Το ποδόσφαιρο στη χώρα των αθώων

Στο ποδόσφαιρό μας δεν έπρεπε κανονικά να υπάρχουν ούτε νόμοι, ούτε κανονισμοί. Από τη στιγμή που ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει ανάλογα με τη δύναμη που διαθέτει, καταντάει περιττή πολυτέλεια να σπαταλούν χρόνο και φαιά ουσία διάφοροι νομοτεχνικοί για να καταλήξουν σε κάτι που μόλις προκύψει η «στραβή» καταλαβαίνουν όλοι πως δεν πρόκειται να εφαρμοστεί, καθώς θα πρέπει να αλλάξει για να βολευτούν οι θιγόμενοι.

Μόνο τα τελευταία χρόνια γλίτωσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τον υποβιβασμό δύο φορές ο ΠΑΟΚ −για το πιστόλι του Σαββίδη και την πολυϊδιοκτησία− και μία ο Παναθηναϊκός επειδή δεν πήρε πιστοποιητικό συμμετοχής στο περσινό πρωτάθλημα. Κι αν ο υποβιβασμός σε κατώτερη κατηγορία είναι «η εσχάτη των ποινών», και... άντε να πει κανείς πως δεν πρέπει να καταδικάζονται οι «μεγάλες» και «ιστορικές» ομάδες, όπως τόλμησε να ξεστομίσει ο ίδιος ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης, έρχεται η πραγματικότητα να αποδείξει πως ούτε μια απλή αφαίρεση βαθμών δεν μπορεί να γίνει και μάλιστα με τη σύμφωνη γνώμη εκείνου που ευνοείται.

Θα έχετε μάθει τι έγινε τις τελευταίες ώρες με τα δελτία υγείας των παικτών του ΠΑΟΚ. Δώδεκα παίκτες δεν είχαν περάσει από γιατρούς, οπότε η ομάδα θα έπρεπε κανονικά να μηδενιστεί στο ματς με την ΑΕΚ και να χάσει την ευκαιρία να παίξει στα προκριματικά του Champions League. Όμως, ο Μελισσανίδης της τη χάρισε βάζοντας στη βιτρίνα της σχετικής του απόφασης τις «διαφορετικές αξίες» της ομάδας του και κάποιο «ηθικό πλεονέκτημα» που υποστηρίζει ότι διαθέτει. Προφανώς, χρειάζεται τον Σαββίδη σύμμαχο παρά αντίπαλο στο ορατό μέλλον.

Το παρακολουθείς και δεν ξέρεις αν πρέπει να κλάψεις ή να γελάσεις, να πεις μπράβο ή να σιχτιρίσεις. Σε κάθε περίπτωση, όμως, συνεχίζεις «ανακουφισμένος» ξέροντας ότι και η δική σου ομάδα, όταν χρειαστεί, θα έχει τη βοήθεια ολόκληρου του ποδοσφαιρικού συστήματος για να καταφέρει να γλιτώσει.

Αυτές τις μέρες γίνεται σε δύο ταμπλό μια δίκη για κάτι παλιότερα «στημένα» με κατηγορούμενο τον Ολυμπιακό. Μία από τις προβλεπόμενες ποινές είναι και ο υποβιβασμός. Πιστεύει κανείς πως θα τολμήσει κάποιος τον ρίξει;

Συνηθίσαμε, άλλωστε, και αποδεχόμαστε χωρίς να το πολυ-συζητάμε ότι πάντα την πληρώνουν οι μαριδούλες και οι σαρδέλες. Οι καρχαρίες τα καταφέρνουν έτοιμοι να αλωνίσουν ξανά τις θάλασσες του ποδοσφαίρου μας καταπίνοντας ό,τι βρίσκουν στον διάβα τους, αφού προηγουμένως έχουν αναθεωρήσει «επί το ρεαλιστικότερον» κάθε νόμο που τους βάζει εμπόδια. Γι' αυτό είναι, άλλωστε, καρχαρίες...