Η απίθανη ιστορία του κυρίου Στρογγυλό Μάτι, Μέρος III

Εγώ, ο κύριος Στρογγυλό Μάτι, αν και ποτέ κανείς δεν με αποκάλεσε κύριο, κολυμπώ τώρα στη μικρή δεξαμενή με τα άλλα αδέρφια μου, όλα κοιτάμε προς την επιφάνεια, χαίρομαι τα πτερύγιά μου που έχουν σχεδόν διαμορφωθεί, το διασκεδάζω που καταφέρνω κάπως να  ανεβοκατεβαίνω πάνω κάτω στην δεξαμενή, να διασχίζω λοξά και οριζόντια το νερό. Κάθε τόσο, έρχεται μια κοπέλα και μας παρατηρεί - μερικές φορές σκέφτομαι ότι είμαστε μακρινοί συγγενείς, ίσως κάποιοι  μακρινοί πρόγονοί της να ήταν και αυτοί ψάρια, πολύ θα ΄θελα να μπορούσα να της το πω.Σοκαρίστηκα όμως όταν την είδα να παίρνει τυχαία κάποια από μας και να τα εξετάζει, πάνε αυτά, δεν θα τα δούμε ποτέ ξανά.  Έτσι συμβαίνει  στη ζωή αν βρίσκεσαι στο λάθος σημείο τη λάθος στιγμή.

Σήμερα ένιωσα για πρώτη φορά να λειτουργεί πλήρως το πεπτικό μου σύστημα, αυτό το κατάλαβε και η κοπέλα που μας παρακολουθεί και για πρώτη φορά σκόρπισε μέσα στη δεξαμενή  μικρά, απίθανα μικρά ζωάκια που είχαν πολύ παράξενη μορφή, αλλά εγώ πρώτος απ’ όλους όρμησα και ότι έβρισκα το κατάπινα. Αργότερα έμαθα ότι ήταν ζωοπλαγκτόν. Τα ζωάκια  αυτά ήταν τόσο μικρά που τα καταπίναμε με τη μία και ήταν πάρα πολύ νόστιμα. Τρελάθηκα από τη νοστιμιά, δεν σταματώ να τα κυνηγάω, με αγωνία περιμένω πότε εκείνη θα έρθει πάλι -είναι ξανθιά και φορά γυαλιά, τώρα η όρασή μου έχει βελτιωθεί κάπως- να σκορπίσει τα μικρά ζωάκια, αυτά κολυμπούν κάπως σπαστικά κι εύκολα τα εντοπίζουμε και τα  αρπάζουμε, εγώ, όπως πάντα, πρώτος και καλύτερος. Ήταν η πρώτη φορά που τράφηκα με ζωντανή τροφή και ήταν μια αξέχαστη εμπειρία, όταν το σκέφτομαι κλείνω τα μάτια από ευχαρίστηση, πάντα θα ορμάω πρώτος, μόνο έτσι θα πετύχω το σχέδιο που έχω στο μυαλό μου, θέλω η κοπέλα που μας φροντίζει να αρχίσει να με ξεχωρίζει… Μερικά από τα αδέρφια  μου δεν τα κατάφεραν και τα είδα να καταρρέουν, στενοχωρήθηκα είναι η αλήθεια, τα απομάκρυναν όμως αμέσως από τη δεξαμενή.

Αν κάποιος με δει από το πλάι, θα νομίσει ότι είμαι ένα χρωματιστό πολύ-πολύ μικρό ψαράκι εξαιτίας της τροφής που είναι γεμάτο το στομάχι μου, αχ αυτά τα πεντανόστιμα ζωάκια,  σε κάτι πελώρια δοχεία τα έχουν πριν μας τα δώσουν, εκεί τα ετοιμάζουν, είναι εντυπωσιακό το θέαμα όταν κοιτώ αυτά τα μεγάλα διαφανή δοχεία, ο τρόπος που φωτίζονται και οι  συνεχείς διαφανείς  φυσαλίδες του αέρα είναι μαγεία. Όλα είναι υπό έλεγχο, οι άνθρωποι είναι περίεργοι, το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή, δεν είμαι σίγουρος γιατί είναι τόσο προσεκτικοί, δεν πιστεύω ότι τα κάνουν όλα αυτά μόνο γιατί μας αγαπούν, έχουν συμφέρον και τα κάνουν όλα αυτά, γιατί αν πάει κάτι στραβά, για παράδειγμα, αν πέσει απότομα η θερμοκρασία ή τα ζωάκια που τρώμε είναι κακής ποιότητας, πολλά από μας θα πεθάνουν και αυτό δεν τους συμφέρει, οι άνθρωποι πάντα έχουν  το συμφέρον στο μυαλό τους. Στην τελική δεν με νοιάζει για ποιον λόγο μας φροντίζουν τόσο, εγώ να περνάω καλά. Είμαι πολύ τυχερός τελικά!

Αρχίζουμε και στριμωχνόμαστε λιγάκι τώρα, ελπίζω σύντομα να μεταφέρουν μερικά από μας σε άλλη δεξαμενή, να αραιώνουμε σιγά-σιγά. Καμία φορά σκέφτομαι τα αδέρφια μου, αυτά που δεν είναι ακριβώς αδέρφια μου, αλλά έτσι τα λέω, αυτά που γεννιούνται στο πέλαγος και τα λυπάμαι, γιατί αναλογίζομαι πόσα από αυτά χάνονται με την πρώτη από αυγά ακόμη ή πόσα καταβροχθίζουν τα άλλα ψάρια ή πόσα πιάνονται στα δίχτυα πριν την ώρα τους,  άλλωστε και οι συνθήκες του πελάγους δεν είναι πλέον οι καλύτερες, τα πιο πολλά πεθαίνουν και τα υπόλοιπα κουβαλούν αυτόν τον τρόμο της μεγάλης απώλειας, γι’ αυτό και είναι συνέχεια σε εγρήγορση, αντίθετα με μας εδώ που απολαμβάνουμε  πλήρη ασφάλεια και  απροσδόκητα μεγάλη φροντίδα.

Δεν πέρασαν ούτε πέντε μέρες από όταν εκκολαφθήκαμε και η διατροφή μας απέκτησε ποικιλία, μαζί με το ζωοπλαγκτόν  βρίσκω και  άλλα, πιο μεγάλα  ζωάκια, κόκκινα στο χρώμα, σαν πολύ μικρές γαριδούλες μοιάζουν, σταδιακά γίνονται η βασική μας τροφή, όλα τα φτιάχνουν εδώ, ένα μέρος του Ιχθυογεννητικού Σταθμού είναι σαν μια μεγάλη κουζίνα εστιατορίου πολυτελείας,  εκεί ετοιμάζουν τα γεύματά μας και όλοι φορούν λευκές φόρμες, γάντια, σκουφιά,  όλα αστράφτουν γιατί αν κάνουν κάποιο λάθος θα αποβεί μοιραίο και γι’ αυτό προσέχουν και ελέγχουν τα πάντα σχολαστικά. Είμαι ένα ευτυχισμένο μικρό ψαράκι, και για την κοπέλα που έρχεται νιώθω μεγάλη συμπάθεια, κάθε φορά που τη βλέπω η καρδιά μου χτυπά πιο δυνατά, θα ήθελα να της το πω, ελπίζω να το καταλαβαίνει από τη στάση του σώματός μου. Φαντάζομαι να  ξέρει ότι η στάση του σώματος μαρτυρά πολλά! Δυστυχώς ο μόνος τρόπος να ενωθώ μαζί της είναι να με βάλει  στο πιάτο της!