Δίχως να παρασύρεται από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, αυτό που τον κρατάει ακμαιότατο στη ζωή είναι η εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του
Ο συμπαθής ηλικιωμένος κύριος Φ. κάθε πρωί πηγαίνει στην καφετέρια στο κέντρο της πλατείας του χωριού, όπου κάθεται με τους δυο άλλους φίλους του, ηλικιωμένοι κι εκείνοι. Η ώρα είναι σταθερή το πρωί, γύρω στις 9.00-9.30, όπως και το τραπέζι που επιλέγουν να κάτσουν πάντα το ίδιο. Πίνουν όμως διαφορετικούς καφέδες, συζητώντας περί ανέμων και υδάτων, για οτιδήποτε μπορούν να σκαρφιστούν στη στιγμή. Κυλάν’ έτσι οι εποχές, οι μήνες, οι εβδομάδες, οι μέρες και οι τρεις της παρέας πάντα βρίσκονται.
Οι συναντήσεις τους συνήθως κρατάνε 2-2,5 ώρες. Ο κύριος Φ. ωστόσο είναι εκείνος που αφήνει την παρέα νωρίτερα, μια και στο δίωρο αποχωρεί για να πάει να ψωνίσει στο σουπερμάρκετ. Μετά πάει κατευθείαν σπίτι. Οι άλλοι δύο της παρέας κάθονται περισσότερο στο καφέ, καθότι συνηθίζουν να πηγαίνουν κατόπιν να παίξουν κάποιο τυχερό παιχνίδι στο προποτζίδικο του χωριού. Ο κύριος Φ., από την άλλη, δείχνει να εκτελεί συγκεκριμένο πρόγραμμα καθημερινά. Μετρημένος σε όλα. Και σε ό,τι λέει, και σε ό,τι κάνει. Φυσικά και στον τρόπο ζωής του, όσον αφορά το τι τρώει, πόσο κοιμάται κ.τ.λ. Ο κύριος Φ. εκπέμπει λοιπόν όντως μια σταθερότητα, μια γαλήνη θα έλεγα, η οποία πλέον αντανακλά μια ήρεμη δύναμη, παρά το γεγονός ότι οι άλλοι δυο της παρέας του έχουν τελικά φύγει από τη ζωή, και μάλιστα ξαφνικά σε άσχετες στιγμές.
Τώρα ο κύριος Φ. συνεχίζει να βγαίνει στο ίδιο πάντοτε καφέ, στην ίδια πάντοτε ώρα, ακόμη και στο ίδιο τραπέζι. Παρόλο που σίγουρα αισθάνεται την απουσία των φίλων του, η αύρα του παραμένει το ίδιο θερμή, φιλική αύρα ενός ανθρώπου σοβαρού, συνεσταλμένου, δίχως εξάρσεις ή ακρότητες. Ως εκ τούτου, παρατηρώντας κανείς με προσοχή τον κύριο Φ., δεν γίνεται να μην συνειδητοποιήσει ότι τη σήμερον ημέρα ένας άνθρωπος χωρίς αυτοσεβασμό δεν έχει αυτοπεποίθηση, χωρίς αυτοπεποίθηση δεν έχει ταυτότητα, χωρίς ταυτότητα δεν έχει στιλ. Εξάπαντος, ο κύριος Φ. είναι ένας άνθρωπος με αυτοσεβασμό και στιλ.
Άλλωστε, το καλύτερο στiλ είναι αυτό που δεν γίνεται αντιληπτό. Και στην περίπτωση του κυρίου Φ. εύκολα γίνεται αντιληπτή μια απλότητα ιδιαίτερη, ανώτερη, ικανή να καλύπτει οποιαδήποτε αριστεία του πνεύματος, γι' αυτό και το ότι ο κύριος Φ. δεν τραβά επιδεικτικά την προσοχή των άλλων ισοδυναμεί με μια σπάνια κομψότητα. Οι καλοί τρόποι, επομένως, ενός ανθρώπου είναι ένας συνδυασμός ευφυΐας, μόρφωσης, γούστου και στιλ, αναμεμειγμένα μεταξύ τους κατά τέτοιο τρόπο, ώστε να μη χρειάζεστε κανένα από αυτά τα πράγματα: όπως καλή ώρα ο κύριος Φ.
Είναι πολλές οι φορές που όλα όσα τον ενοχλούν στους άλλους αρκούν για να τον οδηγήσουν στην κατανόηση του δικού του εαυτού - επιπλέον, ο κύριος Φ. έχει φτάσει σε μια ηλικία όπου τα πράγματα που αγαπάει δείχνουν και το ποιος είναι αληθινά. Και τα προηγούμενα χρόνια με την παρέα του, μα και τώρα που κάθεται μόνος στο καφέ, το να είναι εντελώς ειλικρινής με τον εαυτό του είναι μια καλή πρακτική που ακολουθεί ανελλιπώς. Κι αφού δύναται να γνωρίζει τον εαυτό του χωρίς να τρομάξει, κατά πάσα πιθανότητα, ο κύριος Φ. είναι ευτυχισμένος άνθρωπος. Δίχως να παρασύρεται από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, αυτό που τον κρατάει ακμαιότατο στη ζωή είναι η εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του. Λες και αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι τόσο σοφός σήμερα όσο νόμιζε ότι ήταν χθες, και αυτό είναι που τον κάνει να δείχνει σοφότερος κάθε μέρα. Είναι ενδεικτικό πως μέχρι και το περπάτημα του κύριου Φ. αναδεικνύει το γεγονός ότι δεν χάνει ποτέ επαφή με το έδαφος, διατηρώντας μονάχα έτσι μια κάποια ιδέα για το πραγματικό του ύψος ως ανθρώπινου όντος.
Ο υποφαινόμενος που εξομολογείται όλα τα παραπάνω, δηλώνει ότι είναι μεγάλη η χαρά του όποτε συναντιέται έξω με τον κύριο Φ. και ανταλλάσσει λίγες κουβέντες μαζί του. Υποδόρια είναι σαν φέρνει στο προσκήνιο -να επαληθεύει, για την ακρίβεια- κάθε φορά τους στίχους ενός Άγγλου ρομαντικού ποιητή, του Γουίλιαμ Γουόρντσγουορθ, σύμφωνα με τους οποίους «η σοφία συχνά είναι πιο κοντά όταν σκύβουμε/παρά όταν πετάμε ψηλά στον ουρανό».
Δίχως να παρασύρεται από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για εκείνον, αυτό που τον κρατάει ακμαιότατο στη ζωή είναι η εικόνα που έχει ο ίδιος για τον εαυτό του
Ακολούθησε την τυπική διαδικασία για την ενοικίαση σπιτιού. Όμως εξαπατήθηκε κι έτσι μια ολόκληρη ζωή 35 ετών μεταφέρθηκε σε αποθήκη και ο ίδιος σε ξενοδοχείο
14°
