Η απίθανη ιστορία του κυρίου Στρογγυλό Μάτι, Μέρος V

Εγώ, ο κύριος Στρογγυλό μάτι, αν και ποτέ κανένας δεν με αποκάλεσε κύριο, τρελαίνομαι από χαρά (αυτό κι αν είναι ρίγος-μου σηκώνονται τα λέπια) όταν θυμάμαι την περίοδο της εφηβείας μου. Αυτή η περίοδος άρχισε -αν θέλω κάπως να την οριοθετήσω- όταν μας μετέφεραν σε πολύ μεγαλύτερες δεξαμενές που ήταν τόσο ευρύχωρες ώστε η κολύμβηση ήταν διασκέδαση, πραγματική απόλαυση. Εκεί ένιωσα για πρώτη φορά τα πτερύγιά μου να αναπτύσσονται και να γίνονται δυνατά και αυτό ήταν συνταρακτικό γιατί πια μπορούσα αλλιώς να κολυμπώ, απέκτησα πρωτοφανή ταχύτητα, μεγάλη ικανότητα να αλλάζω κατεύθυνση, αλλά και τι ορμή ήταν αυτή όταν ξεχυνόμουν να αρπάξω έναν κόκκο τροφής! Τα πτερύγια μου ήταν και το πρώτο αξεσουάρ που τόνιζε την ομορφιά και αναδείκνυε το σώμα μου. Εξίσου σημαντικό γεγονός   ήταν και η πλήρης διαμόρφωση της νηκτικής μου κύστης, μια μεγάλης, ας πούμε, φυσαλίδας με αέρα που υπάρχει μέσα μου, και  μου δίνει τη δυνατότητα να ανεβαίνω, να κατεβαίνω με ευχέρεια  τη στήλη του νερού και, το πιο ωραίο: να μπορώ να στέκομαι ακίνητος! Αυτό μου άρεσε πολύ, γιατί μου πρόσφερε τη δυνατότητα να παρατηρώ, να σκέφτομαι χαλαρά την επόμενή μου κίνηση, να απολαμβάνω την ροή του νερού. Όλα τώρα γίνονται υπερ-τέλεια, πόσο θα ήθελα να ουρλιάξω από χαρά, εντάξει, αυτό δεν μπορώ να το κάνω, έχω όμως τον τρόπο να δείχνω πόσο ευτυχισμένος είμαι. 

Η ολοκλήρωση των πτερυγίων μου και της νηκτικής κύστης συνοδεύτηκε και με την ολοκλήρωση της σπονδυλικής μου στήλης. Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν το ένιωσα, αλλά το υποψιάσθηκα από τη  μεγάλη, πλέον, ευκολία να ελέγχω απόλυτα το σώμα μου, πόσο εύκολα μπορώ να κάνω ελιγμούς ή να επιταχύνω την πορεία μου.   

Το συνταρακτικότερο όμως όλων αυτής της περιόδου της εφηβείας μου ήταν η στιγμή που αντιλήφθηκα ότι το σώμα μου ολόκληρο καλύφθηκε από λέπια. Όταν απέκτησα αυτή τη λαμπρή, ασημένια φορεσιά μου! Είμαι σίγουρος ότι η ξανθιά κοπέλα έχει εντυπωσιασθεί από μένα! Τα ένιωθα τα λέπια να ξεπετάγονται, να μεγαλώνουν και να καλύπτουν τους μύες μου, η αυτοπεποίθησή μου μεγάλωσε ξαφνικά, έφτασα μάλιστα σε τέτοιο σημείο έπαρσης να αμφισβητώ- παρόλο που δεν είχα κάποιο παράπονο- αν η ποσότητα της τροφής που μας έδιναν ήταν αρκετή ή αν  η θερμοκρασία του νερού ήταν πράγματι η ιδανικότερη κι αν όλα ήταν αυτά που μου άξιζαν! Ήξερα καλά ότι τώρα είμαι φίνος, υπέροχος, μοναδικός  και καλά προφυλαγμένος από οτιδήποτε  θα μπορούσε να με απειλήσει. Εντάξει, μια αυταπάτη ήταν, αλλά εγώ έτσι ένιωσα και αυτή μου η αυταπάτη με ακολουθεί ακόμη και τώρα. Αυταπάτη ή όχι πάντως, η σκέψη ότι είμαι τέλειος και προστατευμένος με κάνει πιο σίγουρο για τις επιλογές μου και πιο αποφασιστικό. Στην τελική, όλοι (ακόμη κι εσείς!) έχουν αυταπάτες, είναι το παιχνίδι της ζωής τέτοιο, χώρια που λειτουργούν και θεραπευτικά στις δύσκολες στιγμές!

Αυτά συνέβησαν σε μένα και στα πιο πολλά αδέρφια μου. Μερικά, όμως, δεν τα κατάφεραν, είχαν προβλήματα  με την ολοκλήρωση, κυρίως, της σπονδυλικής τους στήλης. Τα λυπόμουν που τα έβλεπα να είναι στραβά, αλλού η ουρά, αλλού το σώμα, να δυσκολεύονται να κινηθούν, να τραφούν, να κολυμπήσουν, να  προσπαθούν μάταια να φτάσουν την τροφή,  μου ράγιζε η καρδιά που τυραννιούνταν έτσι.  Όλα αυτά τα ψαράκια τα απομακρύνουν αμέσως και υποψιάζομαι πια είναι η τύχη τους, μα ούτε θέλω να σκέφτομαι. Είναι σκληρή η ζωή.

Τώρα, εμείς που ομαλά ολοκληρώθηκε η σπονδυλική μας στήλη, η νηκτική μας κύστη και τα λέπια μας, έχουμε μπλέξει σε ένα  ανελέητο παιχνίδι ανταγωνισμού με κύριο στόχο την τροφή. Αποτέλεσμα αυτού του σκληρού ανταγωνισμού είναι ότι αρχίζουμε να διαφέρουμε στο μέγεθος και η ξανθιά κοπέλα και δυο αγόρια, σε τακτά χρονικά διαστήματα, μας χωρίζουν ανάλογα με το μέγεθος και μας βάζουν σε νέες δεξαμενές. Είμαι στην ομάδα με τον μεγαλύτερο ρυθμό ανάπτυξης μαζί με άλλα αδέρφια μου. Είμαι αποφασισμένος πάντα να είμαι στην καλύτερη και πιο δυνατή ομάδα ψαριών.

Κάποια στιγμή κάναμε και το πρώτο μας εμβόλιο. Μας βουτούσαν λίγα-λίγα σε ένα δοχείο με νερό όπου ήταν διαλυμένο το εμβόλιο, μέναμε εκεί είκοσι περίπου δευτερόλεπτα  και πριν καταλάβουμε τι μας συμβαίνει,  μας είχαν μεταφέρει  ξανά στην δεξαμενή μας. Δεν μου άρεσε καθόλου αυτή η διαδικασία. Τα σιχαίνομαι τα εμβόλια. Δεν μου άρεσε γιατί μας  άφησαν και μια μέρα νηστικά, αμάν, εγώ χωρίς τροφή παθαίνω ζημιά, αγχώνομαι, ξέρω ότι δεν μπορώ να βρω μόνος μου τροφή και αυτό, όταν μου περνά από την σκέψη,  με ταράζει. Όλοι υπερβάλουμε με  τις αγωνίες μας!