Σε βλέπω άσχετο με τα μεσιτικά!

Καλέ μου φίλε, όταν ήσουν μικρός και σε ρωτούσε ο θείος σου ο Μενέλαος τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις, ελπίζω να μην απαντούσες μεσίτης. Ελπίζω, δηλαδή, η άτιμη η ζωή να σου έκοψε τη λαχτάρα να γίνεις ποιητής, ζαχαροπλάστης, κομμωτής, εφοπλιστής έστω, και να σε ανάγκασε να αναλάβεις το μεσιτικό του μπαμπά σου, όταν αυτός βγήκε στη σύνταξη και το ’ριξε στο τάβλι. Μήπως ήθελες να ανοίξεις μπαρ και κατάντησες μεσίτης; Αλλιώς – αν δεν τη μισείς αυτή τη δουλειά, αν δεν τη βαριέσαι σαν τις αμαρτίες σου, δεν εξηγείται τόση αδιαφορία για το επάγγελμα, τόση κακογουστιά. Έβαλες στο σάιτ αυτή τη φωτογραφία (έναν κουβά με σφουγγαρίστρα στο πίσω μπαλκονάκι του διαμερίσματος) και περιμένεις να το πουλήσεις 300 χιλιάρικα; Έχεις Netflix; Έχεις δει τι ντεκορασιόν χλιδάτο κάνουν οι συνάδελφοι στα σπίτια για να τα μοσχοπουλήσουν; Ξέρουν τη δουλειά τους οι άνθρωποι, βάζουν λουλούδια, ριχτάρια, σέξι φωτισμό, σε αναγκάζουν να ονειρευτείς πάρτι και γέλια και έρωτες μέσα στο σπίτι αυτό, για να ψοφάς να το αγοράσεις. Εγώ τι να ονειρευτώ για να ψηθώ να δώσω 300 χιλιάρικα γι’ αυτό το χρέπι; Ότι θα σφουγγαρίζω τραγουδώντας στο ηλιοβασίλεμα;

Σε παρακαλώ, άνοιξε μπαρ!