Μεταξύ σοβαρού και αστείου

Όπως σημειώνει ο Γιώργος Μανιώτης: «Πάντα υπήρχε ένα αταξίδευτο καράβι γεμάτο με μικρά παιδιά που έπρεπε να φαγωθούν. Το παιδικό τραγουδάκι άφηνε περιθώριο κάποιας παράτασης πρώτα να φαγωθούν οι άτυχοι, εκείνοι δηλαδή που θα τους πέσει ο κλήρος, κι ύστερα να ακολουθήσουν οι άλλοι οι τυχεροί που μόλις κέρδισαν αναμονή και μοναξιά. Σήμερα, ο μινώταυρος της ανεργίας δεν αφήνει κανένα περιθώριο παράτασης. Οι περισσότεροι νέοι στις μέρες μας πεταμένοι στο λαβύρινθο της σύγχρονης εποχής περιμένουν την ώρα και την στιγμή που το αποτρόπαιο τέρας του πρόωρου θανάτου και της εξαθλίωσης θα τους κτυπήσει την πόρτα. Παλαιότερα αυτό το ρόλο τον είχε αναλάβει η κρεατομηχανή των πολέμων. Κάθε γενιά και πόλεμος και οι πλατείες του κόσμου γέμιζαν με Ηρώα και φαντάσματα άγνωστων στρατιωτών που ανακατεύονταν μέσα στο πλήθος και επαιτούσαν για λίγη ζωή. Σήμερα, στο πόλεμο της ειρήνης το ίδιο γίνεται μόνον που δεν χρησιμοποιούνται σφαίρες και πυροβόλα όπλα αλλά απολύσεις, ανύπαρκτοι μισθοί, εποχικές δουλειές και ανεργία με την οκά».