Τα χέρια που δεν έμειναν ποτέ άδεια

Η νύχτα τον βρίσκει έξω.
Όχι επειδή θέλει να βγει.
Αλλά επειδή μέσα του κάτι δεν αντέχει να μείνει άλλο κλειστό.
Περπατά στον δρόμο χωρίς προορισμό.
Τα φώτα αραιά.
Ο αέρας ψυχρός, σαν μετά από καβγά.
Από ένα μπαρ ξεφεύγει ένα τραγούδι.
Φωνή σπασμένη, γνώριμη.
Μιλά για βράδια, για λάθη, για λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Δεν το ακούει συνειδητά.
Το σώμα του όμως κοντοστέκεται.
Ο παρατηρητής το βλέπει:
αυτός ο ήχος δεν είναι μουσική.
Είναι μνήμη.
Κάποιες βραδιές θα ήθελε να της πει τόσα.
Όχι μεγάλα πράγματα.
Όχι υποσχέσεις.
Απλώς να ζητήσει.
Να μείνει.
Να υπάρξουν.
Αλλά κάθε φορά που πλησίαζε την αλήθεια,
κάτι μέσα του τραβιόταν πίσω.
Γιατί ήξερε.
Ήξερε πως αν ζητούσε, θα γινόταν βάρος.
Αν θύμωνε, θα φαινόταν επικίνδυνος.
Αν έφευγε, θα έμενε μόνος.
Σε ένα διαμέρισμα αλλού,
μια γυναίκα κινείται νευρικά.
Το δωμάτιο άτακτο.
Η φωνή κοφτή.
Θυμωμένη όχι μαζί του,
αλλά με τη ζωή που δεν υπάκουσε.
Εκείνη μιλά.
Για όσα δεν αντέχει.
Για όσα την πνίγουν.
Για όσα ζητούν λύση τώρα.
Εκείνος ακούει.
Πάντα ακούει.
Κρατά χώρο.
Σταθερότητα.
Ηρεμία.
Όχι επειδή είναι δυνατός.
Αλλά επειδή το έμαθε νωρίς.
Ένα παιδί οχτώ χρονών,
έξω από ένα παγωμένο σπίτι μετά από σύγκρουση.
Οι φωνές έχουν τελειώσει.
Η σιωπή είναι πιο βαριά.
Το παιδί δεν μπαίνει μέσα.
Ψάχνει έξω.
Παρέα.
Σύνδεση.
Οτιδήποτε για να μη χαθεί.
Το ίδιο παιδί, χρόνια μετά,
απλώς άλλαξε σώμα.
Κάθε φορά που κάποιος καταρρέει,
εκείνος πλησιάζει.
Κάθε φορά που κάποιος θυμώνει,
εκείνος αντέχει.
Και κάθε φορά που ζητά κάτι ελάχιστο —
σταθερότητα, παρουσία, συνέχεια —
ο χώρος παγώνει.
Η σχέση αλλάζει όνομα.
Λέγεται «φιλική».
Όχι γιατί είναι.
Αλλά για να μη χρειαστεί να αναλάβει κανείς ευθύνη.