Ρυτίδες, τα ρυάκια της ζωής

Αν παρατηρήσεις τα ρυάκια, θα νιώσεις όλες τις αισθήσεις σου να ξυπνάνε. Το βλέμμα σου ακολουθεί το νερό και γεμίζει λάμψεις από τους στραφταλισμούς που κάνει το παιχνίδισμα του ήλιου πάνω του. Ακούς τον γάργαρο ήχο του και νιώθεις γαλήνη. Ανασαίνεις δροσερό αέρα. Αισθάνεσαι τη δροσιά του καθώς περνάει μέσα από τα ανοιχτά δάχτυλα της παλάμης σου που τη βυθίζεις κόντρα στο ρεύμα του. Πίνεις ζωή αν σκύψεις στη γεμάτη με νερό χούφτα σου...

Έτσι ένιωθα κάθε φορά που αντίκρυζα τα ρυάκια στο πρόσωπο της γιαγιάς μου. Είχε τρία ρυάκια στο μέτωπό της. Ήταν πλατιά όταν με κοίταζε ήρεμη και στένευαν όταν ανασήκωνε με έκπληξη τα μάτια της κάθε φορά που της έλεγα κάτι που την ενθουσίαζε. Είχε επίσης δύο μεγάλα βαθιά ρυάκια που ξεκινούσαν από τα πλαϊνά της μύτης της και τελείωναν λίγο μετά τις άκρες των χειλιών της δεξιά κι αριστερά. Αυτά τα αγαπούσα πιο πολύ γιατί κάθε φορά που γελούσε ή ακόμα κι όταν χαμογελούσε γίνονταν πιο έντονα και της έδιναν μια χάρη! Μα, μια χάρη!

Μια φορά με άφησε να χαϊδέψω με τις άκρες των δαχτύλων μου τα ρυάκια της. Ήμουν περίεργη. Πώς ήταν; Γιατί χαράχτηκαν στο πρόσωπό της; Γιαγιά, γιατί δεν έχω κι εγώ;

Έχεις, μου απάντησε. Δεν φαίνονται ακόμα γιατί είσαι παιδί. Σιγά σιγά θα εμφανίζονται. Στην αρχή σαν μικρά αυλάκια μετά γίνονται ρυάκια, ίσως και ποταμοί... Όσο πιο πολλά ζήσεις τόσο πιο βαθιά θα γίνονται. Γι’ αυτό σου εύχομαι, καλό μου, να ζήσεις τη ζωή. Ν’ αγαπήσεις και ν’ αγαπηθείς. Να κλάψεις και από χαρά και από λύπη. Να κατανοήσεις και να κατανοηθείς. Ν’ ανησυχήσεις και ν’ ανησυχήσουν για σένα. Να αγκαλιάσεις και να αγκαλιαστείς, να χορέψεις, να ταξιδέψεις... Αυτές είναι οι πηγές που θα γεμίζουν τα ρυάκια σου και θα σε κάνουν να τ’ αγαπάς.

Αχ, βρε γιαγιά! Πόσο δίκιο είχες! Σε βλέπω στη φωτογραφία πια και χαϊδεύω το γλυκό σου πρόσωπο. Μα ξέρεις τι είναι πιο γλυκό; Ότι έχω αρχίσει να χαϊδεύω και τα δικά μου ρυάκια. Τα ρυάκια της ζωής, γιαγιά μου…