκεκριμένο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τις εκπομπές με τον αποκλεισμό Ιταλών και Ισπανών. Και αντίστοιχα θυμάμαι πως δεχόμασταν διάφορα σχόλια, μέχρι και για το γεγονός ότι δεν βγαίναμε με κουστούμια τα ακούσαμε. Ή ότι δεν φέρναμε καλεσμένους, που όμως είχαμε φέρει. Θυμάμαι μια κοπέλα που είχε βγει Μις Ελλάς ή κάτι τέτοιο και της ζητήσαμε να επιλέξει τους ομορφότερους ποδοσφαιριστές. Και αυτό είχε θεωρηθεί ότι πχ ρεζιλέψαμε τα ιερά και τα όσια του ποδοσφαίρου... Ή αντίστοιχα είχαμε φέρει τον Κώστα Κωνσταντινίδη, τον διεθνή μας που είχε ξεκινήσει παίζοντας ποδόσφαιρο στη Γερμανία, και έναν σκάουτερ ώστε να μιλήσει για το αμερικανικό ποδόσφαιρο... Η Αμερική είχε μια δυνατή ομάδα τότε με Λάντον Ντόνοβαν, Κλαούντι Ρέινα κλπ. Ενώ είχε κι έναν πολύ καλό προπονητή, τον Μπρους Αρίνα. Οι Αμερικανοί θέλουν να πρωταγωνιστήσουν και έχουν και φέτος καλή ομάδα αλλά τους έκαψε ο Τραμπ. Όλο αυτό που έγινε ήταν μια χαζομάρα που γύρισε μπούμερανγκ, ενώ φανερά έδειξε πως ο Τραμπ δεν έχει ιδέα από ποδόσφαιρο. Αν είσαι διοργανωτής και θέλεις η ομάδα σου να πάει καλά, δεν κάνεις τέτοια πράγματα. Εντωμεταξύ κατέστρεψε και τον Μπάλογκαν, ο οποίος στο ματς με το Βέλγιο ούτε που υπήρχε...».

***

Τη στιγμή εκείνη περνάει από την παρέα μας ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Παύλος Χρηστίδης. Ο κ. Χρηστίδης μας προλαβαίνει και με την ιδιότητα του φιλάθλου ρωτάει τον Αντώνη Καρπετόπουλο για την έκβαση του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Αντώνης δεν διστάζει και απαντά:

«Πιστεύω θα το πάρει η Αγγλία. Το πήραν οι Νικς, το πήρε ο Μπαρτζώκας, να μη γίνει κι αυτό; Είναι κι ο τελικός Νέα Υόρκη, γιατί να μη γίνει μια ανάλογη έκπληξη. Αν πχ το πάρει η Γαλλία ή η Ισπανία, είναι ένα ακόμα ποδοσφαιρικό τουρνουά που θα το πάρει μια καλή ομάδα. Ο δε Χάαλαντ, θα πω πως σίγουρα δεν φοβάται τους Άγγλους, αλλά ούτε οι Άγγλοι φοβούνται τους Νορβηγούς. Οι Άγγλοι έχουν απαιτήσεις από τον Κέιν, από τον Μπέλιγχαμ, έχουν και το τουπέ αν θες ότι είναι η χώρα της Premier League, του ακριβότερου πρωταθλήματος στον κόσμο. Αλλά πιστεύω το εξής. Υπήρξε ένα τεράστιο ξεφωνητό στην Αγγλία του Σάουθγκεϊτ, αρχικά για αυτόν και δευτερευόντως για τους παίκτες. Τώρα είναι ο Τούχελ προπονητής που αποτελεί μια αξία. Νομίζω όμως ότι κάθονται στην άκρη και περιμένουν να κράξουν. Αν αποκλειστεί από τη Νορβηγία, θα γίνει χαμός. Αν αποκλειστεί στον ημιτελικό από την Αργεντινή δεν θα γίνει κάτι αντίστοιχο ίσως. Όσον αφορά την ομάδα, αν εξαιρέσεις τη νίκη με το Κονγκό και την ισοπαλία με την Γκάνα, δεν έχει δώσει αφορμές για γκρίνιες. Και κάπως έτσι σκέφτομαι ότι μπορεί να το πάρει, υπάρχει μια θετική αύρα γενικότερα».

***

«Δεν με βρίσκει σύμφωνο η άποψη ότι εκείνα τα χρόνια - 2002 κι αργότερα - είδαμε τις καλύτερες "φουρνιές" εθνικών ομάδων. Πχ υπήρχε μια ομάδα με σπουδαίο υλικό, η οποία δεν έκανε τίποτα, η Αργεντινή. Ανάμεσα στις εποχές του Μαραντόνα και του Μέσι, υπήρχαν όλοι οι υπόλοιποι. Σιμεόνε, Μπατιστούτα, Κρέσπο, Αλμέιδα, Βερόν κλπ. Και έφυγαν στον πρώτο γύρο. Οι δε Άγγλοι, ενώ είχαν καλούς παίκτες, είχαν εκείνο το δίδυμο Λάμπαρντ-Τζέραρντ που δεν κόλλαγε με τίποτα, γιατί ήταν δύο παίκτες που έπαιζαν στην ίδια θέση και με τον ίδιο τρόπο. Και κάπως έτσι "κάηκαν" δυο τρεις προπονητές που προσπάθησαν να βρουν τρόπο ώστε να συνυπάρξουν αυτοί οι δύο. Και δεν είχαν και καλή άμυνα. Είχαν τον Σβεν Γκόραν Έρικσον κι αυτό ήταν μια έντονη διαφωνία μας με τον Πανούτσο. Εγώ πίστευα ότι χωρίς τον Έρικσον οι Άγγλοι θα είχαν φύγει νωρίτερα, ενώ αυτός μιλούσε για το βρετανικό ποδόσφαιρο, το 4-4-2 κλπ. Το ότι η Ελλάδα στο ενδιάμεσο των δύο Παγκοσμίων Κυπέλλων παίρνει το Euro, κάτι σημαίνει προφανώς. Αλλά δεν πιστεύω ότι στέκει κάποια συζήτηση του τύπου αν η Ελλάδα θα είχε θέση σε αυτά τα Παγκόσμια Κύπελλα. Για να έχεις θέση πρέπει να περάσεις στα προκριματικά. Κι αυτό είναι κάτι που έχει σχέση με πολύ περισσότερα πράγματα, από ό,τι απλά την ποιότητα των παικτών. Έχει να κάνει με ανθεκτικότητα, στρατηγική κλπ. Αυτά είναι αξίες αντίστοιχες της ποιότητας του έμψυχου υλικού. Αν έχεις καλούς παίκτες με εύθραυστη ψυχολογία, δεν έχεις καλή ομάδα. Η Εθνική μας του 2002 δεν ήταν ομάδα για Μουντιάλ, ήταν "ανώριμη". Στην πορεία των προκριματικών για το 2004 αρχίζει να δένει. Βρίσκει τον Ρεχάγκελ που θεωρείται μια μορφή πατέρα ή προστάτη. Αποκτούν οι παίκτες μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, τους ενδιαφέρει η προοπτική να παίξουν στο εξωτερικό κλπ. Και όμως, αυτά γίνονται μέσα σε δύο χρόνια. Αν πχ μιλήσεις με Καραγκούνη ή Ζαγοράκη, θα σου πουν ότι δυο καλές πορείες του Παναθηναϊκού στο Champions League, μια μεταγραφή στο εξωτερικό, μια χημεία που προέκυψε από παίκτες όπως ο Κατσουράνης κι ο Χαριστέας που ήρθαν και δώσανε κάποια εξτρά πράγματα σε ένα γκρουπ που κάτι του ψιλοέλειπε, όλα αυτά έφτιαξαν την ομάδα του 2004. Η οποία το 2006 δεν πήγε στο Μουντιάλ, αλλά μετά βρήκε τα πατήματά της και έδινε παρών στις διοργανώσεις. Αυτό που κάθε χρόνο γιορτάζουμε την επέτειο του Euro 2004, εγώ θα έλεγα να γιορτάζουμε αντίστοιχες επετείους για τις προκρίσεις που κάναμε, είναι ίσως πιο σημαντικές. Σαν να ξεχάσαμε το πώς προκρινόμαστε. Ας θυμηθούμε τη νίκη στην Ισπανία με γκολ του Γιαννακόπουλου, ή το πέναλτι του Τσιάρτα με την Ιρλανδία».

***

«Η Εθνική Ιταλίας είναι όπως όλες αυτές οι μεγάλες ομάδες που κινδυνεύουν κατά καιρούς από διάφορες ασθένειες. Άλλος πχ μπορεί να έχει λίγο περισσότερη έπαρση και να την πατήσει. Άλλος μπορεί να έχει μια μέτρια φουρνιά, ενώ οι απαιτήσεις είναι υψηλές. Επίσης καμιά φορά λείπει ο ηγέτης, δες την Βραζιλία τώρα. Οι Ιταλοί λοιπόν είναι σαν να τους πέσανε όλες οι ασθένειες μαζί. Το πιο βασικό είναι πως τα Ιταλάκια δεν παίζουν μπάλα όπως έπαιζαν κάποτε. Και δεν ισχύει για όλα τα -άκια απαραίτητα. Οι Γάλλοι έχουν τα παιδιά των μεταναστών που στελεχώνουν τις ποδοσφαιρικές σχολές, οι Γερμανοί και οι Ελβετοί αντίστοιχα. Για τους δε Άγγλους, είναι στοιχείο της παράδοσής τους. Τα Ιταλάκια παίζουν τένις και ηλεκτρονικά. Κάνουν άλλα πράγματα σιγά σιγά. Η παραγωγή τους έχει λιγοστέψει. Είχα έρθει από την Ιταλία το 1998 και είχα δει πολλά πράγματα στην ιταλική τηλεόραση. Τότε η Ιταλία ήταν μια πολύ ζωντανή "ιστορία". Τη δεκαετία του 90, το ιταλικό ποδόσφαιρο ήταν ένα Χόλιγουντ. Υπήρχε μορφές μεγάλες, ο Μπαρέζι, ο Μπάτζιο, ο Ντοναντόνι. Σήμερα αν ρωτήσεις 100 ανθρώπους να σου πούνε πέντε Ιταλούς ποδοσφαιριστές, ζήτημα να σου πούνε τρεις. Δεν υπάρχουν οι stars πλέον, ούτε αυτοί για τους δεύτερους ρόλους. Δεν έχω απάντηση για το ποιος είναι σήμερα ο καλύτερος Ιταλός ποδοσφαιριστής. Ο Καλαφιόρι που είναι αναπληρωματικός στην Άρσεναλ; O Ντοναρούμα; Ποιος είναι σέντερ φορ; Ποιος είναι δεκάρι; Ακόμα και η ομάδα που πήρε το Euro πριν λίγα χρόνια πλέον δεν υπάρχει. Τότε υπήρχαν ο Ινσίνιε, ο Ιμόμπιλε, ο Κελίνι κι ο Μπονούτσι. Τώρα ποιος είναι αυτός που θα πεις "Ναι, αυτός είναι παίκτης για κάθε ομάδα που διεκδικεί το Μουντιάλ;". Ok, θα συνέλθουν αλλά δεν θα είναι εύκολο».