Η απίθανη ιστορία του κυρίου Στρογγυλό Μάτι, Μέρος IV

Εγώ, ο κύριος Στρογγυλό μάτι, αν και ποτέ κανείς δεν με αποκάλεσε κύριο, νιώθω πως έφτασε μια κρίσιμη στιγμή. Έχουμε μεγαλώσει αρκετά και οι ποσότητες και οι απαιτήσεις μας σε ζωντανή τροφή όλο και μεγαλώνουν, δεν ξέρω τι θα γίνει, ως πότε θα μας δίνουν ζωντανή τροφή, εγώ  κουβαλώ από τους προγόνους μου την ανάγκη και το πάθος να κυνηγώ την τροφή μου, είμαι ένα σαρκοφάγο ψάρι. Αυτή την ανησυχία μου -πρώτη φορά ένιωσα ανησυχία για κάτι εδώ που βρίσκομαι- την έχει και η κοπέλα που μας φροντίζει, σήμερα, μάλιστα, ήρθε και με ένα αγόρι, αυτός δεν μου άρεσε καθόλου, είναι ψηλός και περισσεύει σχεδόν ένα μέτρο και βάλε από την επιφάνεια της δεξαμενής, σκύβει συνέχεια και κοιτά, έχει γένια και είναι λίγο τρομακτικός. Συνέχεια κάτι λένε. Πέρα από αυτό, δεν αντέχω ακόμη να στριμωχνόμαστε πια τόσο πολύ.

Δεν πρόλαβα να τα σκεφτώ αυτά και άρχισαν ήδη να μας μεταφέρουν ομάδες-ομάδες, λίγα-λίγα και με πολλή προσοχή μας αραίωσαν σε άλλες δεξαμενές. Επιτέλους,  τώρα νιώθω άνετα και  εξασκώ τις κολυμβητικές μου ικανότητες  πολύ πιο πετυχημένα. Περίμενα τα μικρά κόκκινα ζωάκια να πέσουν στο νερό, να τα αρπάξω, να τα κυνηγήσω,  είδα όμως  στην επιφάνεια του νερού  μόνο λίγα από αυτά και μαζί πολλούς μικρούς κίτρινους κόκκους που έπεσαν κι έμοιαζαν περισσότερο με σκόνη. Στην αρχή δεν πλησιάσαμε κανένα από μας, κοιτούσαμε μάλλον με αποτροπιασμό τους ακίνητους  κιτρινιάρηδες μικρούς κόκκους που επέπλεαν στην επιφάνεια. Εγώ όμως είχα εμπιστοσύνη στην κοπέλα που μας φροντίζει και πρώτος αποτόλμησα να τσιμπήσω με κάποια επιφύλαξη έναν από αυτούς και, αμέσως, με ακολούθησαν και τα άλλα ψαράκια, τα αδέρφια μου. Αν και οι μικροί αυτοί κόκκοι δεν κινούνταν καθόλου και δεν με προκαλούσαν να τους φάω, μύριζαν ωραία (έχω ευαισθησία με τις μυρωδιές) κι εγώ πεινούσα πολύ, άρχισα να τρώω με βουλιμία τον έναν μετά τον άλλον. Τι έκπληξη! Ήταν και αυτοί εξαιρετικά νόστιμοι! Όχι όμως σαν τις γαριδούλες. Μερικά από τα αδέρφια μου έχουν παντελή άρνηση, κάθονται παράμερα και δεν τρώνε, είναι εγκλωβισμένα στις προγονικές μνήμες που κουβαλάμε μέσα μας, μηδέν προσαρμοστικότητα, μηδέν ευλυγισία στη σκέψη, είναι μια κρίσιμη περίοδος αποφάσεων ζωής κι  εγώ θέλω να ζήσω και ορμάω και ξανά ορμάω στην ακίνητη τροφή, παρακινώ και  τους άλλους, οι πιο πολλοί με αναγνωρίζουν πια για αρχηγό τους. Αν έβρισκα κι άλλους κόκκους θα τους έτρωγα όλους αλλά δεν υπάρχουν άλλοι, θα περιμένω και σίγουρα θα σκορπίσουν κι άλλους κάποια στιγμή. Είναι γνωστό ότι είμαι λαίμαργος, είμαι ικανός να σκάσω με την πρώτη από το πολύ φαγητό, για αυτό  φροντίζουν, ώστε να συνηθίσω σταδιακά, σιγά-σιγά τη νέα τροφή.

Τώρα που διηγούμαι  την ιστορία της ζωής μου σε πρώτο πρόσωπο  είμαι μεγάλος και ξέρω ότι παλιότερα, όπως λένε, για να φτιάξουν αυτούς τους κόκκους χρησιμοποιούσαν άλευρα μόνο από ψάρια χαμηλής διατροφικής αξίας και από άλλους υδρόβιους οργανισμούς, που όλα αυτά δεν τα προτιμούσαν οι άνθρωποι για τροφή (αυτό δεν το πολυπιστεύω) και τα ψάρευαν εύκολα και σε μεγάλες ποσότητες στους ωκεανούς, η τροφή μας δηλαδή ήταν ένα υπερπόντιο πακέτο  πολυτελείας. Τώρα αναζητούν κι άλλες πρώτες ύλες για να καλύψουν τις ανάγκες μας και να περιορίσουν τα ιχθυάλευρα. Εγώ, πάντως, είμαι κατά του διαχωρισμού και των φυλετικών διακρίσεων κι ας είμαι ένα λαβράκι, δηλαδή, ένα ψάρι πρώτης κατηγορίας.

Με τα απόβλητα μας έχω ένα μικρό πρόβλημα, είμαι κλασική περίπτωση σιχασιάρη, ευτυχώς δεν προλαβαίνεις να τα δεις  καλά-καλά και με κάποιον τρόπο οδηγούνται γρήγορα προς τα κάτω κι εξαφανίζονται, δεν ξέρω για τα άλλα ψάρια, όμως για μένα είναι σημαντικό  να μπορώ να απολαμβάνω την καθαρότητα του νερού της δεξαμενής και το ωραίο  του χρώμα καθώς φωτίζεται από ψηλά, μου φτιάχνει την διάθεση. Με κάνει να φαντάζομαι τη θάλασσα που δεν γνώρισα και μετά, φαντάζομαι βόλτες με τη λαβρακίνα μου ή  σκέφτομαι την ξανθούλα μου την ιχθυολόγα. Ησύχασε λέω, εδώ είναι ο τόπος σου, εδώ είναι αυτοί που αγαπάς, αν ζούσα στο ανοιχτό πέλαγος τώρα μάλλον δεν θα υπήρχα, κάποτε ήταν τόνοι τα ψάρια στα πελάγη, τώρα έχουν τραγικά λιγοστέψει…

Βλέπω πάνω από τη λεκάνη  την αγαπημένη μου κοπελιά με τα γυαλιά, πέρασαν σχεδόν δυο ώρες και αδημονώ,κι εκείνη, σαν να μάντεψε τη σκέψη μου, σκορπά ξανά  τους κόκκους,  ορμάω σαν λυσσασμένος, κάνω επίδειξη της δύναμής μου, είμαι γεννημένος αρχηγός,καμιά φορά αρπάζω την τροφή από το στόμα κάποιου άλλου, α, ας προλάβαινε, ας ήταν πιο γρήγορος. Η ξανθούλα χαμογελά, με έχει προσέξει, είμαι βέβαιος!